II SA/Sz 463/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie oddala skargę. Pismem z dnia [..] r., skierowanym do Prezydenta Miasta, Prokurator Prokuratury Rejonowej, złożył wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania I. P., posiadającego prawo jazdy kategorii B nr[...] , nr bankietu[...] , na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem mechanicznym. W uzasadnieniu wniosku Prokurator wyjaśnił, że Prokuratura Rejonowa nadzorowała postępowanie przygotowawcze w toku, którego biegli lekarze rozpoznali u I.a P. osobowość [...] w wywiadzie. W ocenie Prokuratury możliwy jest wpływ stwierdzonego stanu zdrowia kierującego na jego właściwości psychomotoryczne, bowiem przez wiele lat zażywał różnego rodzaju narkotyki, w tym tzw. mocne. Działanie tego rodzaju środków może mieć wpływ na ogólny stan zdrowia kierującego, a także na jego strefę postrzegania, interpretacji zjawisk i sytuacji. Do wniosku Prokurator załączyła wyciąg z opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.), orzekł o skierowaniu I.P., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie kategorii prawa jazdy kategorii B, na badania lekarskie w związku z informacją o zastrzeżeniach o stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Od powyższej decyzji I. P. odwołał się podnosząc, że decyzję oparto na opinii biegłych psychiatrów, którzy przeprowadzili tylko jednorazowe badanie. Z opinii tej nie wynika aby biegli stwierdzili, że nie może kierować pojazdem. Ponadto dodał, że od [...] r. nie ma żadnego kontaktu z narkotykami, ani też innymi używkami, nie leczy się w Poradni Zdrowia Psychicznego. Decyzją z dnia [...] r., nr[...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 122 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) w związku z § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że w sprawie zastosowanie znalazł przepis § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, mówiący o tym, że postępowanie w przedmiocie zdolności do kierowania pojazdami przez osoby posiadające te uprawnienia wszczęte może być z urzędu przez starostę. Zgodnie z tym przepisem starosta może skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Wskazany przepis rozporządzenia nie określa źródeł informacji, które stanowić mogą podstawę powzięcia przez starostę zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów, wymaga jedynie, aby informacja o tych zastrzeżeniach była wiarygodną. Przesłankę do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, mogą stanowić okoliczności, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. Mogą to być np. pochodzące z różnych źródeł informacje o pogarszającym się stanie zdrowia, objawy chorobowe świadczące o zaistnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdem (alkoholizm, narkomania, wada wzroku, padaczka, itp.; według W. Kotowski, "Ustawa Prawo o ruchu drogowym. Komentarz". Dom Wydawniczy ABC 2002). Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie taką wiarygodną informacją jest przeprowadzone przez biegłych psychiatrów badanie, stwierdzające uzależnienie skarżącego od narkotyków. Dowodem na tę okoliczność jest przedłożony przez Prokuratora Rejonowego wyciąg z opinii sądowo - psychiatrycznej, znajdujący się w aktach sprawy. Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że opinia biegłych lekarzy nie przesądza o tym, czy wskazane w niej uzależnienie nie pozwala na kierowanie pojazdem mechanicznym przez odwołującego się, nasuwa jednak wątpliwości co do tego faktu. Stąd zasadne jest i zgodne z przepisami, skierowanie skarżącego na badanie specjalistyczne, aby te wątpliwości wyeliminować lub potwierdzić. Powyższą decyzję I. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 7; art. 75; art. 77; art.78 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o dołączenie pełnej opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] r. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia skierowanie go na badania, podczas gdy decyzja ta była przedwczesna, albowiem istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności nie zostały wyjaśnione. W uzasadnieniu skargi podniósł, że przedstawiona informacja o zastrzeżeniach co do stanu jego zdrowia nie jest wiarygodna. Skarżący wyjaśnił, że będąc badanym w [...] r. przez biegłych psychiatrów podał, iż w młodości miał kontakt z narkotykami, nie mniej stwierdził, iż od [...] lat utrzymuje całkowitą abstynencję od narkotyków. Chcąc udowodnić tą okoliczność w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w dniu [...] r. złożył wniosek, na który nie otrzymał odpowiedzi, o dołączenie pełnej opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] r. Nadto skarżący podniósł, że Prokurator złożył wniosek do Prezydenta Miasta o wszczęcie postępowania administracyjnego w tej sprawie po upływie roku czasu od wydania opinii przez biegłych psychiatrów i w momencie gdy została wniesiona apelacja w sprawie w której został poddany badaniu. Zdaniem skarżącego Prokurator powinien złożyć taki wniosek w trakcie prowadzonego wówczas postępowania przygotowawczego i biegli mogliby dodatkowo się wypowiedzieć w kwestii tj. czy są przeciwwskazania do prowadzenia przeze niego pojazdów. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej "P.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przeciwnym wypadku skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżoną decyzją zostało naruszone prawo materialne albo przepisy postępowania w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Materialnoprawną podstawę decyzji organu I i II instancji stanowił przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem, skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Ponadto w myśl § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm.), starosta może skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Uznaniowy charakter tego przepisu wymaga rozważenia przez starostę po pierwsze: czy informacja o stanie zdrowia pochodzi z miarodajnego źródła, a po drugie, czy może świadczyć o przeciwwskazaniach zdrowotnych do kierowania pojazdami. Informacja, która była powodem wszczęcia przez organ postępowania w niniejszej sprawie pochodziła od Prokuratora Prokuratury Rejonowej i była oparta na opinii biegłych lekarzy psychiatrów, którzy stwierdzili u I. P. osobowość[...] w wywiadzie. Fakt, iż do akt administracyjnych dołączono tylko wyciąg z opinii sporządzonej na potrzeby innego postępowania nie ma w sprawie znaczenia. Sama opinia nie była podstawą orzekania przez organy, lecz wyciąg z niej stanowił źródło informacji, o jakim mowa w § 2 ust. 5 ww. rozporządzenia. Zgodzić należy się za stanowiskiem organów, że wyciąg z opinii stanowił wystarczające źródło informacji i nie było potrzeby dołączania do akt pełnej opinii sądowo-psychiatrycznej. Skarżący poinformowany został o stanowisku organu pismem z dnia [...] r. Wprawdzie organ nie wydał postanowienia odnośnie nieuwzględnienia wniosku dowodowego skarżącego o dołączenie do akt pełnej opinii sądowo-psychiatrycznej, jednak uchybienie to uznać należy za niemające wpływu na wynik postępowania, skoro zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji. Opinia lekarska została sporządzona po przeprowadzeniu badań przez uprawnione do tego osoby i jak słusznie wskazał organ, nie przesądza o tym czy istnieją, lub też brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem przez skarżącego. Podkreślenia wymaga, że okoliczność ta nie podlegała badaniu przez organy w prowadzonym postępowaniu. Rolą organów było ustalenie czy istnieją wiarygodne informacje o zastrzeżeniach w stanie zdrowia skarżącego, które to zastrzeżenia mogą wskazywać na niezdolność do prowadzenia pojazdów. Jak już wyżej wskazano w tym zakresie materiał dowodowy był wystarczający, dlatego nie można organom zarzucić naruszenie przepisów art. 7, art. 75, art. 77 i art. 78 K.p.a. Za prawidłowe uznać należy stanowisko organów o zasadności skierowania skarżącego na badania lekarskie. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego korzystania z tych uprawnień. Reasumując stwierdzić należy, iż informacja uzyskana przez Prezydenta Miasta z Prokuratury Rejonowej o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego związanych z zażywaniem przez wiele lat narkotyków, a oparta na opinii sądowo-psychiatrycznej wykonanej w sprawie karnej przeciwko skarżącemu, była informacją wiarygodną, a zatem uzasadniała wydanie decyzji w oparciu o art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stąd też organy obu instancji prawidłowo zastosowały rzeczony przepis. Wobec faktu, że w toku postępowania organy nie dopuściły się innych naruszeń prawa materialnego lub procesowego, które uzasadniałyby uchylenie lub wyeliminowanie w inny sposób z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.