V SA/Wa 1102/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Protokolant - ref. staż. Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. oddala skargę Główna Komisja Orzekająca orzeczeniem z [...] lutego 2012 r. uchyliła orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie wymierzonej A. P. kary i wymierzyła mu karę upomnienia, w pozostałej części utrzymała zaskarżone orzeczenie w mocy. Zaskarżone orzeczenie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] marca 2009 r. Wojewoda [...] zawiadomił Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych o okolicznościach wskazujących na naruszenie dyscypliny finansów publicznych w Fundacji "N." w W. polegające na nierozliczeniu w terminie dotacji celowej w kwocie 5000 zł udzielonej przez Wojewodę [...], w odniesieniu do której zawarto z Fundacją umowę nr [...] z [...] czerwca 2007 r. oraz na braku zwrotu tej kwoty. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik złożył do RKO w W. wniosek o ukaranie A. P. pełniącego w Fundacji funkcję Prezesa. W dniu [...] września 2011 r. Regionalna Komisja Orzekająca wydała orzeczenie, mocą którego uznała A. P. winnym umyślnego naruszenia dyscypliny finansów publicznych polegającego na: nierozliczeniu w okresie od 31 stycznia 2008 r. i nadal dotacji celowej w kwocie 5000zł. z przeznaczeniem na dopłatę do wynagrodzeń pedagoga, udzielonej przez Wojewodę [...], czym naruszył § 4 ust.1 umowy z 26 czerwca 2007 r. oraz art. 131 ust.2 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. 249, poz.2104 z późn. zm.) a obecnie art. 151 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych(Dz. U. nr 157,poz.1240 z późn. zm.) a także dyscyplinę finansów publicznych w rozumieniu art. 9 pkt 2 ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz.U. z 2005 r.nr 14,poz.114 z późn. zm.), niedokonaniu w okresie od 11 stycznia 2008 r. i nadal zwrotu na rachunek bankowy [...] Urzędu Wojewódzkiego ww. dotacji i nadal zwrotu na rachunek bankowy [...] Urzędu Wojewódzkiego, czym naruszył § 3 ust. 1 wym. umowy oraz art. 144 ust. 1 cyt. ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, a obecnie art. 168 ust.1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w rozumieniu art. 9 pkt 3 ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Za czyny te Regionalna Komisja Orzekająca na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych wymierzyła A. P. karę pieniężną w wysokości [...] zł. tj. 1,5 krotność przeciętnego wynagrodzenia zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa GUC z [...] lutego 2007 r. Od orzeczenia obwiniony złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 19 ust. 2 ustawy o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, art. 22 ust. 2, art. 28 ust.1 i 2, art. 137 ust. 2 w/w ustawy w związku z czym wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia lub umorzenie postępowania. Powołując się na niezależne od jego działań zadłużenie Fundacji i brak wystarczających środków na finansowanie jej zadań , odejście z pracy pracowników Fundacji, brak dostępu do zajmowanych przez nią lokali i znajdujących się w nich dokumentów, obwiniony wskazał na niemożliwość złożenia rozliczenia w zakresie wydatkowania dotacji zgodnie z przeznaczeniem, co skutkuje tym, że brak jest podstaw do przypisania mu umyślnego działania. Podniósł, że RKO bezzasadnie przypisując mu winę oparła się na treści umowy pomijając wskazywane przez niego okoliczności dotyczące warunków działania Fundacji, niezależnie od tego w swoim orzeczeniu RKO, nie rozważyła treści art. 28 ustawy, w sytuacji gdy w związku z wydatkowaniem dotacji na przyznany cel, nie doszło do uszczuplenia środków publicznych. Główna Komisja Orzekająca po rozpoznaniu sprawy uznała, że ustalenia faktyczne dokonane przez RKO w W. są prawidłowe i przyjęła, że w dniu [...] czerwca 2007 r. Między Fundacją "N." a Wojewodą [...] zawarta została umowa dotycząca kwoty 5000 zł, która miała zostać przeznaczona na dopłatę do wynagrodzenia pedagoga. W umowie określono warunki wydatkowania dotacji, termin jej wykorzystania do 31 grudnia 2007 r., termin zwrotu niewykorzystanej