III SA/Wr 383/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sędziowie : Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca), Marcin Miemiec, , Protokolant: Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w [...] punktach w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...], odmawiającą przedłużenia zezwolenia z dnia [...] r., nr [...], na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w [...] punktach na terenie województwa d. W stanie sprawy w dniu [...] r., wpłynął do organu wniosek (uzupełniony pismami z dnia: [...] r., [...] r., [...] r.) "A" Spółka z o.o. we W. (dalej: skarżąca, spółka) o przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na okres kolejnych 6 lat. Dyrektor Izby Celnej we W. po przeprowadzonym postępowaniu decyzją z dnia [...] r. odmówił przedłużenia zezwolenia. W uzasadnieniu organ wskazał, iż postawą takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie nieprawidłowości, polegających na naruszeniu art. 27b oraz art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (j.t. z 2004 r. Dz.U. Nr 4, poz. 27 ze zm. – dalej: ustawa o grach i zakładach wzajemnych) przez założycieli spółki, a także uzasadnione zastrzeżenia z punktu widzenia porządku publicznego wobec Zarządu spółki, który przez dwa lata kilkakrotnie zmieniał strukturę kapitału bez wymaganego zezwolenia na jej dokonanie, naruszając tym samym art. 26 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ponadto organ wskazał na nieprawidłowości stwierdzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w O., Z. G., L. i K. Skarżąca w dniu [...] r. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, co do istoty sprawy. Dyrektor Izby Celnej we W. w wyniku rozpoznania odwołania podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji. Nadto organ wskazał, iż mając na uwadze przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 – dalej: ustawa o grach hazardowych) – art.129 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 – również z tego powodu brak jest podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej. Skarżąca w skardze z dnia [...] r. wniosła o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie: - art. 27b ust. 1 pkt 1 oraz art. 33 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, polegające na uznaniu, że zakaz posiadania statusu założyciela, udziałowca, wspólnika, członka władz, osoby zarządzającej i reprezentującej obejmuje również osoby, które w czasie wydawania decyzji przez organ odwoławczy nie miały takiego charakteru, ponieważ na skutek decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...], udzielającej zezwolenia na zmianę struktury kapitałowej skarżąca w dacie wydania decyzji odwoławczej miała strukturę kapitałowa zgodną ze standardem normatywnym, - art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37; Dz.U.UE-sp.13-20-337 – dalej: dyrektywa 98/34/WE), mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zastosowaniu art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, mającego charakter normy technicznej, pomimo braku skuteczności tego przepisu na skutek zaniechania przez Polskę procedury notyfikacji do Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych, - art. 2 Konstytucji RP, polegające na zastosowaniu art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i uznaniu, że w sprawie obowiązuje zakaz przedłużania zezwoleń, co narusza zasadę demokratycznego państwa prawnego i wynikającą z niej zasadę ochrony praw nabytych, albowiem prawodawca w ten sposób dopuścił się naruszenia nakazu podjęcia działań mających na celu zapewnienie skarżącej przystosowania się do nowej regulacji prawnej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż przyjęta przez organ interpretacja przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych pozbawia sensu konstrukcję zmiany struktury kapitałowej z art. 26 ust. 4 powołanej ustawy. Zdaniem skarżącej funkcją tych konstrukcji jest umożliwienie dostosowania się spółki do rzeczonego standardu na wypadek, gdyby określone podmioty utraciły możliwość bycia założycielami czy udziałowcami, nie zaś utrata prawa do przedłużenia zezwolenia, czemu służy instrument w postaci wezwania do usunięcia uchybień (art. 52 i art. 62 ustawy). Skarżąca zwróciła także uwagę na art. 33 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, z treści którego wynika, jedynie tyle, że wskazane w nim osoby winny legitymować się niekaralnością i nienaganną opinią, podmiotami tymi nie są jednak wszystkie (ujmując historycznie) osoby, a jedynie te które aktualnie wchodzą w strukturę podmiotu. Skarżąca podniosła także, iż Polska nie dopełniła obowiązku notyfikowania ustawa o grach hazardowych, która zawiera przepisy techniczne, co powoduje ich bezskuteczność (wyroki ETS w sprawach C-194/94 CIA oraz C-443/98 Unilever). Skarżąca wskazała, iż przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 ust. 11 ustawy o grach hazardowych, jest chociażby art. 138 ust. 1 powołanej ustawy. Skarżąca podniosła także, iż art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stoi w sprzeczności z zasadą ochrony praw nabytych, wynikającą z art. 2 Konstytucji RP, zakazującą, co do zasady, znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących podmiotom występującym w obrocie prawnym. W związku z tym ocena dopuszczalności tych ograniczeń powinna być dokonywana na podstawie czterech kryteriów, to jest: oparcia ograniczenia w innych normach lub przepisach konstytucyjnych, dopuszczalności realizacji normy bez naruszenia praw nabytych, oceny wartości leżącej u podstaw ograniczenia ochrony prawa nabytego oraz podjęcia działań prawodawczych mających na celu zapewnienie warunków do przystosowania się do nowej regulacji prawnej. Zdaniem skarżącej w tym kontekście art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie spełnia wymaganego standardu. Na skutek jego zastosowania skarżąca nie miała bowiem możliwości dostosowania się do wymogów nowej regulacji, mimo poniesionych kosztów, zwłaszcza na wynajem lokali. Dlatego też w postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia powinno być prowadzone i zakończone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu jego wszczęcia. Wobec powyższego skarżąca pozostawiła Sądowi do rozważenie zasadności przedstawienia w trybie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o zgodność unormowania art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z Konstytucją RP. Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W uzasadnieniu organ podniósł, iż ze względu na treść art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie można mówić o aktualnym czy nieaktualnym składzie spółki. Odnosząc się do zarzutu bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych ze względu na brak poddania jej projektu procedurze notyfikacji, organ podniósł, iż z uwagi, że nie zawiera ona przepisów technicznych, nie musiała być ona przedstawiona do Komisji Europejskiej, a tym samym ustawa ta nie narusza przepisów dyrektywy 98/34/WE. Organ podniósł też, iż w świetle orzecznictwa wspólnotowego dopuszczalne jest wprowadzenie przez niektóre państwa Unii Europejskiej ograniczeń w stosunku do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych, jeśli przemawia za tym interes publiczny (np. wyrok ETS z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt C 42/07, w sprawie zakładów bukmacherskich przyjmowanych w Portugalii). Odnośnie naruszenia art. 2 Konstytucji RP, w związku z art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, organ podniósł, iż w polskim systemie prawa obowiązuje zasada domniemania konstytucyjności przepisów prawa, co do których Trybunał Konstytucyjny nie orzekł sprzeczności z Konstytucją, stąd też brak jest podstaw do podzielenia poglądu skarżącej. Organ wskazał też, iż kompetencja orzekania o niezgodności przepisów z Konstytucją RP należy wyłącznie do właściwości rzeczowej Trybunału Konstytucyjnego, a więc nie organu administracji publicznej czy też sądu administracyjnego (wyrok SN z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt ICK 291/03). Stąd też organ, podobnie jak strona postępowania, jest zobowiązany do przestrzegania powszechnie obowiązujących przepisów prawa dopóki zachowują one swoją moc prawną (wyrok TK z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt P 7/2000). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Tak więc, uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W zakresie tak określonej kognicji, Sąd stwierdza, iż w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa. Przystępując do rozpoznania skargi wypada na wstępie stwierdzić, iż po dniu 31 grudnia 2009 r., niezałatwiony wniosek skarżącej podlegał rozpatrzeniu na podstawie ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z art. 118 powołanej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy tej ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W związku z tym organ odwoławczy rozpoznając odwołanie po dniu 1 stycznia 2010 r. był zobowiązany do uwzględnienia treści art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w myśl którego zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, a więc udzielone przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, nie mogą być przedłużane. Przez "niezałatwienie wniosku" należy bowiem rozumieć, przy braku innej regulacji, taką sytuację, w której nie doszło do ostatecznego załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 27b ust. 1 pkt 1 oraz art. 33 ust. 1 czy art. 26 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wydaje się być bezprzedmiotowy. Mógłby on nabrać znaczenia tylko wówczas, gdyby w świetle przepisów ustawy o grach hazardowych można byłoby przedłużać dotychczasowe zezwolenie. Nadto wypada zauważyć, iż stosownie do art. 144 ustawy o grach hazardowych, ustawa o grach i zakładach wzajemnych utraciła moc, z wyjątkiem art. 14, art. 15b ust. 1, w zakresie dotyczącym kartonów do gry bingo pieniężne, ust. 2, 4, 4a i 5, art. 15d, art. 16 pkt 2 i 3, art. 18 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 22 i art. 23, wśród których nie zostały wymienione powołane w skardze przepisy. Natomiast odnosząc się do zarzutu wydania decyzji bez podstawy prawnej, na podstawie bezskutecznych przepisów ustawy o grach hazardowych mających charakter normy techniczne w rozumieniu postanowień dyrektywy 98/34/WE, należy stwierdzić, iż faktycznie Polska jako państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej jest zobowiązana, jak słusznie zauważyła skarżąca, do przestrzegania prawa wspólnotowego, w tym procedury notyfikacyjnej, przewidzianej powołaną dyrektywą. Wspomniana dyrektywa wprowadza obowiązek notyfikowania przez państwa członkowskie do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne odnoszące się do produktów i usług społeczeństwa informacyjnego. Pojęcie przepisu technicznego według postanowień dyrektywy 98/34/WE (art. 1.11) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) – § 2 pkt 3, ma bardzo szerokie znaczenie, obejmujące swym zakresem: specyfikacje techniczne (§ 2 pkt 2), inne wymagania (§ 2 pkt 3), przepisy dotyczące usług (§ 2 pkt 1), regulacje wprowadzające zakazy (§ 2 pkt 5 lit.d) oraz regulacje pośrednio ograniczające (§ 2 pkt 5 lit.e). Niemniej jednak, aby dany przepis mógł być uznany za przepis techniczny musi on dodatkowo odróżniać się od pozostałych przepisów pewnymi elementami. Przede wszystkim musi wystąpić element obligatoryjności, w postaci obowiązku, jako nieodłącznej właściwości przepisu technicznego, która odróżnia ten przepis od normy, z którą zgodność nie jest obowiązkowa. Istotne jest także to, jaki ma on wpływ na sprzedaż lub usługę produktu przemysłowego i rolniczego na terenie państwa członkowskiego lub jego zasadniczej części. Zatem nie każda norma dotycząca produktu lub usługi będzie podlegała procedurze notyfikacyjnej, a jedynie ta, która odpowiada wymogom stawianym przez dyrektywę 98/34/WE. Z definicji przepisu technicznego w zakresie usług wynika, iż procedurze notyfikacji podlegają wyłącznie normy regulujące usługi społeczeństwa informacyjnego. Zgodnie z art. 1.2 dyrektywy 98/34/WE oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia, za usługę w ramach społeczeństwa informacyjnego, uważa się usługę, która spełnia łącznie następujące warunki: jest świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną oraz na indywidualne żądanie odbiorcy usługi. Przy czym "na odległość", w rozumieniu powołanych przepisów, oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron, "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, natomiast "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. W tym znaczeniu gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną, a tym samym nie ma podstaw do stosowania do uregulowań z nią związanych procedury notyfikacyjnej, przewidzianej w powołanej dyrektywie. Potwierdza to także treść załącznika nr V pkt 1 lit.d) dyrektywy 98/34/ WE, w myśl którego udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest objęte przepisami art. 2 pkt 2 akapit drugi powołanej dyrektywy. Tak więc uwzględniając powyższe należy dojść do wniosku, że ustawa o grach hazardowych w interesującym nas zakresie nie wymagała notyfikacji, a tym samym wskazany przez skarżącą art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, nie jest nieskuteczny, co czyni zarzut wydania decyzji na podstawie bezskutecznego przepisu za niezasadny. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego niekonstytucyjności art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji RP, należy stwierdzić, iż nie jest on również zasadny. W myśl art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach może być prowadzona na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Wprowadzone w art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ograniczenie, co do możliwości przedłużenia zezwolenia, udzielonego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, niewątpliwie stwarza dla podmiotu mniej korzystną sytuację, ale czy istotnie narusza ono Konstytucje RP. Zasada demokratycznego państwa prawnego, wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, oraz wywodzona na jej podstawie zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez nie prawa oraz zasada ochrony praw nabytych i interesów w toku, nie wyklucz stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe, a jedynie nakazuje, aby legislacja została przeprowadzona z uwzględnieniem ustanowionego zakazu wstecznego działania prawa oraz nakazu przestrzegania reguł przyzwoitej legislacji, w tym przestrzeganie zasady dostatecznej określoności przepisów prawa, a także ustanawiania odpowiedniej vacatio legis. Uzasadnieniem naruszenia zasady ochrony praw nabytych może być bowiem potrzeba zapewnienia realizacji innej wartości istotnej dla systemu prawnego, choćby nie była ona wprost wyrażona w tekście przepisów konstytucyjnych. Nadto ustawodawca ma prawa dokonywać zmiany przepisów zgodnie z oczekiwaniami społecznymi. Ingerując w prawa nabyte prawodawca powinien jedynie umożliwić zainteresowanym dostosowanie się do nowej sytuacji i dokończenie przedsięwzięć podjętych na podstawie wcześniejszej regulacji, co powinno znaleźć wyraz w przepisach przejściowych, dostosowawczych i końcowych nowego aktu prawnego. W kontekście powyższego zarzutu niekonstytucyjności art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest więc niezasadny. Nowa regulacja prawna nie zaskakuje bowiem adresatów normy prawa, a jedynie stanowi "płynne" przejście z dotychczasowego stanu prawnego na nowy stan prawny. Temu służy między innymi art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który należy do przepisów przejściowych (dostosowujących), a więc z gruntu rzeczy odnoszących się do stanów faktycznych powstałych pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, których byt został uzależniony od treści udzielonego zezwolenia. Stąd też nie można zgodzić się z poglądem skarżącej, w myśl którego wskazany przepis nie pozwala skarżącej dostosować się do warunków narzuconych nową regulacją. Poza tym wypada zauważyć, iż przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych stwarzały jedynie możliwość ubiegania się o przedłużenie zezwolenia i nie dawały gwarancji jego otrzymania. Uzyskanie przedłużenia zezwolenia podlegało bowiem podobnej procedurze jak uzyskanie samego zezwolenia, na co wskazuje treść art. 36 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, w myśl którego podmiot, któremu wygasa zezwolenie może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat (ust. 3). Wniosek o przedłużenie zezwolenia składa się nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu. Przepis art. 32 stosuje się odpowiednio (ust. 4), co oznacza, że musiał on spełniać warunki, o jakich mowa w art. 32 ust. 1, a więc musiał zawierać: 1) odpis aktu notarialnego umowy spółki lub statutu spółki akcyjnej oraz aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego; 2) oznaczenie imienne udziałów i akcji z określoną ich wartością; 3) dane osobowe (imiona i nazwiska, wiek, obywatelstwo, miejsce zamieszkania, zawód, cechy dokumentu tożsamości) wspólników będących osobami fizycznymi, przedstawiających