I OSK 488/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska NSA Marek Stojanowski Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt IV SAB/Wr 80/12 w sprawie ze skargi G. S. na bezczynność Starosty Powiatu W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wr 80/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę G. S. na bezczynność Starosty Powiatu Wałbrzyskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 6 lipca 2012 r. G. S. wystąpił do Starosty Powiatu Wałbrzyskiego o udzielenie informacji publicznej w postaci anonimizowanego dokumentu "Zgłoszenie zamiaru budowy/wykonania robót budowlanych wiaty drewnianej na drewno opałowe zlokalizowanej przy ul. (...) złożonego przez G. i Z. M. w br." Wskazał, aby dokumenty przesłać na podany przez niego adres. W odpowiedzi na wniosek Naczelnik Wydziału Administracji Architektoniczno- Budowlanej Starostwa Powiatowego w Wałbrzychu pismem z dnia 19 lipca 2012 r., Znak: (...) poinformował wnioskodawcę, że z dokumentami tej sprawy, zapoznać się może w dniach roboczych w godzinach 7.30 do 15.30, podając jako podstawę prawną takiego załatwienia sprawy art. 3 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.) dalej ustawa. Odpowiedź wysłana została w dniu 25 lipca 2012 r., to jest z 5 dniowym przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Pismem z dnia 25 lipca 2012 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Starosty Powiatu Wałbrzyskiego polegającą na braku udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Starosty Wałbrzyskiego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że udzielenie informacji z opóźnieniem było skutkiem okresu urlopowego oraz nakładających się w sumie w tym terminie, aż 4 dni wolnych od pracy, a także, że opóźnienie nie naruszyło w niczym jakichkolwiek praw podmiotowych skarżącego, nie spowodowało również zaistnienia po jego stronie żadnych szkód. Na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że w dniu 25 lipca 2012 r. organ przesłał skarżącemu w związku z wnioskiem informację, że może się zapoznać z żądanym dokumentem. Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji podniósł, iż informacja o zgłoszeniu zamiaru budowy/wykonania robót budowlanych wiaty drewnianej na drewno opałowe, informacją publiczną nie jest i nie mieści się w żadnej z kategorii informacji publicznej wyróżnionych w art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego brak było podstaw do podejmowania przez organ działań przewidzianych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Starosta Powiatu zrealizował obowiązek udzielenia skarżącemu informacji w takim zakresie, w jakim żądanie obejmowało informację publiczną w rozumieniu powołanej ustawy, a więc poinformował o możliwości wglądu w akta sprawy związanej z przedmiotowym wnioskiem, w związku z czym nie można zarzucić mu bezczynności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G. S. zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 1 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych" nie jest informacją publiczną a w konsekwencji odmowę zastosowanie pozostałych przepisów ustawy, 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyłącznie dokument sporządzony przez organy władzy publicznej podlega udostępnieniu w trybie przepisów ustawy. Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie od Starosty Powiatu Wałbrzyskiego na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych, ewentualnie w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej - zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej w całości pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto wyłącznie na przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie jej art. 1 ust 1 oraz 6 ust. 1. Zarzuty te nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Zasadniczą kwestią w sprawie ze skargi na bezczynność jest ustalenie, czy po stronie określonego organu administracji publicznej istniał prawny obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku w przewidzianej prawem formie, tj. zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej, albo w formie czynności materialno-technicznej w przypadku udzielenia informacji, albo – w razie odmowy jej udzielenia – w formie decyzji. W niniejszej sprawie na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej organ zobowiązany był załatwić sprawę na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez: 1) dokonanie czynności materialno - technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej, lub; 2) wystosowanie pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać, lub; 3) wystosowanie pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. W niniejszej sprawie, w dniu z dnia 19 lipca 2012 r. organ poinformował wnioskodawcę, że z dokumentami sprawy obejmującymi żądaną informację można zapoznać się w siedzibie organu, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji brak jest podstaw do zarzucania organowi bezczynności. Udzielenie przez organ odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej w formie czynności materialno – technicznej, która to odpowiedź nie jest zgodna z oczekiwaniami strony, nie może skutkować przypisaniem organowi bezczynności. Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy nie wydaje on w terminach ustawowych decyzji, postanowień lub innych aktów albo w ogóle nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej. Dla uznania bezczynności konieczne jest też ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo podjęcia określonych czynności. W sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje bowiem wnioskodawcy nie tylko w przypadku klasycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego, ale również wówczas kiedy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie spełnia wymogów zawartych w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd administracyjny jest wówczas zobowiązany do rozpoznania skargi na bezczynność i rozstrzygnięcia czy żądana informacja jest informacją publiczną. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż zgłoszenie zamiaru budowy/wykonania robót budowlanych wiaty drewnianej na drewno opałowe nie stanowi informacji publicznej. Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie ma cech dokumentu urzędowego – jest jedynie oświadczeniem woli i dlatego nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ nie dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, ponieważ udzielił informacji na wniosek skarżącego w takim zakresie w jakim mógł tzn. zapewniając skarżącemu możliwość wglądu w akta sprawy. Powyższe skutkuje tym, iż organowi nie można zarzucić bezczynności, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.