II SA/Wa 1088/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Anna Mierzejewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.S. od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], odmawiającej wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że M.S. wnioskiem z dnia 10 grudnia 2011 r. zwrócił się do Komendanta [...] Policji z prośbą o wydanie pozwolenia na posiadanie 18 jednostek broni sportowej. Wniosek swój umotywował tym, iż po jego stronie nie występują żadne negatywne przesłanki uniemożliwiające posiadanie pozwolenia na broń, a ważną przyczyną, dla której występuje z podaniem o broń sportową jest członkostwo w stowarzyszeniach o charakterze strzeleckim, tj. w Stowarzyszeniu Strzeleckim "[...]", [...] i [...] oraz posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji, tj. patentu strzeleckiego PZSS nr [...] z dnia [...] października 2011 r. i licencji PZSS nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w dyscyplinach pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa. Strona wskazała ponadto, że strzelectwo sportowe zamierza uprawiać uczestnicząc we współzawodnictwie sportowym w ramach PZSS, jak też poza strukturami tego związku, chce też strzelać ze wszystkich rodzajów broni palnej sportowej, a także uczestniczyć w różnych konkurencjach strzelania precyzyjnego, dynamicznego i długodystansowego, do czego potrzebuje osiemnastu egzemplarzy broni. Do wniosku, oprócz dokumentów potwierdzających jej kwalifikacje sportowe, strona dołączyła zaświadczenia o członkostwie w [...] i [...] wraz ze statutami tych stowarzyszeń oraz orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią. Jak wskazał organ odwoławczy, w toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał pozytywną opinię z miejsca zamieszkania wnioskodawcy oraz wydruk z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości wskazujący, że jest on osobą niekaraną. Ponadto organ ten zwrócił się do strony o dostarczenie zaświadczenia o przynależności do Stowarzyszenia Strzeleckiego "[...]" oraz dokumentów uzasadniających potrzebę posiadania wnioskowanej ilości broni do celów sportowych, tj. komunikatów z zawodów lub wyciągów z treningów. W odpowiedzi M.S. w piśmie z dnia 5 stycznia 2012 r. wskazał, iż przedłożył organowi wszystkie wymagane przez ustawę o broni i amunicji dokumenty, oznajmił ponadto, że nie musi przedstawiać zaświadczenia o przynależności do Stowarzyszenia Strzeleckiego "[...]", gdyż dostarczył zaświadczenia z dwóch innych stowarzyszeń o charakterze strzeleckim, co jest wystarczające przy ubieganiu się o pozwolenie na broń sportową. Strona zmieniła również swoje żądanie i wniosła o wydanie jej pozwolenia na 28 sztuk broni. Wskazała także, iż zgodnie ze znowelizowanymi przepisami, o prawo do broni mogą się również ubiegać osoby, które dotychczas nie startowały w żadnych zawodach, a ich treningi ograniczały się do nauki strzelania, w celu uzyskania dokumentu, o którym mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Podniosła, iż przechodzi intensywne szkolenie strzeleckie oraz uczestniczyła w zawodach sportowych z udziałem obserwatora PZSS, jednak nie powinno mieć to znaczenia dla wydania decyzji w jej sprawie. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił wydania pozwolenia na broń palną sportową w celu uprawiania strzelectwa sportowego. M.S. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej zmianę i wydanie pozwolenia zgodnie ze złożonym wnioskiem. Podniósł, iż odmawiając wydania mu pozwolenia, organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3, art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz prawa procesowego, tj. art. 7 Konstytucji RP i art. 6 i 7 kpa, bowiem spełnił on wszystkie ustawowe kryteria do uzyskania pozwolenia na broń. Organy administracji nie mają natomiast kompetencji do oceny i weryfikacji ilości broni wnioskowanej przez osoby zainteresowane uzyskaniem pozwolenia. Komendant Główny Policji rozpatrując przedmiotowe odwołanie wskazał, iż podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tymi przepisami prawa pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do celów sportowych za ważną przyczynę uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Organ przyznał, że M.S. te formalne kryteria spełnia - jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i posiada stosowne uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego oraz uczestniczenia we współzawodnictwie sportowym w zakresie