I FZ 463/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Stanik, , , po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. I. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2333/12 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. I. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 kwietnia 2012 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od września 2006 r. do czerwca 2007 r. postanawia oddalić zażalenie. I FZ 463/12 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17.08.2012r., III SA/Wa 2333/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. I. P. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Z przedstawionego przez Sad I instancji stanu sprawy wynikało, że skarżąca w imieniu której działał profesjonalny pełnomocnik – radca prawny, wniosła skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że pełnomocnik nadał skargę w Urzędzie Pocztowym w dniu 01.06.2012r., którą to przesyłkę Urząd Pocztowy zwrócił 28.06.2012r. w związku z nieprawidłowym adresem podanym na kopercie (...). Pełnomocnik wyjaśnił, że oczywista omyłka pisarska nie powstała z winy strony lub jej pełnomocnika, natomiast była wynikiem "niezamierzonych działań sprawcy". Pełnomocnik dodał, że zaskarżona decyzja nie wskazywała adresu organu za pośrednictwem którego miała być wniesiona skarga. Pełnomocnik, adresując właściwie skargę (...) nadał ją w placówce pocztowej w dniu 29.09.2012r. Wskazując na motywy nieuwzględnienia wniosku Sąd I instancji stwierdził, że powołana w uzasadnieniu wniosku okoliczność braku podania adresu organu odwoławczego w zaskarżonej decyzji jako skutkująca wysłaniem skargi na niewłaściwy adres, nie miała faktycznych podstaw. Sąd zauważył, że w tomie VI na kartach 1367 – 1358 akt administracyjnych znajduje się bowiem zaskarżona decyzja. Na jej pierwszej stronie (karta 1367) w nagłówku decyzji został oznaczony organ, który ją wydał. Natomiast w stopce został umieszczony adres jego siedziby (...). Dlatego Sąd nie podzielił poglądu pełnomocnika skarżącej, że w decyzji nie wskazano adresu siedziby Dyrektora Izby Skarbowej. W ocenie Sądu, powoływane przez pełnomocnika okoliczności były przejawem niedostatecznej staranności w jego działaniu i prowadzeniu spraw swojej klientki. Sąd dodał, że nie sposób przypisać zawinienia nieokreślonemu "sprawcy" skoro to pełnomocnik skarżącej był nadawcą przesyłki. Na powyższe orzeczenie strona złożyła zażalenie, w którym wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uznanie, że istnieje prawdopodobieństwo okoliczności, które mogły spowodować brak winy strony w uchybieniu terminu, co pozwala na przywrócenie terminu do złożenia skargi. Strona zaskarżyła postanowienie w oparciu o art. 87 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "Ppsa" w związku z odmową przywrócenia terminu do wniesienia skargi z powodu uprawdopodobnienia okoliczności wskazującej na brak winy w jego przekroczeniu. W uzasadnieniu pełnomocnik dodał, że wprawdzie w stopce decyzji widniał adres, o którym mówił Sąd, to jednakże na kopercie, w której przesłana została decyzja, widniała pieczęć z adresem Izba Skarbowa w W., ... Pełnomocnik nie zaprzeczył, że adres na przesyłce z dnia 01.06.2012r. był błędny, był to jednak w jego ocenie wyłącznie błąd pisarski, który wyłączał winę po stronie nadawcy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 86 § 1 Ppsa wynika, że jeśli strona nie dokonała w terminie określonej czynności procesowej, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem przywrócenia terminu jest jednak by opisane powyżej uchybienie nastąpiło bez winy strony. Stosownie do treści art. 87 § 2 Ppsa, obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. wyrok NSA z dnia 13.07.1998r. sygn. akt III SA 7432/98 niepubl.). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne (zewnętrzne) oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (wyrok NSA z dnia 13.10.1999r. IV SA 1656/97 niepubl.). Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza zatem możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Odnosząc się do przesłanki braku winy w uchybieniu terminu należy wskazać, że do okoliczności owy brak winy uzasadniających, nie zalicza się błędne zaadresowanie koperty przez profesjonalnego pełnomocnika. Nie można bowiem uznać, że mylne zaadresowanie pisma a następnie wysłanie go było zdarzeniem nagłym czy zdarzeniem od strony niezależnym. W ocenie tut. Sądu, świadczy to o niedbalstwie, które jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, nie dawało podstaw do uwzględnienia wniosku strony. Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie jak to uczył Sąd I instancji nie znalazł podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie zaszły okoliczności wyłączające winę po stronie nadawcy przesyłki zawierającej skargę. Profesjonalny pełnomocnik nie może skutecznie zasłaniać się błędami pisarskimi, w sytuacji gdy adres organu powinien być mu doskonale znany. Twierdzenia pełnomocnika, jakoby mógł zostać wprowadzony w błąd w zakresie adresu do doręczeń Izby Skarbowej nie znajdują żadnego faktycznego oparcia. Faktem jest natomiast, że w stopce decyzji był wskazany właściwy adres organu odwoławczego, na który powinna zostać zaadresowana skarga. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Ppsa.