II OZ 940/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Rady Miasta Gorlice na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SO/Kr 26/12 o wymierzeniu Radzie Miasta Gorlice grzywny w wysokości 3000 zł w sprawie ze skargi K.G. o wymierzenie grzywny postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SO/Kr 26/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył Radzie Miasta Gorlice grzywnę w wysokości 3000 zł w sprawie ze skargi K.G. o wymierzenie grzywny. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że obowiązek organu dotyczący przekazania skargi K.G. nie został - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego –przez Radę Miasta Gorlice wypełniony, gdyż skarga z dnia 14 czerwca 2010r. ani akta sprawy nie zostały przekazane w terminie. Co więcej okres spóźnienia wynosił prawie dwa lata. Zdaniem Sądu za odpowiednią do naruszenia przepisów przez Radę Miasta Gorlice, stopnia zawinienia organu oraz całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności w sytuacji nieprzekazania skargi przez okres prawie dwóch lat, należy uznać grzywnę w wysokości 3000,00 zł (trzy tysiące złotych 00/100) za odpowiednią. Grzywna we wskazanej wysokości w ocenie sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Rada Miasta Gorlice zaskarżonemu postanowieniu zarzucając naruszenie prawa procesowego poprzez błędną jego wykładnię, a to: art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. polegające na przyjęciu, iż wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny, gdy w rzeczywistości akta sprawy pomimo upływu ustawowego terminu zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a Rada Miasta Gorlice nie ponosi winy za zaistniałą sytuację, która spowodowana była okolicznościami od niej niezależnymi, a dodatkowo wymierzona grzywna w kwocie 3000 zł jest rażąco wysoka. Wskazując na powyższe Rada Miasta Gorlice wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie o jego zmianę poprzez obniżenie wymierzonej Radzie Miasta Gorlice grzywny w mniejszych rozmiarach. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że opóźnienie dotyczące przekazania skargi wraz z aktami sprawy do WSA w Krakowie spowodowane było zmianą obsługi prawnej, czynnościami przekazywania akt postępowań sądowych, przez co doszło do "czasowego przetrzymania akt". W odpowiedzi na zażalenie skarżąca K.G. wniosła o oddalenie zażalenia w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a)., organ zobligowany jest przekazać skargę wniesioną za jego pośrednictwem do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Z kolei według art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie nieprzekaznia przez organ skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w przepisanym terminie, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Grzywna jest wymierzana przez sąd w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Okoliczności sprawy, jak i argumentacja wyrażona przez skarżącego w zażaleniu nakazuje uznać prawidłowym stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w zaskarżonym przez Radę Miasta Gorlice postanowieniu. Organ sam potwierdził, że uchybił terminowi do przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Okoliczność ta zatem nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Odnosząc się do samej grzywny wymierzonej na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. należy zaznaczyć, że ma ona charakter mieszany, dyscyplinująco – restrykcyjny. Zawarte w tym przepisie stwierdzenie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w przedstawionych przepisach. Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, czego żalący się nie kwestionuje, organ przekazał sądowi skargę wraz z aktami sprawy z uchybieniem terminu. Złożony został również stosowny wniosek o ukaranie organu grzywną. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie wymierzył grzywnę Radzie Miasta Gorlice. Wskazane przez organ przyczyny uchybienia terminu w postaci zmiany obsługi prawnej, nie usprawiedliwiają opóźnienia w wywiązaniu się organu z obowiązku nałożonego ustawą, gdyż organ ten zobowiązany jest tak zorganizować pracę, aby tego rodzaju sytuacjom zapobiegać. Jednakże - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - może mieć to wpływ na wymiar grzywny. Należy przy tym zauważyć, że organ spóźnił się z przesłaniem skargi o blisko dwa lata, co uzasadniało wymierzenie grzywny w takim wymiarze. Podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z treścią art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wysokość grzywny ustalona przez Sąd pierwszej instancji nie jest nadmierna w stosunku do stopnia naruszenia ciążącego na organie obowiązku przesłania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od jej otrzymania, zwłaszcza biorąc pod uwagę znaczne uchybienie terminu o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.