strzelectwa w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa. Jednakże w ocenie organu odwoławczego, powyższe okoliczności nie uzasadniają wydania pozwolenia na dowolną liczbę egzemplarzy broni tylko na podstawie deklaracji wnioskodawcy. Sprzeciwia się temu cel ustawy o broni i amunicji. Sens tego aktu prawa powszechnie obowiązującego jest bowiem taki (nawet po nowelizacji obowiązującej od dnia 10 marca 2011 r.), że broń palną w tym do celów sportowych, można posiadać jedynie za zgodą organów Policji wyrażoną w decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane pozwolenie oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni (art. 12 ust. 1 ustawy). Decyzja taka ma zatem charakter konstytutywny, a nie deklaratoryjny, co oznacza, że ustawodawca rzeczywiście liberalizując omawiane przepisy prawa, przyznanie pozwolenia na broń pozostawił jednak - nawet w sytuacji spełnienia przez osoby ubiegające się o pozwolenie na broń formalnych przesłanek określonych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy - organom Policji. Tyle tylko, że z uwagi na wspomnianą liberalizację organom tym zmniejszono zakres sprawy podlegający ich ocenie. I tak, dotychczas ocenie podlegała w ogóle zasadność przyznania pozwolenia (właściwy organ wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie - art. 10 ust. 1 przed nowelizacją z dnia 05 stycznia 2011 r.), natomiast obecnie podlega jej nie zasadność żądania w ogóle, lecz tylko zakres tego żądania. Organ wskazał, że uznając wolę ustawodawcy przyznania prawa do broni do celów sportowych tylko przy spełnianiu wymogów określonych w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy, organy Policji nie stwarzają przeszkód w wydaniu pozwolenia na 1-2 egzemplarze broni każdego rodzaju z wymienionych w przepisie art. 10 ust. 4 pkt 4. W przypadku jednak, gdy dana osoba wnioskuje o dużą ilość broni, przeprowadzają postępowanie wyjaśniające zasadność tego żądania. Komendant Główny Policji podniósł, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń do celów sportowych bez większych trudności może uzasadnić (podobnie jak strona) zupełnie teoretycznie - tylko deklarując szeroki obszar zainteresowania sportem strzeleckim - potrzebę posiadania dużej ilości broni, bowiem konkurencji strzeleckich jest również bardzo wiele, jeśli wziąć pod uwagę dopuszczalne parametry broni używanej do konkurencji organizowanych przez różne federacje sportu strzeleckiego do różnych konkurencji strzeleckich (pistolet sportowy: centralnego zapłonu, podobnie rewolwer i karabin, w tym "dowolny" małego i dużego kalibru oraz "standard", dalej strzelba myśliwska - odrębnie do konkurencji Trap, Skeet, Double Trap i pump - action, następnie poszczególne klasy dotyczące broni w konkurencjach IPSC - klasa open, standard, modyfikowana, produkcyjna, rewolwer standard, w konkurencjach IDPA - fabryczny pistolet obronny, zmodyfikowany pistolet obronny, pistolet dowolny dużego kalibru, fabryczny rewolwer obronny, broń małogabarytowa /BMG/, itd.), a przy tym przecież niekiedy te same egzemplarze broni mogą być wykorzystywane (ze względu na parametry techniczne). Dlatego też, jak podkreślił organ odwoławczy, nie można odmówić organom Policji prawa do żądania od wnioskodawcy przedstawienia takiego materiału dowodowego, który umożliwiłby ocenę (art. 80 kpa), czy wnioskując o prawo do broni określonego rodzaju i ilości opiera się on na obiektywnych i słusznych przesłankach. Trudno zatem poprzestać tu tylko - jak chciałaby strona - na deklaracjach (nawet bardzo szczegółowo opisanych), dot. zainteresowania określonymi konkurencjami strzeleckimi. Organ zwrócił uwagę, że niejednokrotnie o pozwolenie na dużą liczbę jednostek broni występują osoby, które patent i licencję uzyskują w niedługim czasie od zapisania się do klubu strzeleckiego (a z wiedzy organu - uzyskanej choćby z analizy ogłoszeń zamieszczanych w internecie, wynika, że np. patent można uzyskać po 2 - 3 dniowym szkoleniu, zaś uzyskanie licencji wymaga jedynie np. dwukrotnego udziału w zawodach i startowania podczas nich w 3 konkurencjach strzeleckich, co daje 6 osobostartów warunkujących wydanie licencji). Takie osoby, mimo że spełniają niewątpliwie minimalne wymogi do wydania im pozwolenia na broń, to nie można ich uznać za w pełni świadomych swoich preferencji zawodników, którzy biorąc aktywny udział w treningach i zawodach, wiedzą na pewno, w jakich dyscyplinach strzeleckich chcą rozwijać swoje umiejętności