II SA/Wa 590/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi H. C. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania świadectwa służby - oddala skargę - H.C., wnioskiem z dnia [...] października 2011 r., wystąpił do Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] o sprostowanie świadectwa służby z dnia [...] października 2011 r. poprzez podanie w punktach: 1. 20a świadectwa - prawidłowego okresu zajmowania stanowiska sędziego WSG w [...], tj. od dnia [...] lipca 2008 r. do [...] stycznia 2011 r., a w konsekwencji wyeliminowanie podawanego tam stanowiska sędziego w stanie spoczynku; 2. 20b świadectwa - prawidłowej informacji o wysokości i składnikach uposażenia jakie otrzymywał na ostatnio zajmowanym stanowisku, tj. prawidłowej jego wysokości oraz podstawy. W uzasadnieniu wniosku poinformował, że ze stanowiska sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] został zwolniony z dniem [...] lutego 2011 r., tj. z dniem przeniesienia do dyspozycji, a nie z dniem zniesienia Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], tj. [...] lipca 2010 r. Z tego też powodu w pkt 20a świadectwa służby powinno być podane, że stanowisko sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] zajmował do dnia [...] lutego 2011 r., zaś stanowiska sędziego w stanie spoczynku powinny zostać wyeliminowane. Ponadto, zdaniem H.C., w wydanym świadectwie błędnie podano wysokość uposażenia otrzymywanego na ostatnio zajmowanym stanowisku, gdyż wysokość wynagrodzenia w podanej w świadectwie służby wysokości było wypłacane wyłącznie do końca grudnia 2010 r., bowiem w styczniu 2011 r. otrzymał wyższe uposażenie, które zostało ustalone na podstawie decyzji Prezesa WSG w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. W związku z tym, w świadectwie służby powinna zostać podana wyższa kwota uposażenia, zaś w podstawie powinna być podana decyzja Prezesa WSG w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., wydanym na podstawie § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1344 ze zm.), odmówił H. C., sędziemu w stanie spoczynku z byłego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], sprostowania danych zawartych w pkt 20 ppkt a i b świadectwa służby. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że wniosek H.C. o sprostowanie świadectwa służby nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem H.C. zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu garnizonowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] pełnił od dnia [...] lipca 2008 r. do chwili jego zniesienia, na mocy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 32, poz. 175), tj. do dnia [...] lipca 2010 r. Natomiast uchwałą nr [...] Krajowej Rady Sądownictwa sędzia H.C. został przeniesiony w stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r. Fakt przeniesienia sędziego w stan spoczynku stwierdził Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. W związku z powyższym, w okresie po [...] lipca 2010 r. H.C. nie zajmował stanowiska sędziego sądu garnizonowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...], gdyż ta jednostka organizacyjna nie istniała. Dlatego też należało uznać, że uposażenie jakie H.C. pobierał na ostatnio zajmowanym stanowisku to uposażenie, które zostało ustalone decyzją Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., a które było wypłacane do grudnia 2010 r. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia H.C. do Ministra Obrony Narodowej, w którym podniósł, że nigdy nie został wydany ani doręczony rozkaz zwalniający go ze stanowiska sędziego WSG w [...] i wyznaczający na stanowisko sędziego w stanie spoczynku. Ponadto, pomimo zniesienia z dniem [...] lipca 2010 r. WSG w [...], to Sąd ten istniał jeszcze w niezmienionej strukturze organizacyjnej do dnia [...] sierpnia 2010 r., zaś etaty zajmowane przez sędziów istniały do dnia [...] września 2010 r. Stąd też twierdzenie, że WSG w [...] po [...] lipca 2010 r. nie istniał jako jednostka organizacja jest bezpodstawne. Dodatkowo H.C. stwierdził, że żołnierz zajmuje dane stanowisko od dnia wyznaczenia do dnia zwolnienia go z danego stanowiska i wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie była decyzją zwalniającą z dotychczas zajmowanego stanowiska i wyznaczającą na stanowisko sędziego w stanie spoczynku, lecz miała wyłącznie charakter ewidencyjny, co zostało stwierdzone w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] przez Dyrektora Departamentu Kadr MON. Minister Obrony Narodowej, postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] , uwzględnił zażalenie H.C.. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że sędzia H.C. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]. Na mocy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości, Wojskowy Sąd Garnizonowy w [...] został zniesiony z dniem [...] lipca 2010 r. W związku ze zniesieniem Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości wystąpił do Krajowej Rady Sądownictwa o przeniesienie H.C. w stan spoczynku, która uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. przeniosła H. C. z dniem [...] lipca 2010 r. w stan spoczynku, co zostało stwierdzone wydaną dla celów ewidencyjnych decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...]z dnia [...] sierpnia 2010 r. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Minister Obrony Narodowej wypowiedział H. C. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, a decyzją nr [...] z tego samego dnia przeniósł H. C., z dniem doręczenia wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, do dyspozycji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] . W dniu [...] października 2011 r. doręczono H. C. świadectwo służby wydane przez Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] , co do którego H.C. złożył wniosek o sprostowanie. Organ odnosząc się do złożonego zażalenia wskazał, że zgodnie z art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wydaje się niezwłocznie świadectwo służby. Natomiast ust. 2 tego przepisu przewiduje, że były żołnierz zawodowy może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia. Wykonując delegację ustawową zawartą w art. 123 ust. 4 ustawy, Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych, w którym określił m.in. dane, które należy podać w świadectwie służby, wzór świadectwa służby, a także tryb wydawania i prostowania tych świadectw. W § 3 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia postanowiono, że w świadectwie służby podaje się dane zamieszczone na wniosek zwolnionego żołnierza. Natomiast w § 3 ust. 2 tego rozporządzenia wskazano, że na prośbę żołnierza, zgłoszoną przed dniem wydania świadectwa służby, w świadectwie tym podaje się szczegółowe informacje dotyczące stanowisk służbowych zajmowanych w trakcie pełnienia służby, a także informacje o wysokości i składnikach uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oraz o posiadanych kwalifikacjach. Mając powyższe na uwadze organ podkreślił, że w pkt 20 ppkt a świadectwa służby mogą być podane szczegółowe informacje dotyczące stanowisk służbowych zajmowanych w trakcie pełnienia służby, a zatem mogą to być jedynie stanowiska służbowe istniejące w etacie jednostki wojskowej, na których żołnierz zawodowy faktycznie pełnił zawodową służbę wojskową. Tym samym brak jest uzasadnienia do wskazywania w pkt 20 ppkt a świadectwa służby danych dotyczących stanowiska służbowego "sędziego w stanie spoczynku", gdyż takie stanowisko nie istniało w strukturze żadnej jednostki wojskowej Sił Zbrojnych RP. Organ wyjaśnił, że H.C. na mocy uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] czerwca 2010 r. został przeniesiony z dniem [...] lipca 2010 r. w stan spoczynku. Przechodząc zaś w stan spoczynku, przestawał być sędzią czynnym, co oznacza, że od dnia [...] lipca 2010 r. nie mógł zajmować stanowiska służbowego sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] i pełnić na tym stanowisku zawodowej służby wojskowej. Po dniu [...] lipca 2010 r. oficer nie zajmował już zatem wymienionego stanowiska służbowego, ani też żadnego innego stanowiska służbowego, a w szczególności stanowiska służbowego "sędziego w stanie spoczynku". Dodatkowo organ wyjaśnił, że H.C. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] sierpnia 2011 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez Ministra Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Zatem w okresie od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. H.C. pozostawał wprawdzie w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, lecz jako sędzia w stanie spoczynku nie zajmował żadnego stanowiska służbowego i nie pełnił faktycznie zawodowej służby wojskowej. W tej sytuacji, zdaniem organu, należało stwierdzić, że w pkt 20 ppkt a świadectwa służby prawidłowo wskazano okres zajmowania przez H. C. stanowiska służbowego sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] od dnia [...] lipca 2008 r. do dnia [...] lipca 2010 r., jednak wadliwie i bezpodstawnie wykazano zajmowanie przez niego nieistniejącego stanowiska służbowego "sędziego w stanie spoczynku". Dodatkowo organ podał, że pismo Dyrektora Kadr MON z dnia [...] kwietnia 2010 r. nie rozstrzygało żadnej sprawy indywidualnej, a zawarty w nim pogląd dotyczący przepisu art. 45 ust. 3a wojskowej ustawy pragmatycznej nie stanowił wiążącej interpretacji prawa. Ponadto organ wyjaśnił, że decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., stwierdzająca fakt przeniesienia H.C. z dniem [...] lipca 2010 r. w stan spoczynku, została wydana tylko dla celów ewidencyjnych. W sprawie przeniesienia charakter konstytutywny miała jedynie uchwała Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] czerwca 2010 r. Dodatkowo organ podał, że w sprawie nie miała żadnego znaczenia okoliczność istnienia etatów sędziowskich w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] do dnia 30 września 2010 r., gdyż dla ustalenia zajmowania przez H.C. stanowiska służbowego sędziego tego sądu, istotna była jedynie data przeniesienia go w stan spoczynku. Sędzia w stanie spoczynku nie może bowiem być jednocześnie sędzią urzędującym. Odnosząc się do kwestii prawidłowości danych zawartych w pkt 20 ppkt b świadectwa służby, organ wskazał, że prawo żołnierza zawodowego do uposażenia jest związane z faktycznym pełnieniem zawodowej służby wojskowej, nie zaś z samym pozostawaniem w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej. Tym samym, w świadectwie służby winna być podana wysokość i składniki uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. na stanowisku służbowym sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], według stanu na datę 1 lipca 2010 r. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi H.C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie: 1. art. 73 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w zw. z art. 71 § 3 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i nadanie decyzji-uchwale Krajowej Rady Sądownictwa o przeniesieniu w stan spoczynku, z uwagi na reorganizację sądownictwa wojskowego, skutku jednoczesnego zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska sędziego WSG w [...] w rozumieniu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.); 2. art. 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych, poprzez niezastosowanie go w sprawie, a w konsekwencji niezastosowanie do skarżącego przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zakresie zwolnienia ze stanowiska służbowego; 3. art. 45 ust. 3a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną jego wykładnię i jego niezastosowanie w sprawie, a z ostrożności procesowej naruszenie art. 45 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, poprzez błędną jego wykładnię przejawiającą się przyjęciem, że organ nie musiał go zastosować i wydać decyzji zwalniającej ze stanowiska w związku z jego likwidacją spowodowaną rozformowaniem sądu oraz jego niezastosowaniem i w konsekwencji jego niezastosowanie; 4. art. 21 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, który w przypadku przyjęcia, że przepis art. 45 ust. 3a wojskowej ustawy pragmatycznej nie ma zastosowania w sprawie z uwagi na nie wydanie decyzji o zwolnieniu ze stanowiska w trybie art. 45 ust. 1 pkt 2 wojskowej ustawy pragmatycznej powinien zostać zastosowany przez organ; 5. art. 139 k.p.a., poprzez wydanie przez organ II instancji orzeczenia na niekorzyść skarżącego, polegającego na przyjęciu przez ten organ, że na mocy uchwały Krajowej Rady Sądownictwa przenoszącej w stan spoczynku, skarżący został zwolniony ze stanowiska sędziego WSG w [...], a w konsekwencji do dnia przeniesienia do dyspozycji nie zajmował żadnego stanowiska, tj. ani dotychczasowego stanowiska sędziego WSG w [...], ani sędziego w stanie spoczynku, jakie w świadectwie podał Prezes WSO w [...] oraz na przyjęciu, że nie ma do skarżącego zastosowanie art. 43 ust. 3a wojskowej ustawy pragmatycznej, a w konsekwencji uposażeniem jakie skarżący otrzymywał na ostatnio zajmowanym stanowisku było uposażenie na stanowisku sędziego WSG w [...], wg stanu na dzień 1 lipca 2010 r.; 6. art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, poprzez zmianę przez organ odwoławczy na niekorzyść skarżącego dotychczasowej interpretacji przepisów, w szczególności w zakresie zastosowania art. 45 ust. 3a wojskowej ustawy pragmatycznej; 7. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady opierania rozstrzygnięcia na prawdzie obiektywnej w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wszechstronny, co w sprawie przejawiało się dokonaniem sprzecznych z materiałem dowodowym ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, iż : - skarżący nie mógł pełnić i nie pełnił faktycznie zawodowej służby wojskowej po przeniesieniu go w sędziowski stan spoczynku, a jedynie pozostawał w stosunku zawodowej służby wojskowej; - skarżący z chwilą przeniesienia go w stan spoczynku "opuścił" poprzednio zajmowane stanowisko służbowe nie obejmując nowego oraz, że po przeniesieniu go w stan spoczynku skarżący nie zajmował żadnego stanowiska służbowego; - pismo Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie rozstrzygało żadnej sprawy indywidualnej, a zawarty w niej rzekomo nieadekwatny do stanu sprawy pogląd, dotyczący przepisu art. 45 ust. 3a wojskowej ustawy pragmatycznej nie stanowił wiążącej interpretacji prawa; - uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku powinno być ustalone wg stanu na dzień 1 lipca 2010 r., zamiast na dzień 31 stycznia 2011 r., tak jak to podnosił w odwołaniu oraz - pominięciu w ustaleniach stanu faktycznego, że decyzją Ministra Obrony Narodowej Wojskowy Sąd Garnizonowy w [...] w niezmienionej strukturze etatowej istniał po 1 lipca 2010 r., tj. do dnia 31 sierpnia 2010 r., kiedy to został rozformowany, zaś sędziowie pełnili w nim służbę wojskową na dotychczasowych stanowiskach, wykonując szereg czynności służbowych nałożonych na nich decyzjami, poleceniami i rozkazami przełożonych, a związanymi z likwidacją sądu. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w części dotyczącej uzasadnienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przypomniał stan faktyczny sprawy i wskazał, że przeniesienie w stan spoczynku z uwagi na likwidację sądu nie jest i nie może być uznane za decyzję o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska sędziego WSG w [...]. Uchwała Krajowej Rady Sądownictwa nie jest bowiem decyzją zwalniającą sędziego żołnierza, czy to ze służby wojskowej, czy też z dotychczas zajmowanego stanowiska - gdyż żaden przepis prawa obowiązujący w dniu jej wydania nie nadawał tej uchwale takiego skutku. Do zwolnienia ze stanowiska oraz zawodowej służby wojskowej w oparciu o przepis art. 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych zastosowanie mają przepisy wojskowej ustawy pragmatycznej. Skarżący zwrócił uwagę na istnienie dwóch niezależnych instytucji prawnych, tj. przeniesienia w stan spoczynku sędziego (instytucji spoczynkowej), która jest instytucją wynikającą z Konstytucji, przepisów powszechnych, oraz instytucji służby wojskowej, która regulowana jest we wszystkich aspektach pełnienia tej służby przez ustawę o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z wyjątkami zawartymi w ustawie - Prawo o ustroju sądów wojskowych. W stosunku do skarżącego zastosowano w trakcie pełnienia służby zawodowej - sędziego sądu wojskowego - instytucję niezależną, tj. instytucję przeniesienia w stan spoczynku. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że pragmatyka służbowa nie zna terminu zaprzestania zajmowania stanowiska, czy opuszczenia stanowiska. Posługuje się ona terminem zwolnienia ze stanowiska, które może nastąpić wraz ze zwolnieniem żołnierza z mocy prawa z zawodowej służby wojskowej, z chwilą przeniesienia do dyspozycji lub rezerwy kadrowej, lub z chwilą wydania stosownej decyzji o wyznaczeniu na inne stanowisko i zwolnieniu z dotychczasowego stanowiska. O ile ustawa - Prawo o ustroju sądów wojskowych - przewiduje obecnie możliwość zwolnienia sędziego z mocy prawa z zawodowej służby wojskowej w razie przejścia w stan spoczynku, z uwagi na likwidację sądu, to w momencie przechodzenia skarżącego w stan spoczynku przedmiotowy przepis nie obowiązywał. Z tych względów, pomimo przeniesienia w stan spoczynku, skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na zasadach ogólnych, określonych w wojskowej ustawie pragmatycznej za wypowiedzeniem organu i stąd nie ma mowy, aby uchwała Krajowej Rady Sądownictwa powodowała zwolnienie ze stanowiska sędziego WSG w [...]