I OZ 68/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt IV SO/Wr 22/12 o wymierzeniu grzywny w sprawie z wniosku G. S. o wymierzenie grzywny Staroście Powiatu Wałbrzyskiego za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią oraz aktami sprawy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt IV SO/Wr 22/12, po rozpoznaniu wniosku G. S., wymierzył Staroście Powiatu Wałbrzyskiego grzywnę w kwocie 100 złotych za nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z odpowiedzią oraz aktami sprawy. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarga na bezczynność została złożona przez wnioskodawcę osobiście w Starostwie Powiatu, w dniu 24 lipca 2012 r. Starosta Powiatu przekazał odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. nadanym w placówce pocztowej 21 sierpnia 2012 r. Sąd wskazał, że art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Zgodnie zaś z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Reguła ta, w przepisach prawa, doznaje jednak ograniczenia. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze. zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W zakresie wysokości grzywny Sąd wskazał, że wymierza się ją do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. Zdaniem Sądu treść przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a. pozwala przyjąć, że jego celem jest przymuszanie organów do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przy czym, stosujący go Sąd winien ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że do jego naruszenia w ogóle doszło. Do takich okoliczności należy zaliczyć czas jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewykonania wspomnianego obowiązku w terminie, a nadto czy zobowiązany przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Te ostatnie względy jednakże nie uwalniają od konsekwencji wyrażonych w art. 55 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie ma zastosowania w przypadku, gdy po wniesieniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. organ przekazał skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Dalej Sąd stwierdził, że skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do organu zobowiązanego w dniu 24 lipca 2012 r. i została przekazana Sądowi w dniu 21 sierpnia 2012 r. (data nadania wynikająca z koperty). W tej sytuacji skarżący był uprawniony do żądania ukarania podmiotu zobowiązanego niezwłocznie po dniu 9 sierpnia 2012 r. kiedy to upływał 15 – dniowy termin określony w art. 21 pkt 1 ustawy. W ocenie Sądu na korzyść podmiotu zobowiązanego przemawia natomiast okoliczność, że skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę wpłynęła do Sądu w dniu 22 sierpnia 2012 r., wobec czego okres zwłoki organu nie był znaczny. Okoliczności te pozwoliły Sądowi wymierzyć organowi karę grzywny w dolnej granicy, jaką wyznacza art. 154 § 6 p.p.s.a. Z tych względów Sąd Wojewódzki orzekł na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz z art. 64 § 3 p.p.s.a. G. S. w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucił, że wymierzona grzywna nie jest adekwatna do popełnionego czynu. Starosta Powiatu Wałbrzyskiego w odpowiedzi na zażalenie zauważył, że zarzut postawiony w zażaleniu nie został uzasadniony, co powoduje, że trudno jest się do niego ustosunkować. Natomiast uzasadnienie Sądu pierwszej instancji wysokość grzywny w sposób przekonujący uzasadnia, co czyni zażalenie zupełnie bezpodstawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej zwanej "p.p.s.a.") organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Szczególną regulację postępowania przed sądami administracyjnymi wprowadza ustawa o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przekazanie przez organ akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie zatem przyjął Sąd Wojewódzki, że postępowanie organu wypełnia przesłankę określoną w art. 55 § 1 p.p.s.a., warunkującą możliwość wymierzenia grzywny. Organ nie wykonał bowiem ustawowego obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie piętnastu dni od dnia jej wniesienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego także wysokość grzywny ustalona przez Sąd I instancji jest odpowiednia do okoliczności w jakich doszło do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku. Wskazać należy, że ustawodawca w art. 154 § 6 p.p.s.a. pozostawił sądowi orzekającemu w przedmiocie wymierzenia grzywny swobodny zakres ustalenia jej wysokości tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Powyższy przepis pozwala na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia w jakim organ uchybił obowiązkowi przekazania akt, a zwłaszcza uwzględnienie okresu w jakim pozostawał on w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw przekroczenia ustawowego terminu o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd Wojewódzki wymierzając grzywnę wziął pod uwagę nieznaczny okres opóźnienia organu w przekazaniu skargi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wpływ na wysokość grzywny ma również fakt, że organ wykonał ciążący na nim obowiązek przed wydaniem postanowienia o nałożeniu grzywny, a przy tym w sprawie znalazł zastosowanie termin określony w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który jest znacznie krótszy niż zasadniczo obowiązujący termin 30 dni z art. 54 § 2 p.p.s.a. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.