strzeleckie czy do jakich mają predyspozycje. Z tego względu w ocenie Komendanta Głównego Policji, na materiał dowodowy w sprawach dotyczących wydawania pozwoleń na broń do celów sportowych powinny składać się - jak dotychczas - dokumenty potwierdzające faktyczne uprawianie strzelectwa w danej konkurencji czy konkurencjach (komunikaty, wykazy z zawodów i treningów). Jest to w ocenie organu uzasadnione tym, że z reguły po wstąpieniu do klubu strzeleckiego upływa na uzyskanie patentu i licencji strzeleckiej dość czasu, by osoba zainteresowana pozwoleniem na broń zorientowała się - korzystając z broni klubowej lub użyczonej - co do swoich preferencji strzeleckich i uczestniczyła w dość dużej liczbie treningów czy zawodów klubowych bądź wyższej rangi. Organ odwoławczy podkreślił, że pozwolenia na broń do celów sportowych nie wydaje się dlatego, że dana osoba spełnia wymogi formalne, określone w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3, ale dlatego, że uprawia ona strzelectwo. Z tego właśnie powodu organy Policji badają w jaki sposób osoby wnioskujące o pozwolenie na broń sportową uprawiają strzelectwo (temu służą wezwania do przedstawienia dokumentów potwierdzających udział w treningach i zawodach), skoro żądają one większej ilości jednostek broni. Ponadto organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych przy poprzednio obowiązującym przepisie art. 10 ustawy o broni i amunicji, wskazał, że pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć odpowiednia korelacja. Obecnie okoliczności mające w poprzednim stanie prawnym wpływ na sposób rozpatrzenia sprawy w przedmiocie wydania pozwolenia na broń sportową, takie jak np. częstotliwość startów w zawodach, ranga tych zawodów, udział w treningach czy czas uprawiania sportu strzeleckiego utraciły znaczenie na rzecz wymienionych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy, nie zmieniła się natomiast sytuacja prawna w zakresie ustalenia liczby egzemplarzy broni, co poprzednio również podlegało ocenie organów Policji. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie uległ bowiem w swej istocie zmianie - zmiana ma tylko charakter "graficzny". Komendant Główny Policji podniósł także, że gdyby ustawodawca nie chciał zobowiązywać organów Policji do przeprowadzania postępowania dowodowego w zakresie "rodzaju i liczby egzemplarzy broni" to mógłby przyjąć inne rozwiązanie, takie jak np. obowiązywało pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.), zgodnie z którą nie wymagano w decyzji określenia ilości jednostek broni, na które wydawano pozwolenie, a zakup każdej jednostki odbywał się tylko na podstawie zaświadczenia właściwego organu Policji. Organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji gdy M.S. nie dostarczył na wezwanie organu I instancji dowodów przekonujących, iż do celów sportowych jest mu potrzebne osiemnaście jednostek broni, a nawet odpowiadając na nie, podwyższył swoje żądanie o kolejnych dziesięć jednostek uznając, że ma do tego prawo, bowiem posiada patent i licencję strzelecką, jego wniosek nie może być rozpatrzony pozytywnie. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza bowiem, aby taka ilość broni była mu do uprawiania strzelectwa niezbędna. Zdaniem Komendanta Głównego Policji odmowa wnioskodawcy przedstawienia żądanych przez organ I instancji dokumentów potwierdzających jego zaangażowanie w uprawianie sportu strzeleckiego, np. komunikatów, uczestnictwa w zawodach i treningach, uniemożliwiła organom Policji rozpatrzenie sprawy w pełnym jej zakresie, czego skutkiem jest odmowa wydania pozwolenia na broń. W sytuacji bowiem, gdy wnioskodawca nie podjął z nimi właściwej współpracy, organy te, po wyczerpaniu możliwości dowodowych mających na celu pełne ustalenie okoliczności faktycznych mogących stanowić podstawę uzyskania przez stronę prawa do posiadania broni palnej sportowej w ilości przez nią wskazanej, miały prawo do własnej oceny jego żądania, wynikającej ze zgromadzonych w sprawie materiałów. Podsumowując organ stwierdził, iż w warunkach niniejszej sprawy, organy Policji rozpatrując wniosek M.S. negatywnie, działały w granicach prawa mając na uwadze cel i reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji i nie można im zarzucić naruszenia przepisów proceduralnych i prawa materialnego. Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.S. Skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji przez niewydanie pozwolenia na broń palną dla celów sportowych pomimo tego, że wnioskodawca przedstawił/udokumentował istnienie ważnej przyczyny posiadania broni dla celów sportowych w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przez błędne uznanie czym w rozumieniu ustawy jest ważna przyczyna posiadania pozwolenia na broń palną dla celów sportowych, przez przestawienie w szyku zdania tekstu autentycznego sformułowania ustawy w szczególności, w miejsce gdzie to sformułowanie nie występuje, przez to wprowadzenie możliwości oceny innych niż wskazane w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przesłanek (okoliczności faktycznych) wydania broni dla celów sportowych; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przez uznanie, że ustawowa definicja ważnej przyczyny posiadania broni dla celów sportowych nie jest określona w ustawie w sposób wyczerpujący i przez uznanie, że jest określona w sposób przykładowy, a organ Policji badając spełnienie przez stronę postępowania ważnej przyczyny posiadania broni dla celów sportowych uprawniony jest do badania innych przesłanek niż określone w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 i w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o broni i amunicji, przez uznanie, że wnioskodawca nie spełnił kryteriów uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną dla celów sportowych; 5) naruszenie przepisu art. 7 Konstytucji i określonej w nim zasady legalizmu działania organów administracji oraz art. 6 kpa przez uznanie, że dla wydania pozwolenia na broń dla celów sportowych wnioskodawca spełniać powinien inne jeszcze kryteria niż określone w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji nazwane przez organ Policji "kryteriami formalnymi"; 6) naruszenie przepisu art. 7 Konstytucji i określonej w nim zasady legalizmu działania organów administracji oraz art. 6 kpa przez uznanie, że organ Policji posiada kompetencję przyznaną mu przez ustawę do oceny i weryfikacji ilości egzemplarzy broni wpisanych do pozwolenia na broń w oparciu o art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy ta kompetencja nie została organowi administracji przyznana; 7) naruszenie przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji przez uznanie, że przepis ten nadaje organowi administracji uprawnienie w zakresie oceny ilości egzemplarzy broni, jakich strona domaga się wpisania w pozwoleniu na broń, podczas gdy przepis ten nie nadaje kompetencji i kryteriów dla oceny ilości egzemplarzy wpisywanych do decyzji administracyjnej pozwolenie na broń; 8) naruszenie przepisu art. 7 kpa przez ustalenie interesu społecznego i przedłożenie interesu społecznego ponad brzmienie przepisów prawa materialnego, a w szczególności ponad art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na broń posiada charakter decyzji związanej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie pozwolenia na broń palną w celu sportowym oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując oceny zasadności wniesionej przez M.S. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. W ocenie Sądu za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przez Komendanta Głównego Policji przepisów art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Należy w tym miejscu przypomnieć, iż zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, w oparciu o powyższy przepis organ obowiązany jest do udzielania całokształtu informacji, związanej z załatwieniem danego rodzaju sprawy administracyjnej. Chodzi tu zarówno o informacje o przepisach prawa materialnego i procesowego, z których wynikają uprawnienia i obowiązki stron, mające wpływ na wynik sprawy, jak i o wyjaśnienia w zakresie sposobu interpretacji treści obowiązujących przepisów oraz co do sposobu postępowania, który umożliwi zapobieżenie szkodzie, mogącej wyniknąć z powodu nieznajomości prawa. Sąd za niezasadne uznał także zarzuty skargi co do niewłaściwej interpretacji przez organ przepisów art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Skarżący pierwotnie wniósł o wydanie pozwolenia na posiadanie 18 sztuk broni, a następnie zmodyfikował to żądanie i wniósł o pozwolenie na posiadanie aż 28 sztuk broni. Na uzasadnienie wskazał zainteresowanie sportami strzeleckimi i ich uprawianie. Zdaniem Sądu, orzekającego w sprawie niniejszej, kwestie te należy traktować rozłącznie: poziom uprawiania sportu strzeleckiego, tak samo jak poziom uprawiania lotnictwa czy szybownictwa nie zależy od tego, czy dana osoba