I SA/Ol 310/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk, sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Jakub Gosk, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję Wnioskiem z dnia 24 stycznia 2012r. L. B. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie należności z tytułu składek. We wniosku opisał swoją sytuację materialną i zdrowotną podnosząc, że zaistniały przesłanki do umorzenia zaległości. W szczególności wskazał na swój wiek i problemy zdrowotne związane m.in. z ostrą niewydolnością wieńcową, nadciśnieniem tętniczym, arytmią serca, astmą oskrzelową, schorzeniem narządów ruchu oraz chronicznym stanem pourazowym podudzia lewego. Wnioskodawca nadmienił, iż z uwagi na brak środków finansowych nie przyjmuje leków, co w przypadku tak poważnych problemów zdrowotnych stanowi "groźbę bezpośredniego zagrożenia życia". Podniósł, iż "wszelkie, niezbędne, nowe wnioski dowodowe w sprawie znajdują potwierdzenie w treści bezstronnego i przekonującego uzasadnienia pozytywnej Decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"". Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia "[...]" odmówił wnioskodawcy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne wraz z odsetkami. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem i wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, L. B. podniósł, że decyzja z "[...]" krzywdzi Go jako osobę niepełnosprawną i ciężko chorą. Zwracając uwagę na znaczny stopień swej niepełnosprawności oraz stan zdrowia stwierdził, że decyzja ta w istotny sposób narusza prawo, obowiązujące zasady i normy społeczne, dobre obyczaje oraz przepisy prawa krajowego, europejskiego i międzynarodowego. Wymienione rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]". W jej motywach, powołując treść art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz.U. z 2009r. nr 205, poz. 1585 ze zm., dalej jako u.s.u.s.), organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 28 ust.1 – 3 u.s.u.s., gdyż skarżący posiada mienie podlegające egzekucji. Wskazał, iż wnioskodawca pobiera świadczenie emerytalno-rentowe w wysokości 1.908,07zł brutto. Ze świadczenia tego dokonywane są potrącenia egzekucyjne w kwocie 477,01 zł na rzecz Komornika Sądowego, z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne. Po dokonaniu wymienionych potrąceń, zaliczki na podatek i składek na ubezpieczenie zdrowotne, wypłacana jest zobowiązanemu kwota 1.110,33 zł. Organ ustalił również, że małżonka zobowiązanego pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1.898,23 zł brutto, zaś kwota do wypłaty z tego tytułu wynosi 1.579,39 zł. Na podstawie informacji Ministerstwa Sprawiedliwości, Departamentu Informatyzacji i Rejestrów Sądowych z dnia 9 marca 2012 r. stwierdzono, że zobowiązany jest współwłaścicielem (wspólność ustawowa majątkowa małżeńska) nieruchomości opisanej w Księdze Wieczystej nr "[...]" – działka zabudowana budynkiem mieszkalnym położona w O. przy ulicy "[...]". Ustalono także, że zobowiązany nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, ani świadczeń rodzinnych Nie figuruje też w ewidencji osób bezrobotnych. W okresie od 28.03.1996r. do 31.12.1999r. oraz od 31.01.2001r. do 31.12.2009r. L.B. prowadził działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, a w okresie od 30.01.2000r do 31.07.2000r., jako wspólnik spółki cywilnej. Obecnie działalności gospodarczej nie prowadzi. Figuruje natomiast w Krajowym Rejestrze Sądowym jako Prezes Zarządu Spółki A, w której posiada 97% udziałów o łącznej wysokości 48.500zł. Dokonując oceny wniosku pod kątem zasadności umorzenia należności z tytułu składek na podstawie art. 28 ust. 3a cytowanej ustawy Zakład wskazał, że należności z tytułu składek mogą być umorzone pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, na zasadach określonych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. (Dz. U. Nr 141, poz. 1365) w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, jeżeli osoba zobowiązana wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest ona w stanie spłacić ciążących na niej należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Organ podkreślił, że w takim przypadku, to na zobowiązanym ciąży jednak obowiązek przedstawienia dowodów świadczących o aktualnej, trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej, uniemożliwiającej uregulowanie zadłużenia. Analizując sytuację pod kątem przesłanek umorzenia, o których mowa w § 3 ust.1 pkt 1 – 3 cyt. rozporządzenia, Zakład wskazał, iż zobowiązany prowadził Biuro A w okresie od 15.01.2001r. do 21.12.2009r., a obecnie pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1.110,33 zł (po potrąceniach na sumę 477,01 zł). Wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną T.B., która pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1.521,78 zł netto. Stałe miesięczne wydatki na utrzymanie (czynsz, energia, woda, gaz) wynoszą ok. 1.890 zł. Na leczenie wydatkowana