II SA/Sz 660/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi M. G. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę. Komendant Policji orzeczeniem nr [...]z dnia [...]r. wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) orzekł o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko M. G. obwinionemu o to, że: w okresie od [...]r. jako wyznaczony do prowadzenia postępowań przygotowawczych [...]wbrew poleceniom prokuratura nadzorującego i przełożonych nie wykonał w przedmiotowej sprawie czynności procesowej, tj. nie wydał postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego oraz w dniu [...]r. nie wykonał ustnego polecenia przełożonego nadkom. D. B. odnośnie sporządzenia powyższego postanowienia, ponadto w okresie od [...]r. wbrew pisemnemu poleceniu podinsp. T. M. nie wykonał zleconych przez prokuratura czynności i nie wszczął postępowania przygotowawczego w sprawie [...]o przywłaszczenie mienia znalezionego, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990r. (t.j. Dz.U.z 2011r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Uzasadniając wydane orzeczenie organ wskazał, że z uwagi na stwierdzone naruszenie dyscypliny służbowej przez M. G., w dniu [...]r. wszczęto przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. W toku prowadzonego postępowania M. G. przedkładał zaświadczenia lekarskie o niezdolności do pracy, a lekarz prowadzący; specjalista psychiatra J. S. w dniu [...]r. wydał zaświadczenie o braku możliwości udziału skarżącego w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...]r. zawieszono przedmiotowe postępowanie. Wobec wydania przez właściwą komisję lekarską orzeczenia o trwałej niezdolności M. G. do służby, w dniu [...]r. Komendant Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji wydał rozkaz personalny nr [...]o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. W świetle zaistniałych okoliczności dalsze prowadzenie postępowania dyscyplinarnego stało się bezprzedmiotowe. Od powyższego orzeczenia M. G. złożył odwołanie zarzucając mu następujące błędy: - wskazanie w orzeczeniu, iż pozostawał specjalistą, a z informacji jakie uzyskał w KPP wynika, że w chwili zwalniania ze służby był przeniesiony na etat asystenta, o czym nie został powiadomiony, - w opisie kwalifikacji czynu po skrócie "art." brak kropki, - użycie w uzasadnieniu sformułowania, że czynności wyjaśniające odbyły się bez jego udziału, ponieważ przebywał na zwolnieniu lekarskim, podczas, gdy Komendant Policji w postanowieniu z dnia [...]r. stwierdził, że jego udział na etapie czynności wyjaśniających nie był możliwy, - użycie w uzasadnieniu sformułowania, że [...]r. lekarz wydał zaświadczenie o niezdolności do udziału w czynności, a [...]r. postępowanie wobec tej okoliczności zawieszono; fakt przedkładania zwolnień lekarskich zdaniem skarżącego nie był przeszkodą udziału w czynnościach postępowania, a prowadzący nie uzyskał stanowiska lekarza, mimo, że takie czynności powinien wykonać z uwagi choćby na długi okres zwolnienia. Dodatkowo skarżący wskazał, że w toku postępowania był wezwany i chciał złożyć wyjaśnienia i wnioski dowodowe, jednak rzecznik odmówił przeprowadzenia czynności z uwagi na przebywanie skarżącego na zwolnieniu lekarskim. Na zwolnieniu lekarskim przebywał od [...]r. natomiast zarzutem objęto wyłącznie dzień [...]r. i nie skorygowano treści zarzutu. Skarżący był świadkiem zdarzenia dotyczącego zachowania jego naczelnika w stosunku do świadka, na którą to okoliczność zeznawał w Prokuraturze, jednakże kwestie te nie zostały uwzględnione w postępowaniu dyscyplinarnym, jak również pominięto fakt, że główny świadek i prowadzący postępowanie leczyli się. Komendant Policji orzeczeniem nr [...]z dnia [...]r. na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w wyniku rozpoznania odwołania M. G. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Komendant podniósł, że nie są one trafne i nie mogą wpłynąć na uchylenie kwestionowanego orzeczenia. W zaskarżonym orzeczeniu faktycznie jednak błędnie podano stanowisko służbowe skarżącego (rozkazem personalnym Komendanta Policji nr [...]r. został on przeniesiony z dniem [...]r. na stanowisko asystenta Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego), jednak uchybienie to nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w kontekście faktu rozwiązania stosunku służbowego. O fakcie przeniesienia skarżący został powiadomiony drogą pocztową. Brak kropki w skrócie "art." jest nieistotnym błędem pisarskim, pozostającym bez znaczenia dla istoty orzeczenia. W ocenie organu zaskarżonego orzeczenia nie dyskwalifikuje także zarzut dotyczący przeprowadzania czynności wyjaśniających bez udziału skarżącego, ponieważ przebywał na zwolnieniu lekarskim, a Komendant Policji w postanowieniu z dnia [...]r. stwierdził, że udział policjanta na etapie czynności wyjaśniających nie był możliwy. W treści postanowienia z dnia [...]r. podano jedynie, że podczas prowadzenia czynności wyjaśniających rola policjantów występujących w