dotacji, dostarczenia do 30 stycznia 2008 r. Wojewodzie [...] sprawozdania końcowego z realizacji zadania na stosownym formularzu. W terminie określonym w umowie nie zostało złożone sprawozdanie końcowe z wykonania zadania a następnie nie zwrócono dotacji. W związku z tym decyzją nr [...] z 21 grudnia 2009 r. Wojewoda [...] określił kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 5000 zł wraz z odsetkami od daty 11 stycznia 2008 r. liczonymi jak dla zaległości podatkowych, która w związku z niewniesieniem odwołania stała się ostateczna. GKO uznała, że wina obwinionego pełniącego społecznie obowiązki Prezesa Fundacji od [...] lipca 2006 r. dotycząca braku złożenia końcowego sprawozdania oraz brak zwrotu dotacji nie budzi wątpliwości. GKO uznała, że RKO odniosła się do wyjaśnień obwinionego składanych zarówno ustnie na rozprawach jak również w pismach procesowych i podniosła, że trudna sytuacja finansowa Fundacji, która od kilku lat zalegała z płatnościami na rzecz ZUS, zalegała również z czynszem należnym Spółdzielni Mieszkaniowej za wynajmowane lokale, z wynagrodzeniami dla pracowników Fundacji, nie usprawiedliwiają przyjęcia jego stanowiska o braku winy. GKO wskazała, że A. P. znał dokumenty w postaci protokołu kontroli ZUS z [...] marca 2007 r., znał raport " z analizy dokumentów księgowych fundacji za lata 2003-2006 z [...] czerwca 2006 r., a mimo tego zdecydował się [...] czerwca 2007 r. na podpisanie umowy o dotację. Fundacja w sposób faktyczny przestała działać - według twierdzeń obwinionego pod koniec grudnia 2007 r.- ale dopiero 30 kwietnia 2008 r. zwrócił się on do Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "P." z wnioskiem o rozwiązanie umowy najmu za porozumieniem stron od [...] maja 2008 r. na co Spółdzielnia wyraziła zgodę lecz za wypowiedzeniem ze skutkiem na [...] lipca 2008 r. Dopiero po tej dacie Spółdzielnia zawiadomiła Fundację o terminach komisyjnego otwarcia lokali przy ulicy W. ([...] września 2008 r.) i P. ([...] września 2008 r.), z których to czynności sporządzone zostały protokoły - obydwa podpisane przez obwinionego wymienionego w nich jako uczestnik. Przed wspomnianymi zdarzeniami obwiniony złożył [...] kwietnia 2008 r. do Walnego Zebrania Fundatorów Fundacji " N." rezygnację z pełnionej funkcji lecz nie zmienia to faktu jego odpowiedzialności jako Prezesa kierującego działalnością Fundacji i reprezentującego ją na zewnątrz za naruszenia prawa związanego z pobraną dotacją. GKO podkreśliła, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody [...], mocą której ze względu na nie złożenie sprawozdania końcowego dotyczącego wykonania zadania i rozliczenia dotacji nałożono na Fundację obowiązek zwrotu dotacji. Decyzja ta dowodzi naruszenia przepisów odpowiednio art. 131 ust. 2 i art. 144 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych oraz w konsekwencji stanowi naruszenie treści art. 9 pkt 2 i art. 9 pkt 3 ustawy z 17 grudnia 2004 r. o naruszenie dyscypliny finansów publicznych. GKO uznała, że nie podziela stanowiska obwinionego, że ze względu na bezprawne pozbawienie Fundacji pod koniec grudnia 2007 r. prawa dostępu do wynajmowanych pomieszczeń i znajdujących się w nich dokumentów, nie był w stanie wykonać obowiązku rozliczenia dotacji. GKO zwróciła uwagę na to, że z pism RSM "P." wynika, że komisyjne otwarcie pomieszczeń i ich protokolarne przejęcie nastąpiło dopiero we wrześniu 2008 r. zaś rozliczenie dotacji powinno nastąpić do 31 stycznia 2008 r., przy czym nawet gdyby przyjąć, że faktyczne zajęcie pomieszczeń przez Spółdzielnię nastąpiło pod koniec grudnia 2007 r. obwiniony mógł wystąpić o wydanie dokumentów, czego nie uczynił. GKO uznało natomiast, że zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący okoliczności naruszenia dyscypliny finansów, co ma znaczenie dla wymierzonej kary. Rozważając tę kwestię i mając na względzie zgromadzony materiał dowodowy GKO uznała, że okoliczności dotyczące Fundacji i działań jakie musiał podejmować obwiniony były bardzo skomplikowane. A. P. przyjął funkcję Prezesa [...] lipca 2006 r. nie znając w pełni sytuacji finansowej Fundacji, która była trudna ze względu na wcześniejsze ( w poprzednich latach) nadużycia księgowej w zakresie prowadzonej gospodarki finansowej, w stosunku do której 30 kwietnia 2007 r. sporządzony został akt oskarżenia. W maju 2007 r. kontrola ZUS ujawniła, że zaległości Fundacji wobec ZUS wynosiły [...]. zł a kontrola Urzędu m. [...] ujawniła nieprawidłowości, których skutkiem było zmniejszenie dotacji ze 100000 zł. do 10000 zł. Fundacja posiadała nieuregulowane zobowiązania czynszowe, komornik zajął konta Fundacji, pod koniec roku 2007 odeszli pracownicy Fundacji, w tym księgowa. Obwiniony usiłował bezskutecznie zwołać Walne Zgromadzenie Fundatorów a ostatecznie [...] kwietnia 2008 r. złożył rezygnację z pełnienia funkcji Prezesa Fundacji. W ocenie GKO obwiniony podjął się pełnienia Funkcji Prezesa być może przeceniając swoje możliwości, co przy braku pomocy Fundatorów spowodowało brak możliwości podołania problemom, w tym związanym z prowadzeniem dokumentacji i sprawozdawczości. Zdaniem GKO nie zdejmuje to odpowiedzialności z obwinionego ale powinno mieć wpływ na wymiar kary, tym bardziej, że zgodnie z twierdzeniami obwinionego dotacja została wykorzystana na przyznany cel. W tych okolicznościach biorąc pod uwagę również wysokość dotacji należało uznać, że wymierzona kara jest zbyt dotkliwa w związku z czym najniższa z kar w postaci upomnienia będzie wystarczającą karą za popełniony czyn. Od orzeczenia w zakresie w jakim utrzymało ono w mocy orzeczenie organu I instancji A. P. zastąpiony przez pełnomocnika złożył skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia Regionalnej Komisji Orzekającej. W skardze zarzucił naruszenie art. 19 ust. 2 ustawy o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, poprzez nieuzasadnione i niepoparte dowodami przypisanie winy obwinionemu, w tym niewłaściwe zastosowanie art. 9 ust. 2 i 3 oraz naruszenie art. 28 ust. 1 i 2 wspomnianej ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżący odwołując się do poglądów wyrażonych w komentarzu do Prawa Karnego oraz do zachowującego aktualność poglądu NSA zawartego w wyroku z 8 stycznia 2002 r. III SA 2079/0 do obowiązującego do dnia 31 grudnia 1999 r. Prawa Budżetowego wskazał, że nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny budżetowej (obecnie dyscypliny finansów publicznych) osoba, która wprawdzie swym zachowaniem wyczerpała przesłanki naruszeń dyscypliny finansowej, ale której nie można przypisać winy. W odniesieniu do tych poglądów skarżący ponownie podniósł, że brak rozliczenia dotacji był wynikiem pozbawienia go jako Prezesa dysponowania dokumentami finansowymi niezbędnymi do tego rozliczenia. Stan ten wynikał z bezprawnego działania RSM "P.", która pozbawiła Fundację prawa dostępu do lokali wynajmowanych przez nią poczynając od końca grudnia 2007 r. Przyznając, że celem zabezpieczenia świadczeń pieniężnych zgodnie z art. 670 k.c. wynajmującemu przysługuje ustawowe prawo zastawu w odniesieniu do rzeczy ruchomych najemcy wniesionych do lokalu, wskazał, że nie obejmuje ono dokumentów. Stwierdził, że nie jest racjonalny pogląd GKO, że skarżący powinien w takim wypadku zwrócić się do wynajmującego o wydanie dokumentów bo brak jest przesłanek, że chciałby on je wydać. Wskazał, że właściciel dokonując zajęcia i inwentaryzacji po stwierdzeniu, że wśród rzeczy znajdują się takie, które nie podlegają zajęciu powinien je zwolnić i przechować na koszt właściciela albo oddać w depozyt powiadamiając właściciela. W tym stanie rzeczy brak jest możliwości uznania, że skarżący ponosi winę za brak rozliczenia dotacji. Podobnie trudno przypisać mu winę za brak zwrotu dotacji ponieważ niedokonanie zwrotu dotacji albo nieterminowe jej dokonanie ma miejsce tylko w sytuacjach wskazanych w treści art. 9 ust. 3 ustawy o naruszenie dyscypliny tymczasem dotacja została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, co przyjął GKO. Niezależnie od tego ażeby przypisać winę umyślną w zakresie naruszenia dyscypliny finansów publicznych należy wykazać, że zamiarem skarżącego było albo to, że chciał je popełnić albo, że przewidując możliwość jego popełnienia na to się