jest miesięcznie kwota 300 zł, natomiast na koszty wyżywienia i środki czystości – 1.600 zł. Organ zwrócił uwagę, że zobowiązany nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wysokość ponoszonych kosztów. Łączny dochód małżonków wynosi tym samym 2.689,72 zł netto, przy wykazanych wydatkach na kwotę ok. 3.790 zł. Ustalono również, że z wyjątkiem kwoty 3.375,29 zł w ramach karty kredytowej, wnioskodawca nie zalega z tytułu bieżących płatności. Nie korzysta też z pomocy finansowej opieki społecznej. Zakład stwierdził tym samym, że zobowiązany nie znalazł się w trudnej sytuacji majątkowej, uzasadniającej umorzenie zaległości z uwagi na ubóstwo i zagrożenie egzystencji rodziny. Dodał, że strona nie wykazała również, iż trudności mają charakter stały i pogłębiający się. Zakład przyznał, iż nie kwestionuje trudności, z jakimi obecnie boryka się zobowiązany, jednak w kontekście obowiązujących przepisów prawa powołana sytuacja materialna oraz brak środków na pokrycie zadłużenia wobec Zakładu nie przesądzają o pozytywnym rozstrzygnięciu wniosku. Wobec zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez zobowiązanego organ nie stwierdził również zaistnienia przesłanki określonej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Odnosząc się z kolei do przesłanki zawartej w punkcie 3 ust. 1 tego paragrafu wskazał, iż nie kwestionuje stanu zdrowia zobowiązanego i wydanego w tym zakresie orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Zbędnym było zatem zasięganie opinii lekarzy z zakresu kardiologii, ortopedii, pneumologii, rehabilitacji i patologii w celu potwierdzenia powoływanego przez stronę stanu zdrowia. Organ zauważył, iż dla spełnienia tej przesłanki wystarczającym jest wykazanie, że zobowiązany nie jest w stanie uzyskać dochodu ze względu na sytuację zdrowotną. Taka zaś sytuacja nie występuje w rozstrzyganej sprawie. Niezależnie od stanu zdrowia zobowiązany osiąga bowiem stały dochód, tj. świadczenie emerytalne. Pełni przy tym funkcję Prezesa Zarządu Spółki A. Pomimo problemów zdrowotnych posiada więc zdolność do wykonywania pracy zawodowej. Chybionym jest, zdaniem Zakładu, podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia zasady sprawiedliwości społecznej, określonej w art. 2 Konstytucji RP. Z art. 32 Konstytucji wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa należących do określonej kategorii. Należności z tytułu składek są należnościami o charakterze publicznoprawnym, a obowiązek ich ponoszenia obciąża każdego obywatela, co wynika z art. 84 i 217 Konstytucji RP. W ustalonym stanie faktycznym umorzenie zaległości prowadziłoby do przerzucenia ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na całe społeczeństwo. Organ zauważył, że zobowiązany spłaca zobowiązanie pieniężne z tytułu posiadania karty kredytowej, dając pierwszeństwo zobowiązaniom cywilnoprawnym. Przyczyny powstania przedmiotowych zaległości nie charakteryzowały się zaś nieprzewidywalnością i niezależnością od prowadzonej działalności gospodarczej. Zakład wyjaśnił ponadto, iż fakt umorzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zaległości podatkowych za sierpień 2003 oraz kwiecień, maj, czerwiec i grudzień 2004 roku w wysokości 4.527,90 zł wraz z odsetkami nie stanowi obligatoryjnej przesłanki do umorzenia przez ZUS należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za czerwiec 2008 oraz okres od listopada 2008 do grudnia 2009 w łącznej kwocie 4.031,39zł. Powyższa decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego oparta jest bowiem na innych podstawach prawnych i została wydana w wyniku przeprowadzonych odrębnych postępowań wyjaśniających. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia zasad etyki i praw człowieka, Zakład wskazał, iż do zmiany decyzji nie jest wystarczającym prowadzenie polemiki ze stanowiskiem organu, lecz konieczne jest wykazanie, że wydane rozstrzygnięcie koliduje z jakąś, choćby nawet bardzo ogólną, normą prawną. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze L.B. ponownie wskazał na swą niepełnosprawność i stan zdrowia zarzucając m.in. organowi poniżające traktowanie. W jego ocenie, w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie jest zaś, zdaniem skarżącego, zobowiązany do podjęcia w tym zakresie interwencji. Jak podano w skardze, organ zlekceważył nadzwyczajną sytuację strony. Powołał się przy tym wyłącznie na przepisy ustawy, bez uwzględnienia całościowego, zrównoważonego systemu prawa, w tym konwencji międzynarodowych. Sytuacja skarżącego wyczerpuje zaś wszystkie przesłanki uzasadniające umorzenie powstałych bez jego winy zaległości w opłacie składki zdrowotnej. Według skarżącego, pracownicy organu całkowicie pominęli jego szczególną i wyjątkową sytuację. