I SA/Wa 2446/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę. I. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2011 r., nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej nieodpłatne nabycie z mocy prawa własności nieruchomości. Skarga została podpisana przez J. P. Wezwaniem z 28 grudnia 2011 r. J. P. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wypowiedzenie się, czy spełnia przesłanki z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 dalej "p.p.s.a.") do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi, nadesłanie stosownego pełnomocnictwa oraz 2 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem. W związku z brakiem odpowiedzi J. P. wezwano I. S. do podpisania skargi z dnia 30 listopada 2011 r. oraz przesłania 2 jej odpisów – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W związku z odpowiedzią na ww. zarządzenie i nadesłaniem do Sądu skargi, jednak podpisanej w sposób nieczytelny, zarządzeniem z 15 marca 2012 r. ponownie wezwano skarżącą do wypowiedzenia się – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – czyj podpis widnieje na przesłanych w dniu 9 marca 2012 r. odpisach skargi z 30 listopada 2011 r. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2011 r., nr [...]. Pomimo prawidłowego doręczenia zarządzenie to nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako kwalifikowane pismo w postępowaniu sądowym powinna spełniać wymogi określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 dalej "p.p.s.a."). Poza elementami konstrukcyjnymi, o którym mowa w art. 57 § 1 pkt 1–3 p.p.s.a., jak każde pismo w postępowaniu sądowym powinna zostać również podpisana, czego wymaga przepis art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Pismo takie może zawierać również podpis przedstawiciela ustawowego danej strony lub jej pełnomocnika, a gdy nie jest ona w stanie złożyć podpisu samodzielnie, na mocy art. 46 § 4 p.p.s.a. pismo może podpisać także inna osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Brak podpisu podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., ponieważ uniemożliwia on nadanie sprawie prawidłowego biegu. Doniosłość i waga podpisu jest bowiem istotna. Świadczy on nie tylko o woli danej osoby dokonania określonej czynności wyrażonej z piśmie, czy wyrażenia stanu wiedzy, ale pozwala także na jej identyfikację, stanowiąc gwarancję autentyczności i tożsamości osoby składającej podpis z jego treścią. Podpisem jest bowiem znak ręczny określonej osoby fizycznej, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującej oraz zbadanie autentyczności podpisu za pomocą badań pisma. Podpis nie musi być czytelny, obejmować imienia i nazwiska, powinien jednak pozwalać na ustalenie osoby, od której pochodzi. Wymogu tego nie spełnia tzw. parafa, stanowiąca określony znak graficzny nie będący słowem pisanym. Treść takiego znaku nie pozwala bowiem na ustalenie osoby, która go nakreśliła. Sąd stwierdza zatem, że złożony pod skargą znak graficzny nie pozwalał na ustalenie, że pochodzi on od I. S., a pomimo skutecznego doręczenia jej wezwania na adres pełnomocnika do doręczeń, skarżąca nie uzupełniła omawianego braku w przepisanym terminie. Z akt sprawy sądowoadministracyjnej nie wynika też, aby J. P. spełniał przesłanki z art. 35 § 1 p.p.s.a. i był umocowany do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi. Tym samym nie mógł skutecznie wnieść skargi. Mając zatem na względzie powyższe okoliczności w świetle bezskuteczności dokonanego wezwania do usunięcia braku formalnego skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.