. Reasumując skarżący podniósł, że skoro uchwała KRS-u nie powoduje zwolnienia ze stanowiska, zaś decyzja MON z dnia [...] sierpnia 2010 r. była wydana dla celów ewidencyjnych, to przyjąć należy, że stanowisko sędziego WSG w [...] faktycznie w drodze fikcji prawnej zajmował do dnia przeniesienia do dyspozycji Prezesa WSO w Warszawie i na mocy art. 45 ust. 3a ustawy wojskowej pragmatycznej został z niego zwolniony z dniem przeniesienia do dyspozycji Prezesa WSO w [...] . Tak jak to podniósł Dyrektor Kadr MON w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. Skarżący nie zgodził się z organem, iż pismo Dyrektora Kadr MON z dnia [...] kwietnia 2010 r. nie rozstrzygało sprawy indywidualnej i nie stanowiło wiążącej interpretacji. Zdaniem skarżącego, było ono odpowiedzią udzieloną na indywidualny wniosek skierowany do skarżącego o przesłanie mu decyzji zwalniającej ze stanowiska sędziego WSG w [...] w związku z przeniesieniem do dyspozycji Prezesa WSO w [...] lub o wydanie takiej decyzji, jeżeli nie była ona dotychczas wydana. Zdaniem skarżącego, konsekwencją przyjęcia błędnej daty zwolnienia ze stanowiska sędziego WSG w [...], było błędne przyjęcie, że uposażenie powinno być ustalone wg stanu na dzień 1 lipca 2010 r., zamiast na dzień 31 stycznia 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Organ ponadto podniósł, że pismo Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie rozstrzygało żadnej sprawy indywidualnej, gdyż po stronie żołnierza zawodowego nie istnieje roszczenie o wydanie decyzji w sprawie zwolnienia ze stanowiska służbowego. Zawarty w tym piśmie nieadekwatny do stanu sprawy pogląd, dotyczący przepisu art. 45 ust. 3a wojskowej ustawy pragmatycznej nie stanowił wiążącej interpretacji prawa, gdyż żaden organ wojskowy nie jest prawnie upoważniony do wydawania takich interpretacji. Zawarty w piśmie pogląd nie był wiążący dla jakiegokolwiek organu administracji publicznej, ani dla strony. Dodatkowo organ wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia zakazu reformationis in peius ustanowionego przepisem art. 139 k.p.a. Z art. 144 k.p.a. wynika, że przepis art. 139 k.p.a. stosuje się odpowiednio do zażaleń. Zgodnie art. 139 k.p.a., organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Niewątpliwie, będące przedmiotem postępowania świadectwo służby, w pkt 20 ppkt a, zawierało wadliwe zapisy. W tej sytuacji odmowa jego sprostowania rażąco naruszała prawo w rozumieniu art. 139 k.p.a. Oczywiste zatem było, że utrzymywanie w obrocie prawnym świadectwa służby zawierającego wadliwe, nieprawdziwe informacje było niedopuszczalne. W tej sytuacji konieczne było wydanie nowego świadectwa służby. Ponadto organ podkreślił, że sam skarżący we wniosku o sprostowanie świadectwa służby domagał się wyeliminowania z tego świadectwa stanowiska służbowego sędziego w stanie spoczynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji (postanowienia) z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji (postanowienia) administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie zostało podjęte z naruszeniem prawa powodującym konieczność jego uchylenia. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2012 r. uwzględniające zażalenie skarżącego od postanowienia Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wydaje się niezwłocznie świadectwo służby (ust. 1). W ustępie zaś 2 tego artykułu przewidziano możliwość żądania przez żołnierza zawodowego sprostowania świadectwa służby, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego od opinii o służbie, w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia. Minister Obrony Narodowej, wykonując delegację ustawową zawartą w art. 123 ust. 4 pow. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wydał rozporządzenie z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1344 ze zm.), w którym określił dane, które należy podać w świadectwie służby, wzór świadectwa służby, a także tryb wydawania i prostowania tych świadectw. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 20 pow. rozporządzenia wskazano, że w świadectwie służby podaje się dane zamieszczone na wniosek zwolnionego żołnierza. Natomiast w § 3 ust. 2 tego samego rozporządzenia wskazano, że na prośbę żołnierza, zgłoszoną przed dniem wydania świadectwa służby, w świadectwie tym podaje się szczegółowe informacje dotyczące stanowisk służbowych zajmowanych w trakcie pełnienia służby, a także informacje o wysokości i składnikach uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oraz o posiadanych kwalifikacjach. Tak więc w punkcie 20 ppkt a świadectwa służby mogą być podane szczegółowe informacje dotyczące stanowisk służbowych zajmowanych w trakcie pełnienia służby, co oznacza, że mogą to być jedynie stanowiska służbowe istniejące w etacie jednostki wojskowej, na których żołnierz zawodowy faktycznie pełnił zawodową służbę wojskową. Wskazać należy, że ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 3 pow. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określił, czym jest stanowisko służbowe i podał, że oznacza ono usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z zakreślonym dla tego stanowiska: nazwą, stopniem etatowym, grupą uposażenia, korpusem osobowym i grupą osobową. Przypomnieć należy, że skarżący, żądając prostowania świadectwa służby, dotyczącego przebiegu jego służby wojskowej podał, że w pkt 20 tego świadectwa ppkt a winno być wpisane, że stanowisko służbowe sędziego Sądu Garnizonowego w [...] zajmował od dnia [...] lipca 2008 r. do dnia 3[...] stycznia 2011 r., a w konsekwencji wyeliminowania podanego tam stanowiska sędziego w stanie spoczynku. Stwierdzić należy, że stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości wbrew podniesionym w tym zakresie zarzutom skargi. Bezsporne jest bowiem, że H.C. ostatnio pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] do dnia [...] lipca 2010 r. Z dniem [...] lipca 2010 r., na mocy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 32, poz. 175), Wojskowy Sąd Garnizonowy w [...] został zniesiony. W związku z tym Krajowa Rada Sądownictwa, uchwałą z dnia [...] czerwca 2010 r., przeniosła sędziego H. C. z dniem [...] lipca 2010 r. w stan spoczynku. Tak więc skarżący, w okresie przed przeniesieniem go w stan spoczynku, zajmował stanowisko służbowe sędziego sądu wojskowego, po przeniesieniu zaś w stan spoczynku, opuścił poprzednio zajmowane stanowisko służbowe, nie obejmując jednocześnie nowego stanowiska służbowego. Status sędziego sądu wojskowego zmienił się w status sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku. Ustawa pragmatyczna ani przepisy wykonawcze nie przewidują zaś istnienia stanowiska służbowego sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku. Tak więc mimo, iż skarżący formalnie pozostawał w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, bo nie został z niej zwolniony, to nie miał przypisanego żadnego innego stanowiska służbowego. Wskazać należy, że zmiana statusu skarżącego nastąpiła ex lege, wskutek podjęcia uchwały przez Krajową Radę Sądownictwa o przeniesieniu go w stan spoczynku. Przechodząc zaś w stan spoczynku, przestawał być sędzią czynnym, co oznacza, że od dnia [...] lipca 2010 r. nie mógł zajmować stanowiska służbowego sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] i pełnić na tym stanowisku zawodowej służby wojskowej. Po dniu [...] lipca 2010 r. oficer nie zajmował już zatem wymienionego stanowiska służbowego, ani też żadnego innego stanowiska służbowego, a w szczególności stanowiska służbowego "sędziego w stanie spoczynku". Ponadto wskazać należy, że H.C. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] sierpnia 2011 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez Ministra Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Zatem w okresie od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. H.C. pozostawał wprawdzie w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, lecz jako sędzia w stanie spoczynku nie zajmował żadnego stanowiska służbowego i nie pełnił faktycznie zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym, brak jest podstaw uzasadniających twierdzenie, iż skarżący mógł pełnić i pełnił służbę wojskową na stanowisku sędziego WSG w [...] po przeniesieniu go jako sędziego w stan spoczynku. Po przeniesieniu w stan spoczynku opuścił poprzednio zajmowane stanowisko służbowe, nie obejmując nowego. Status sędziego sądu wojskowego zmienił się w status sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku. Ustawa pragmatyczna ani przepisy wykonawcze nie przewidują zaś istnienia stanowiska służbowego sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku. Tak więc mimo, iż formalnie w spornym okresie pozostawał w służbie, bo nie został z niej zwolniony, to wobec braku przypisania mu stanowiska służbowego, skarżący nie mógł skutecznie wywodzić, że nadal pozostawał sędzią Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]. Zgodzić się zatem należy, że w tej sytuacji, obowiązkiem organu było usunięcie ze świadectwa służby skarżącego, błędnego zapisu, umieszczonego w pkt 20 ppkt a dotyczącego pełnienia służby na stanowisku sędziego w stanie spoczynku, w sytuacji, gdy ustawa pragmatyczna takiego stanowiska nie przewiduje. Pozostawienie zaś przez organ zapisu w świadectwie służby, że skarżący zajmował stanowisko sędziego WSG w [...] od [...] lipca 2008 r. do dnia [...] stycznia 2011 r. byłoby niezgodne ze stanem prawnym, jak również faktycznym. Wskazać bowiem należy, że przepisy ustawy o ustroju sądów wojskowych, ani przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie przewidywały możliwości sprawowania funkcji sędziego wojskowego przez osobę nie będącą żołnierzem zawodowym. A contrario więc, ustawodawca nie przewidział możliwości pełnienia zawodowej służby wojskowej, na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego, przez osobę nie będącą czynnym sędzią wojskowym. Jeśli zaś chodzi o żądania skarżącego dotyczące sprostowania prawidłowości danych zawartych w pkt 20 ppkt b świadectwa służby, to Sąd podziela stanowisko organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu, bowiem prawo żołnierza zawodowego do uposażenia jest związane z faktycznym pełnieniem zawodowej służby wojskowej, nie zaś z samym pozostawaniem w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej. Tym samym, w świadectwie służby winna być podana wysokość i składniki uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. na stanowisku służbowym sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], według stanu na datę 1 lipca 2010 r. Wskazać ponadto należy, że rozporządzenie MON z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectwa służby żołnierzy zawodowych, wydane na podstawie art. 123 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w sposób kompleksowy normuje całokształt spraw związanych ze świadectwem służby, wydawanie go, wzór tego świadectwa, a także możliwości kwestionowania go i rozstrzygnięcia w tym względzie organu I i II instancji, nie odsyłając do uregulowań k.p.a. Zgodnie z § 6 ust. 5 – wyższy przełożony w terminie miesiąca od dnia wniesienia zażalenia na postanowienie, o którym mowa w ust. 4, wydaje postanowienie o: 1. uwzględnieniu zażalenia albo 2. utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. W rozpoznawanej sprawie MON uwzględnił zażalenie, uznając, że istotnie dane tam zamieszczone w pkt 20 są nieprawdziwe i konieczną jest ich weryfikacja. Zgodnie z § 6 ust. 6, w przypadku o którym mowa w ust. 5 pkt 1, dowódca wydaje nowe świadectwo w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia w tej sprawie. Jeśli zaś chodzi o podnoszony zarzut naruszenia przez organ art. 139 k.p.a., to Sąd go nie podziela, po pierwsze dlatego, że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w sprawie, rozporządzenie nie odsyła w kwestiach nieuregulowanych do k.p.a., ale nawet gdyby tak przyjąć, to organ miał obowiązek skorygować świadectwo służby, bowiem umieszczenie w nim danych, tj. "sędzia w stanie spoczynku", którego to stanowiska nie ma w pragmatyce służbowej, jest z pewnością rażącym naruszeniem prawa. Ponadto organ nie mógł naruszyć przepisów wskazanych w skardze, bowiem postanowienie o odmowie sprostowania świadectwa służby, a następnie postanowienie MON nie było oparte o te przepisy, skarżący mógł je kwestionować w innym trybie. Biorąc to pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.