konkretnym zdarzeniu jest ograniczona, a ponadto nie posiadają oni skonkretyzowanych uprawnień. Odnośnie zarzutu dotyczącego zawieszenia postępowania w dniu [...]r., podczas gdy zaświadczenie lekarskie o niezdolności skarżącego do udziału w czynnościach procesowych wydane zostało w dniu [...]r. organ wskazał, że postępowanie dyscyplinarne zawieszono wobec przedłożenia przez skarżącego zaświadczenia o czasowej niezdolności do służby oraz braku kontaktu z lekarzem. Zaświadczenie z [...]r. rozstrzygało o braku możliwości podejmowania dalszych czynności w toku postępowania dyscyplinarnego. Stosownie do art. 135f ust. 10 ustawy o Policji, udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych z powodu choroby wymaga zgody lekarza, który orzekł czasową niezdolność do służby, w związku z powyższym odstąpienie rzecznika dyscyplinarnego od dalszej realizacji czynności dowodowych było w pełni uzasadnione. Bez wpływu na prawidłowość kwestionowanego orzeczenia pozostają także zarzuty dotyczące prawidłowości sformułowanego przez organ I instancji zarzutu dyscyplinarnego. Ocena tego zagadnienia wymaga rozpatrzenia całości materiału dowodowego i dokonywana jest na etapie orzeczenia o uznaniu winnym, bądź uniewinnieniu policjanta, które w merytoryczny sposób kończy postępowanie przed organem I instancji. Wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie formalne (umorzenie postępowania) nie zostało poparte analizą zgromadzonych dowodów, wobec czego dalsze dywagacje na temat poprawności sformułowanego zarzutu są bezcelowe. Na powyższe orzeczenie Komendanta Policji M. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Skarżący podniósł, iż zaskarżone orzeczenie zawiera błędy pisarskie i merytoryczne, które winny zostać sprostowane. Skarżący ponownie podniósł, że skoro organ nie wzywał go do udziału w czynnościach wyjaśniających, to nie powinno znaleźć się w orzeczeniu sformułowanie, że czynności wyjaśniające odbyły się bez jego udziału, ponieważ przebywał na zwolnieniu lekarskim. Nadto w ocenie skarżącego przedstawiony mu zarzut nie jest poparty stosownym materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż skarżący został zwolniony ze służby w Policji w związku z orzeczeniem o trwałej niezdolności do służby w Policji, wobec czego dalsze procedowanie w sprawie dyscyplinarnej przeciwko niemu stało się bezprzedmiotowe. Zatem bezprzedmiotowe stało się dalsze badanie zasadności zarzutu stawianego skarżącemu, a w konsekwencji rozważania na ten temat nie mogły znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 j.t.) doprowadziła do uznania, że skarga nie jest zasadna. Na wstępie Sąd pragnie zaznaczyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 wymienionej ustawy, Sąd uwzględnia skargę na decyzję gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu żadna z wyżej wymienionych przesłanek nie zaistniała w sprawie. Biorąc pod uwagę zarzuty skargi Sąd stwierdza, że wskazane przez skarżącego nieprawidłowości w orzeczeniu dyscyplinarnym nie miały wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego toczącego się wobec funkcjonariusza w przypadku zwolnienia go ze służby. Sąd w niniejszym składzie podziela zdanie wyrażone w orzeczeniu WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2005r. sygn. akt II SA/Wa 734/04, że cyt. "zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji powoduje, iż dotychczasowe postępowanie dyscyplinarne staje się bezprzedmiotowe, odpada bowiem podmiot tego postępowania - policjant, co uzasadnia obligatoryjne umorzenie postępowania dyscyplinarnego". Analizując zarzuty zawarte w skardze skierowanej do tut. Sądu należy uznać, że skarżący nie kwestionuje istoty rozstrzygnięcia. Domaga się jedynak jego uchylenia, ze względu na błędy gramatyczne i zawarte w uzasadnieniu stwierdzenia, które nie są według niego zgodne z faktami. M. G. wskazuje też, że został pozbawiony możliwości uzyskania kserokopii akt postępowania dyscyplinarnego, gdyż chciał wystąpić do Prokuratury. Ze skargi można też wnioskować, że skarżący kwestionuje merytoryczny przebieg postępowania dyscyplinarnego. Jako, że wspomniane zarzuty zostały też zawarte w odwołaniu, to Sąd stwierdza, że w orzeczeniu z [...]r. Komendant Policji ustosunkował się do wymienionych w skardze zarzutów. Podkreślenia wymaga jednak, że nawet zajęcie przez Komendanta odmiennego stanowiska i tak nie prowadziłoby do uchylenia orzeczenia, gdyż zarzuty skargi nie są na tyle istotne, aby mieć wpływ na rozstrzygnięcie, czyli umorzenie postępowania dyscyplinarnego. Wobec umorzenia postępowania organy nie mogły odnieść się do zasadności merytorycznych zarzutów odnoszących się do postępowania dyscyplinarnego. Sąd nie może też zająć stanowiska w kwestii sporządzenia kserokopii akt postępowania dyscyplinarnego, gdyż zagadnienie to nie było przedmiotem rozstrzygnięcia ze strony organów dyscyplinarnych. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa materialnego, bądź procedury, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.