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji potwierdza zaś, iż jest on traktowany wbrew stanowi faktycznemu, jako osoba zdrowa i w pełni sił, mogąca ponosić niepraworządnie nałożone na niego obciążenia. Skarżący zwrócił uwagę na zajęcie maksymalnej części jego emerytury, na skutek czego pozbawiono go środków koniecznego utrzymania i leczenia. Podkreślił, że jego nadzwyczajna sytuacja została rzetelnie zbadana i oceniona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w decyzji z dnia "[...]", którą umorzono zaległości podatkowe. Organ podatkowy wszechstronnie zbadał wszystkie aspekty i okoliczności sprawy, poddał gruntownej ocenie sytuację zdrowotną wnioskodawcy i jego możliwości finansowe, czego konsekwencją było korzystne dla strony rozstrzygnięcie. Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi, pozbawienie Narodowego Funduszu Zdrowia możliwości odzyskania należnych kwot składek nie daje podstaw do działania na szkodę skarżącego. W odpowiedzi Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Pismami, które wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w dniach 3 i 31 lipca 2012r., L. B. zwrócił się o rozpoznanie sprawy z respektowaniem zasady praworządności i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podnieść na wstępie należy, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej p.u.s., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu określa podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej, stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie, pełni wyłącznie funkcje kasacyjne, badając zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, co stanowi wskazany wyżej element sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej. Decyzję należało uchylić, bowiem dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wymienione wyżej przepisy p.u.s. skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że wydana ona została z naruszeniem prawa procesowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku analizy akt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją, decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest bowiem niekompletny, w związku z czym poczynione w oparciu o ten materiał ustalenia budzą wątpliwości. Skoro zaś zaskarżone decyzje wydane zostały bez dostatecznego wyjaśnienia całokształtu okoliczności sprawy, w tym zbadania rzeczywistej, majątkowej i osobistej sytuacji strony, stwierdzić należało również naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieudowodnione okoliczności faktyczne. W aktach sprawy brak jest w szczególności dokumentów świadczących o tym, że organ prowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. Do materiałów postępowania dotyczącego umorzenia należności ZUS organ dołączył decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, w której uzasadnieniu, w związku z umorzeniem składek wskazano na szereg dowodów postaci m. in.: - orzeczenia o przyznanym na stałe umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia "[...]" wydane przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności; - trzech stałych skierowań do laboratorium z lat 2009 – 2011; - karty informacyjnej z leczenia szpitalnego w Miejskim Szpitale Zespolonym w O., z której wynikało, że strona przebywała na oddziale kardiologiczno – internistycznym w okresie od 8 do 12 grudnia 2010 r.; - karty informacyjnej z leczenia szpitalnego w Wojewódzkim Szpitale Specjalistycznym, z której wynikało, że strona przebywała na oddziale intensywnego nadzoru kardiologicznego w okresie od 15 do 18 lutego 2011 r.; - karty informacyjnej z leczenia szpitalnego w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w O., z której wynikało, że strona przebywała w Klinicznym Szpitalnym Oddziale Ratunkowym w dniu 27 maja 2011 r., - skierowania na zabiegi fizjoterapeutyczne z dnia 6 czerwca 2011 r.; - skierowania na badanie diagnostyczne do poradni rehabilitacyjnej z dnia 28 października 2011 r., - wyciągu z rachunku karty kredytowej z dnia 31 października 2011 r., z którego wynika limit przyznany w kwocie 5.000 zł i całkowite zadłużenie w wysokości 3.911,51 zł. Dowody te pominięte zostały w postępowaniu w niniejszej sprawie. Jedyne załączone do akt dokumenty świadczące o sytuacji skarżącego to: informacja z Centralnej Ewidencji Pojazdów, informacja, iż skarżący nie figuruje w ewidencji osób bezrobotnych, odpis księgi wieczystej nr "[...]", informacja z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o niekorzystaniu przez stronę z pomocy społecznej oraz z Urzędu Skarbowego o okresach prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej. Tymczasem w związku z wnioskiem o umorzenie składek skarżący wielokrotnie wskazywał na wyjątkową trudną sytuację osobistą i materialną z uwagi na obecny stan zdrowia i konieczność ponoszenia znacznych wydatków, głównie na leczenie. Ta kwestia w świetle akt sprawy, nie została dostatecznie zweryfikowana. Organ nie przeprowadził w szczególności dokładnej analizy obecnej sytuacji finansowej zobowiązanego, poprzez ustalenie wszystkich rzeczywistych wydatków, przychodów i dochodów, poprzestając w tym zakresie jedynie na niejasnych i budzących