sobą, co najmniej jedną setną wartości kapitału spółki, członków władz spółki (zarządu, rady nadzorczej) oraz osób sprawujących zarząd nad ośrodkami gier; w przypadku spółek osób prawnych i fizycznych należy podać również informacje o obecnym i przeszłym statusie prawnym oraz o sytuacji finansowej; 4) opis usytuowania geograficznego budynku lub miejsca, w którym ma być ulokowany ośrodek gier, wyraźne określenie jego rozmiarów, wraz z planem i ogólnymi informacjami związanymi z konstrukcją; 5) odpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry, a w przypadku punktu przyjmowania zakładów wzajemnych - zgodę władającego budynkiem (lokalem) na korzystanie z budynku (lokalu); 6) przewidywaną datę rozpoczęcia działalności; 7) przewidywany rodzaj gier lub zakładów, o których mowa w art. 2, oraz ich liczbę, wraz z informacją o planowanej kolejności ich uruchomienia; 8) szacunkową wielkość zatrudnienia, z określeniem stanowisk pracy; w przypadku kasyna gry - wstępną umowę o pracę z osobą sprawującą zarząd nad ośrodkiem gier; 9) opis organizacji i funkcjonowania ośrodka gier lub punktu przyjmowania zakładu wzajemnego, w szczególności zasady przechowywania i ewidencjonowania kapitału gry losowej, zakładu wzajemnego lub gry na automatach; 10) studium ekonomiczno-finansowe, zawierające, co najmniej określenie inwestycji i przewidywanej rentowności; 11) projekty regulaminów gier; 12) projekt systemu służącego rejestracji gości wchodzących do ośrodków gier; 13) proponowane warunki złożenia zabezpieczenia określonego w art. 38; 14) zgodę, o której mowa w art. 15; 15) opinię rady gminy o lokalizacji ośrodka gier; 16) dokumenty potwierdzające legalność źródeł pochodzenia kapitału, a w szczególności: a) w przypadku wspólnika będącego osobą fizyczną, przedstawiającego sobą, co najmniej jedną setną wartości kapitału spółki - zaświadczenie z urzędu skarbowego o pokryciu udziałów lub akcji z ujawnionych źródeł przychodów, b) w przypadku wspólników będących osobami prawnymi - sprawozdanie finansowe sporządzone w sposób określony w odrębnych przepisach; 17) zaświadczenie z urzędu skarbowego o terminowym wywiązywaniu się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa; 18) zaświadczenie o terminowym opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne; 19) oświadczenia osób, o których mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1 i 2, że nie toczy się przeciwko nim postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach przestępstw określonych w art. 299 Kodeksu karnego. Oświadczenie to podmiot składa pod rygorem stwierdzenia nieważności zezwolenia (ust. 1a). Należy także zauważyć, iż okoliczność, że prowadzenie działalności w powyższym zakresie wymagało uzyskania zezwolenia powinno ograniczyć rozważania na temat ochrony praw nabytych do odniesienia się do praw wynikających z ostatecznej decyzji udzielającej skarżącej przedmiotowego zezwolenia. Ingerencja w prawa nabyte na mocy ostatecznej decyzji może bowiem nastąpić wyłącznie w trybie określonym dla wzruszenia decyzji ostatecznych lub na mocy wyraźnego i niebudzącego wątpliwości przepisu rangi ustawowej. Innymi słowy z naruszeniem zasady ochrony praw nabytych mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy na posiadacza ostatecznego zezwolenia zostanie nałożony nowy obowiązek lub też obowiązek poddania się dodatkowym procedurom weryfikującym kwalifikacje do prowadzenia określonego rodzaju działalności, zwłaszcza wówczas, gdy nastąpi to z mocą wsteczną. W niniejszej sprawie nie zachodzi taka sytuacja. Skarżąca mogła do upływu terminu zezwolenia korzystać z praw uzyskanych na jego podstawie. Zatem zarzut naruszenia art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w związku z art. 2 Konstytucji RP, nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych. W konsekwencji Sąd nie znalazł też podstaw do zwrócenia się, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności przepisu art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z przepisem art. 2 Konstytucji RP, a tym samym do zawieszenia niniejszego postępowania, na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Podsumowując, zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia prawa. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., ją oddalił.