godził. Biorąc pod uwagę materiał dowodowy w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący chciał zaniechać rozliczenia dotacji albo się na to godził ponieważ samo podpisanie umowy o dotację, nie może stanowić takiego dowodu. Skarżący zarzucił również GKO brak rozważenia możliwości zastosowania art. 28 ustawy o naruszenie dyscypliny ponieważ nie dochodzi się odpowiedzialności jeśli naruszenie dyscypliny finansów powoduje znikomy stopień naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Ma to szczególne znaczenie dla sprawy ponieważ skarżący nie spowodował uszczuplenia środków publicznych zatem przedmiotem badania może być jedynie kwestia rozliczenia dotacji. W tym zakresie mając na uwadze sytuację jaka panowała w Fundacji należy uznać, że brak sporządzenia rozliczenia dotacji stanowi znikomą szkodliwość społeczną. W odpowiedzi na skargę Główna Komisja Orzekająca wnosiła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Jest bezsporne, że Fundację wiązała umowa zawarta z Wojewodą [...] w dniu [...] czerwca 2007 r. dotycząca zadania opisanego w ofercie stanowiącej załącznik do umowy, na wykonanie którego uzyskała ona 5000 zł. Umowa ściśle określała warunki i termin wykorzystania dotacji, przy czym Fundacja zobowiązana była do sporządzenia sprawozdania końcowego w terminie do 31 stycznia 2008 r., przy czym zatwierdzenie sprawozdania mogło nastąpić dopiero po przedstawieniu rachunków i faktur. Jest bezsporne, że Fundacja reprezentowana przez A. P. nie złożyła sprawozdania końcowego zatem brak było możliwości sprawdzenia sposobu wydatkowania dotacji. Okoliczność ta spowodowała wydanie w dniu [...] grudnia 2009 r. przez Wojewodę [...] decyzji określającej do zwrotu 5000 zł dotacji wraz z odsetkami w związku z niedokonaniem jej zwrotu. Z treści decyzji wynika, że brak przedstawienia dowodów księgowych wykonania zadań opłaconych z dotacji i sprawozdania końcowego, nie pozwala na uznanie, że dotacja została wydatkowana zgodnie z umową. Decyzja ta stała się ostateczna w związku z czym za trafne należy uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu, że potwierdza ona, iż doszło do naruszenia prawa w zakresie wykazania (poprzez sprawozdanie końcowe) zrealizowania dotacji na wskazany cel i braku zwrotu dotacji a więc doszło do naruszenia wskazywanych w decyzji przepisów ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U.2005.249.2104) czyli art. 131 ust.2 i art. 144 ust. 1 czyli doszło do popełnienia przez A. P. jako Prezesa Fundacji czynów umyślnych określonych odpowiednio w art. 9 pkt 2 i art. 9 pkt 3 ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. 2005.14.114). Nie można uznać za słuszne stanowiska skarżącego, że nie doszło do umyślnego popełnienia wskazanych czynów ponieważ nie miał on możliwości dokonania rozliczenia z przyczyn niezależnych od niego, że dotacja została wydatkowana w całości zgodnie z przeznaczeniem na wynagrodzenie pedagoga oraz, że brak sprawozdania w tej sytuacji stanowi znikomy stopień szkodliwości dla finansów publicznych. Przede wszystkim jeszcze raz należy podkreślić, że brak sprawozdania końcowego i złożenia dokumentów dowodzących wydatkowania dotacji uniemożliwiał uznanie, że została ona wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem. Treść zawartej umowy, która była znana skarżącemu (sam ją podpisał i nią dysponował) nie pozostawiała wątpliwości w jaki sposób należy wykazać wydatkowanie dotacji przeznaczonej na ściśle określony cel. Znał on także termin złożenia sprawozdania. W treści protokołów z komisyjnego otwarcia lokali wynajmowanych przez Fundację od RSW "P.", sporządzonych [...] i [...] września 2008 r. nie znajdują się żadne zapisy, z których wynikałoby, że reprezentujący Fundację skarżący domaga się zaznaczenia, że żąda spisu dokumentów i ich wydania, lub że uniemożliwiono mu dostępu do nich przed tymi czynnościami. W materiale dowodowym nie ma żadnego dowodu na to, że Fundacja nie miała dostępu do dokumentów finansowych od grudnia 2007 r. ze względu na bezprawne zamknięcie lokali przez Spółdzielnię. Przeciwnie z treści wezwań do zapłaty z dnia [...] lipca 2008 r. kierowanych do fundatorów Fundacji wynika, że dotyczy ono zaległego od 1 stycznia 2008 r. czynszu liczonego do dnia 15 lipca 2008 r., i że celem jego zabezpieczenia Spółdzielnia ma dopiero zamiar skorzystać z ustawowego prawa zastawu na rzeczach ruchomych. Dodatkowo w pismach z [...] sierpnia 2008 r. kierowanych do fundatorów informujących o wyznaczeniu terminów komisyjnego otwarcia lokali Spółdzielnia wyraźnie informuje, że do chwili obecnej nie zostały one zdane (31 lipca 2008 r. skończył się okres wypowiedzenia najmu lokali) i nie otrzymała kluczy. Dodatkowo za stanowiskiem, że w istocie lokale cały czas pozostawały w dyspozycji Fundacji świadczy to, że [...] kwietnia 2008 r. kierując do Spółdzielni pismo zawierające propozycję wypowiedzenia najmu za porozumieniem stron skarżący w żaden sposób nie zaznaczył, że lokale zostały wcześniej odebrane bezprawnie przez Spółdzielnię (co stanowiłoby naruszenie posiadania), i że w związku z tym brak jest podstaw do naliczania czynszu za ten czas. Nie ma też żadnego pisma zawierającego jakiekolwiek stwierdzenia w tej kwestii stanowiące odpowiedź na wezwanie do zapłaty. Przedstawione okoliczności przeczą więc tezie skarżącego w tej materii. Niezależnie od tego nawet gdyby wbrew przytoczonym faktom przyjąć tezę skarżącego, że od końca grudnia 2007 r. nie miał dostępu do lokali i do znajdujących się w nich dokumentów, to w żaden sposób nie może to wpłynąć na ocenę odpowiedzialności skarżącego ponieważ do tego czasu miał dostęp do dokumentów i powinien był je zabezpieczyć w taki sposób ażeby móc dokonać rozliczenia ewentualnie żądać ich wydania – na co trafnie zwraca uwagę GKO. Niezależnie więc od wszelkich trudności skarżącego związanych z sytuacją Fundacji powinien on dołożyć wszelkich starań ażeby przedłożyć odpowiednie dokumenty wraz ze sprawozdaniem końcowym celem rozliczenia dotacji. Nie dokonując tej czynności musiał zdawać sobie sprawę z konsekwencji, które zastrzeżone zostały w treści umowy, i które wynikały z treści ustawy o finansach publicznych a zatem należy uznać, że przewidując możliwość braku rozliczenia dotacji a następnie jej zwrotu godził się na to. Należy zaznaczyć, że dla udzielającego dotacji jej wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem następuje wówczas kiedy może ten fakt stwierdzić na podstawie stosownych dokumentów, w przeciwnym wypadku brak jest podstaw do takiego uznania. Bez znaczenia zatem dla sprawy pozostaje stanowisko skarżącego w tej kwestii i przyjęcia w związku z tym domniemania przez GKO, że dotacja została wydana na wskazany cel, skoro nie jest to poparte niczym innym i przeczy temu ostateczna decyzja z [...] grudnia 2009 r. W tym stanie rzeczy należy uznać zarzuty zawarte w skardze a dotyczące naruszenia treści art. 19 ust. 2 i art. 9 pkt 2 i 3 ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych za bezzasadne. Brak jest również podstaw do uznania, że w związku z wagą naruszeń jakich dopuścił się skarżący należało zastosować treść art. 28 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych i odstąpić od dochodzenia odpowiedzialności czego GKO zdaniem skarżącego, nie rozważyła. Sąd jest zdania, że GKO przeanalizowała całość materiału dowodowego i ostatecznie uznała, że trudna sytuacja w Fundacji nie zwalnia skarżącego (który przed objęciem funkcji Prezesa przez długi czas był etatowym pracownikiem Fundacji) od odpowiedzialności za dokonane naruszenia, jakkolwiek ma to wpływ na wymiar kary jaka powinna mu zostać wymierzona. GKO uznała, że złożoność sytuacji pozwala jedynie na zastosowanie najniższej kary czyli upomnienia czemu dała wyraz w uzasadnieniu. Okoliczność tam, czyli uznanie przez GKO, że skarżący powinien zostać ukarany a więc, że nie uznaje, iż stopień szkodliwości dla finansów publicznych nie jest znikomy, nie nakładał na GKO obowiązku rozważania możliwości zastosowania treści art. 28 ustawy z 17 grudnia 2004 r., jakkolwiek dla całkowitej jasności GKO powinna napisać o tym wprost. Brak zamieszczenia w uzasadnieniu orzeczenia tego zapisu w sposób jednoznaczny stanowi uchybienie ale pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.