I OZ 753/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 4 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 958/12 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. G. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie. M. G. pismem z dnia 30 lipca 2012 r. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi polegającego na nadesłaniu jej trzech odpisów. W uzasadnieniu wniosku wskazywał, że w jego przekonaniu w/w braki formalne zostały usunięte, gdyż sporządzoną skargę skierował do Prokuratora Generalnego, którą Prokuratura Okręgowa zarejestrowała pod sygn. akt [...] Ponadto podniósł, że przedmiotowa skarga doręczona została także do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, jak również do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2012 r., odmówił M. G. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazując, że podniesione przez niego okoliczności nie mogą stanowić podstaw uzasadniających przywrócenie terminu do dokonania powyższej czynności. Zdaniem Sądu, złożenie przedmiotowej skargi do Prokuratora Generalnego, do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, jak również do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji nie jest okolicznością uzasadniającą brak winy strony w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Skarżący dopuścił się niedbalstwa w prowadzeniu swoich spraw i nie wykazał, że przyczyną uchybienia terminu były okoliczności od niego niezależne, bądź też niemożliwe do przezwyciężenia. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący osobiście odebrał zarządzenie z dnia [...] maja 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz do usunięcia braków formalnych skargi. W wyznaczonym terminie uiścił tylko wpis sądowy, natomiast nie uzupełnił braków formalnych skargi. M. G. w złożonym przez siebie zażaleniu - wnosząc o uchylenie w/w postanowienia - podnosił, że po uiszczeniu wpisu od skargi uznał, iż wszystkie braki tego pisma zostały uzupełnione. O tym, że odebrana przez niego osobiście korespondencja zwierała drugie wezwanie, dowiedział się w dniu [...] lipca 2012 r. podczas próby ustalenia terminu rozpatrzenia wniesionej przez niego skargi. Wówczas informował, że brakujące kopie skarg złożył bezpośrednio u adresatów: Prokuratora Generalnego, Prokuratury Okręgowej w W., Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji. W tym samym dniu ustalił na jakim etapie rozpatrywania znajdują się powyższe skargi. Żalący się wywodził również, że korespondencję z wezwaniem otrzymał w czasie, gdy ciężko chorował jego syn, który przeszedł operację w dniu [...] lipca 2012 r. i który przebywał w szpitalu do dnia wniesienia zażalenia. Ponadto zwrócił uwagę, że jest na rencie inwalidzkiej, a jednocześnie sprawuje stałą opiekę nad żoną, która od 2002 r. jest niezdolna do samodzielnej egzystencji . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, przy czym obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskodawcy (art. 87 § 2 powołanej ustawy). Z powyższego wynika, że brak winy w uchybieniu terminu jest podstawową przesłanką do jego przywrócenia. Przepisy regulujące instytucję przywrócenia terminu nie wskazują wedle jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, co uzasadnia pogląd, że ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, oczywiście przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, jakie sąd uzna za istotne, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy. Istotnym przy tym jest, aby strona składająca taki wniosek, uprawdopodobniła, iż istniały obiektywnie niemożliwe do przezwyciężenia przeszkody uniemożliwiające jej dochowanie terminu, o którego przywrócenie wnosi, w okresie kiedy termin ten biegł. W tym kontekście należy, zgodzić się z Sądem Wojewódzkim, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby niedochowanie terminu do złożenia skargi na opisaną na wstępie decyzję było przez niego niezawinione. Na przytoczone wyżej stanowisko, bez wpływu pozostają wskazywane przez skarżącego okoliczności. Niezauważenie przez niego w osobiście odebranej korespondencji – oprócz wezwania do uiszczenia wpisu - wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, świadczy o rażącym niedbalstwie z jego strony, zwłaszcza, że wezwanie było sformułowane w sposób zrozumiały. Nie budziło zatem żadnych wątpliwości, jakie czynności skarżący zobligowany był dokonać w tym zakresie. Także choroba syna nie mogła świadczyć o braku winy w uchybieniu przez skarżącego w/w terminu. M. G. w najmniejszym stopniu nie wyjaśnił bowiem, jak tego rodzaju okoliczność mogła wpływać na jego zdolność do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z pewnością niewystarczającym w tym zakresie pozostaje ograniczenie się przez niego do sformułowania, iż przedmiotowe wezwanie zostało mu dostarczone "w trudnym okresie". Skarżący również w żaden sposób nie uprawdopodobnił, iż opieka nad żoną uniemożliwiła mu dokonanie tego rodzaju czynności w przepisanym terminie. Także złożenie skargi do wymienionych wyżej organów nie ma jakiegokolwiek znaczenia, skoro w żaden sposób nie wiąże się z faktem braku realizacji nałożonego na niego przez Sąd obowiązku, a jedynie świadczy o jego subiektywnym, niemającym w niczym poparcia, przeświadczeniu o braku konieczności przesłania do Sądu trzech odpisów skargi. W świetle przytoczonych twierdzeń należy uznać, iż stanowisko Sądu Wojewódzkiego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu było uzasadnione. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji