II SA/Gd 279/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 7 marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 czerwca 2011 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] k.m. 75, położonej przy Al. Z. w G., dla inwestycji polegającej na budowie reklamy wolnostojącej typu LED o wysokości 11,80 m i tablicy reklamowej o wymiarach 14,08 x 8,20. Rozpoznając sprawę Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z przepisami prawa (zostały zachowane minimalne granice obszaru analizowanego, działka budowlana znajduje się w jego centrum). Nieruchomość objęta wnioskiem (działka nr [...]) położona jest przy skrzyżowaniu ulic: Al. Z., ul. P. i ul. S. Obszar analizowany jest zabudowany budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi (wolnostojącymi i w zabudowie bliźniaczej), wielorodzinnymi oraz usługowo-mieszkalnymi. W obszarze tym na działkach: nr [...] są usytuowane reklamy wolnostojące. Reklamy te mają mniejsze gabaryty niż wnioskowana przez inwestora, posadowione są na jednym słupie stalowym. W obszarze analizowanym nie występują reklamy świetlne typu LED, nie występują również reklamy wielkogabarytowe. Wobec powyższego, w ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, Zarząd Dróg i Zieleni - zarządca drogi (Al. Z. w G.) negatywnie zaopiniował wniosek strony wskazując, że reklamy świetlne typu LED z uwagi na intensywne światło powodują oślepianie kierowców, a także odwracają ich uwagę, co stanowi zagrożenie dla ruchu drogowego. Jednocześnie zarządca drogi stwierdził, że nie widzi przeszkód dla lokalizacji na tej działce reklamy innego typu. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Reklamy świetlne typu LED z uwagi na ostre, intensywne światło oddziałujące na znaczną odległość od miejsca posadowienia reklamy, powodują oślepianie kierowców, a tym samym mają wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. W przekonaniu organu odwoławczego okoliczność ta ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem miejscem posadowienia reklamy jest działka znajdująca się na skrzyżowaniu trzech ulic o znacznym natężeniu ruchu. W ocenie Kolegium planowana inwestycja, wbrew twierdzeniom skarżącej, godzi w "zastany stan rzeczy". Reklama typu LED z uwagi na swoje gabaryty i intensywne świecenie stanowiłaby element dominujący na terenie działki inwestora, a także na terenie jej oddziaływania (świecenia). Interes inwestora polegający na wybudowaniu na przedmiotowej działce reklamy stojącej typu LED nie może być uznany za "ważniejszy" niż zachowanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym a także ładu przestrzennego w tym rejonie. Jak wynika z akt sprawy, nie ma przeszkód, aby inwestor uzyskał warunki zabudowy dla reklamy wolnostojącej innego typu niż reklama świetlna typu LED. Zatem niniejsza decyzja nie odbiera inwestorowi możliwości zagospodarowania przedmiotowej działki. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka z o.o., zarzucając naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej planowana inwestycja spełnia wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, gdyż na działce nr [...] przy Al. Z. występuje reklama świetlna typu LED, a w obszarze analizowanym występują reklamy wielkogabarytowe. Zdaniem skarżącej planowany przez nią nośnik i reklama świetlna nie zaburzą istniejącego ładu, ani też nie spowodują negatywnego oddziaływania na uczestników ruchu drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W niniejszej sprawie kontroli tutejszego Sądu podlegała decyzja SKO z dnia 7 marca 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej: budowę wolnostojącej reklamy typu LED, zlokalizowanej w G. przy Al. Z. w rejonie skrzyżowania z ul. W. i ul. P. ze względu na niezgodność planowanej inwestycji z wynikami analizy. W ocenie organu I instancji planowana inwestycja nie spełnia wszystkich warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że w obszarze analizowanym brak jest reklam typu LED i reklam wielkogabarytowych. Organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu powyższy pogląd podzielił. Na wstępie niniejszych rozważań zasadnym jest wskazanie, że stosownie do postanowień art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na realizacji obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższa regulacja normatywna określa przesłanki, których łączne spełnienie pozwala wydać decyzję o warunkach zabudowy. Do przesłanek tych ustawodawca zaliczył: kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, dostęp do drogi publicznej, wystarczające uzbrojenie terenu, niewymagalność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto taka decyzja winna być zgodna z przepisami odrębnymi. W realiach niniejszej sprawy istotę sporu stanowi kwestia spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy, która wprowadza zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2010 r. (sygn. akt II OSK 987/09 - dostępne w Internecie), w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zapisana została tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, z której wynika obowiązek dostosowania nowej zabudowy do cech zabudowy już istniejącej na danym terenie, przy uwzględnieniu kontynuacji funkcji tej zabudowy. Realizacji tej zasady służą przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawą określenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dla nowej zabudowy są ustalenia dotyczące zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem. W celu dokonania tych ustaleń faktycznych organ wyznacza obszar analizowany, o którym mowa w § 3 powołanego rozporządzenia, wskazując tym samym, które działki sąsiednie będą stanowić punkt odniesienia dla określenia sposobu zabudowy i zagospodarowania działki objętej wnioskiem. Analizie podlega więc przede wszystkim zabudowa znajdująca się na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem, gdyż - zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy - to w oparciu o ustalenia dotyczące tej zabudowy organ ustala warunki zabudowy planowanej na działce inwestora. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie należy podkreślić, że lokalizacja urządzenia służącego reklamie nie pozostaje w sprzeczności z funkcją mieszkaniową czy usługowo-mieszkaniową jaka dominuje w obszarze analizowanym. Tablice reklamowe co do zasady nie są obiektami, które kreują samodzielny sposób zagospodarowania terenu i wyznaczają jego konkretną funkcję, stanowią raczej element uzupełniający istniejącego zagospodarowania. Jednakże zasadniczą kwestią są parametry planowanego przedsięwzięcia. Ta cecha powoduje, że nie można mówić w rozpatrywanym przypadku o zachowaniu ładu przestrzennego. Z analizy jednoznacznie wynika, że reklama tego typu jak planowana nie występuje w obszarze analizowanym. Zatem kontynuacji w zakresie typu reklamy bez wątpienia brak. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje negatywna opinia Zarządu Dróg i Zieleni z treści której wynika, że tego typu reklama może powodować zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Decyzja o warunkach zabudowy może być wydana jedynie wówczas, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a tymczasem ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w treści przepisu art. 45 ust. 1 pkt 7 wprowadza zakaz umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu. Reasumując powyższe, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na aprobatę i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270) należało skargę oddalić.