wątpliwości oświadczeniach strony. W związku z odmową umorzenia organ stwierdził jednocześnie, że skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających ponoszone przez niego wydatki, co wobec podnoszonego od początku postępowania stanu zdrowia, a jednocześnie możliwości zweryfikowania tej kwestii przez organ z własnej inicjatywy (w tym na podstawie dowodów powołanych w decyzji organu podatkowego), pozostaje zdaniem Sądu w sprzeczności z przepisami art. 7 i 77 k.p.a., określającymi w stosunku do organu obowiązek prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie stanu faktycznego sprawy. Jeżeli więc, do wydania decyzji konieczne było dokładne ustalenie stanu majątkowego strony, która w omawianym przypadku wielokrotnie wskazywała na przebyte choroby skutkujące istotnym pogorszeniem stanu zdrowia i w konsekwencji sytuacji materialnej, organ nie mógł przyjąć zupełnie biernej postawy i tylko z tego powodu, że postępowanie to toczy się z wniosku strony, oczekiwać, że strona dostarczy mu wszelkich niezbędnych informacji o stanie faktycznym sprawy. Z akt wynika, że organ nie podjął niezbędnych działań w celu ustalenia tych elementów stanu faktycznego, których sam skarżący nie przedstawił organowi. Sam uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie umorzenia składek nie może zaś uzasadniać rezygnacji przez organ z dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności. Zakres stanu faktycznego, który należy ustalić w toku postępowania określają przepisy prawa materialnego na podstawie, których organ rozstrzyga w sprawie w formie decyzji. W rozpoznanej sprawie przepisami tymi były art. 28 u.s.u.s. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365 ze zm.). Z treści przepisu § 3 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia wynika, że zakład może umorzyć składki, gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Z tego względu organ miał obowiązek dokładnie wyjaśnić poziom dochodów skarżącego oraz jego wydatki związane z utrzymaniem w tym ponoszone na leczenie, gdyż dopiero wówczas mógłby stwierdzić, czy spłata zaległych składek nie doprowadzi do sytuacji w której skarżący i jego małżonka nie będą mogli zaspokoić podstawowych potrzeb. W rozpoznanej sprawie organ obowiązku tego nie wykonał. Opisane w uzasadnieniu decyzji ustalenia stanowiące podstawę odmowy umorzenia należności nie znajdują ponadto odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W aktach brak jest dokumentu potwierdzającego wysokość posiadanych przez skarżącego udziałów w Kancelarii A. Nie ma też dowodów potwierdzających aktualne dochody z tytułu emerytur skarżącego i małżonki, jak i rzeczywiste wydatki. Same zaś oświadczenia strony w tej kwestii budzą wątpliwości, skoro deklarowana, comiesięczna nadwyżka wydatków nad dochodami przekracza 1.100 zł. Nie wyjaśniono również w sposób dokładny okoliczności związanych z otrzymaniem i spłatą wskazanego w oświadczeniu skarżącego z dnia 26 marca (k. 45 akt adm. odwr.), kredytu bankowego "na zakup niezbędnych środków do życia oraz lekarstw". Zawarcie w decyzji organu stwierdzenia, że istnieją możliwości uzyskania środków na spłatę zaległych składek z majątku skarżącego w postaci dochodów ze świadczeń emerytalnych, czy z nieruchomości przy ul. "[...]" – względem której organ pominął kwestię dokonanych zajęć egzekucyjnych (k.21 - 24 akt adm.), a co za tym idzie skuteczności egzekucji z tego źródła – świadczy o tym, że przy wydawaniu decyzji naruszono przepis § 3 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Nie wyjaśniono bowiem w sposób jasny i jednoznaczny, czy prowadzenie egzekucji składek ze świadczeń emerytalnych nie będzie skutkować pozbawieniem strony podstawowego źródła utrzymania i pogorszeniem sytuacji materialnej w stopniu, o którym mowa w tym przepisie. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro decyzje te zostały wydane bez wyjaśnienia stanu faktycznego to za zasadny należało uznać również zarzuty strony skarżącej odnośnie naruszenia art. 80 k.p.a., przez wydanie decyzji w oparciu o nieudowodnione okoliczności faktyczne. W związku z ponownym rozpoznaniem sprawy organ przeprowadzi ponownie postępowanie i wyjaśni wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dodatkowo ma obowiązek wskazać w uzasadnieniu decyzji, jakie fakty uznał za udowodnione wraz z przytoczeniem dołączonych do akt dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa – art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie nadmienić należy, iż opisane wyżej uchybienia procesowe nie dają jakiejkolwiek podstaw do stwierdzenia, iż zachodzi podnoszone w skardze uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy organu w związku z prowadzonym postępowaniem i wydaną decyzją w sprawie. To zaś czyni całkowicie nieuprawnionym wniosek strony o przekazanie przez Sąd stosownego zawiadomienia właściwym organom ścigania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono jak w sentencji.