jest właścicielem broni, samolotu czy szybowca. Można nawet pokusić się o stwierdzenie, że największe sukcesy w tych dziedzinach sportu osiągają osoby, które nie są właścicielami sprzętu, którego używają. Dyscyplin strzeleckich jest około 4-6, więc nawet przyjmując, że skarżący będzie specjalizował się we wszystkich, trudno przyjąć, że wynika z tego konieczność zakupienia aż 28 sztuk broni. W polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zawarowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od zasady, w konsekwencji przepisy regulujące przedmiotową kwestię winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wykładnia zaś przepisów ustawy o broni i amunicji powinna zmierzać w kierunku zawężającym, zamiast rozszerzającym. Drugą kwestią, którą należało brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni omawianych norm prawnych jest to, iż ustawodawca przy tworzeniu przepisów prawa postępuje w sposób racjonalny. Nowo wprowadzane uregulowania winny więc pozostawać w spójności z generalnymi regulacjami, dotyczącymi konkretnej materii. Stąd więc należało założyć, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy dotyczące materii stanowiącej wyjątek od reguły, iż prawa do posiadania broni palnej nie mają obywatele, nie dopuściłby do sytuacji, by do obrotu mogła dostać się bliżej nieograniczona ilość sztuk broni. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi natomiast, że pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. Organ Policji wydaje zatem pozwolenie na broń zawsze w określonym celu oraz w zakresie określonej w decyzji liczby i rodzaju egzemplarzy broni. W ocenie Sądu, w świetle powyższych regulacji nie do przyjęcia jest stanowisko prezentowane przez stronę skarżącą, że organy Policji nie mają obecnie żadnych kompetencji władczych w zakresie określenia w decyzji liczby i rodzaju egzemplarzy broni, lecz związane są w tym zakresie żądaniem strony, ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń. Należy przyznać rację organom Policji, że reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji wynika w szczególności z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i szeroko rozumianego porządku publicznego. Nie może zatem oznaczać uprawnienia osoby spełniającej kryteria formalne do uzyskania pozwolenia na broń do uzyskania pozwolenia na nieograniczoną ilości egzemplarzy broni, według tylko jej uznania. Gdyby taka regulacja była zamysłem ustawodawcy, to przepis art. 12 ust. 1 ustawy byłby zbędny. Wystarczałoby bowiem ogólne pozwolenie, przesądzające co do zasady prawo do posiadania broni i określenie celu (np. sportowa). Kwestia rodzaju tej broni i liczby egzemplarzy broni uzależniona byłaby natomiast wyłącznie od woli osoby posiadającej takie pozwolenie i nie wymagałaby określenia w decyzji. Nietrafna jest zatem argumentacja skarżącego, że spełnienie przez niego kryteriów formalnych, określonych w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy, do uzyskania pozwolenia na broń palną do celów sportowych oznacza jego prawo do uzyskania pozwolenia na nieograniczoną ilość egzemplarzy i rodzajów broni do celów sportowych. Tak więc w sytuacji, gdy skarżący domagał się pierwotnie udzielenia uprawnienia do posiadania 28 sztuk broni palnej do celów sportowych, winien przedstawić (wykazać) występowanie ważnej przyczyny posiadania każdego z rodzajów żądanej broni. Winien więc przekonać organ, iż każda sztuka broni, opisana we wniosku, jest mu niezbędna do uprawiania sportu strzeleckiego. Podnieść również należy, iż ustawodawca w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji posłużył się zwrotem "w szczególności" przy określaniu ważnej przyczyny posiadania broni. Powyższe sprawia więc, iż intencją ustawodawcy nie było ograniczenie się wyłącznie do przesłanek wskazanych w powyższym przepisie przy ustalaniu ważnej przyczyny posiadania broni. Organ miał więc prawo żądania od skarżącego wykazania istnienia ważnej przyczyny posiadania wnioskowanej ilości sztuk broni palnej sportowej, również przy użyciu innych przesłanek. Sąd podkreśla, że orzekające w sprawie organy poczyniły prawidłowe rozważania na temat obowiązujących przepisów w zakresie dostępu do broni i wyciągnęły z nich prawidłowe wnioski, które Sąd w całości podziela i przyjmuje za własne. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w skardze ani nie dopatrując się zarzucanych w niej naruszeń prawa oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.