II FZ 1060/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, , po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 904/12 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 marca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2006 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 904/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z.T. (dalej: ,,Strona’’ lub ,,Skarżący’’) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 marca 2012 r., w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2006 r. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: W dniu 25 czerwca 2012 r. Skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, argumentując, że skarżona decyzja nie została mu doręczona, a o okoliczności jej wydania powziął informacje w dniu 18 czerwca 2012 r. z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej - o oddalenie skargi. W wykonaniu wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu w piśmie procesowym z dnia 16 października 2012 r. dodał w celu uzupełnienia uzasadnienia wniosku, że Skarżący posiada zaburzenia pamięci i w tym zakresie leczony jest w P. oraz P. we W. Pełnomocnik wskazał, że co prawda Skarżący wyszedł ze szpitala w dniu 17 maja 2012 r., to jednak dojście do pełnej sprawności osoby starszej (76 lat), cierpiącej na chroniczne zaburzenia pamięci oraz rozeznanie się w sprawach bieżących życia codziennego, niewątpliwie zajmuje więcej czasu anieżeli osobie młodszej, co również rzutowało na złożenie wniosku wraz ze skargą we wskazanej dacie. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 26 października 2012 r. stanowiącym wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, złożono zaświadczenie z dnia 19 października 2012 r. od lekarza psychiatry, z którego wynika, że Skarżący leczy się z powodu zaburzeń depresyjnych na podłożu organicznym, jest uzależniony od benzodiazepinu i wymaga systematycznego leczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, że wniosek o przywróceniu terminu do wniesienia skargi podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności Sąd przytoczył treść art. 86 § 1 i art. 87 § 1 - § 4 oraz art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako: ,,p.p.s.a.’’), oraz stwierdził, że przedmiotowy wniosek został złożony z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Sąd podkreślił, że twierdzenie Skarżącego jakoby skarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 marca 2012 r. nie została mu doręczona, nie ma potwierdzenia w aktach sprawy, gdyż wynika z nich bowiem, że została ona doręczona w dniu 30 marca 2012 r. w trybie doręczenia zastępczego, tj. jego małżonce, a zatem w trybie określonym w art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. w Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), tym samym termin do zaskarżenia doręczonej Skarżącemu ww. decyzji organu odwoławczego minął z dniem 30 kwietnia 2012 r. Z akt sprawy jednak wynika, że w tym dniu aż do 17 maja 2012 r., Skarżący przebywał w szpitalu, co niewątpliwie potwierdza, że przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi, spowodowana była leczeniem szpitalnym Strony. Sąd nie podzielił twierdzenia Skarżącego, aby przyczyna uchybienia trwała do 18 czerwca 2012 r., co wynikało z załączonej do wniosku karty informacyjnej potwierdzającej leczenie wnioskodawcy na Oddziale Rehabilitacji Neurologicznej w okresie od 19 kwietnia 2012 r. do 17 maja 2012 r. W ocenie Sądu, podane okoliczności faktyczne wskazują, że przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, zakończyła się z chwilą zakończenia leczenia szpitalnego wnioskodawcy, tj. 17 maja 2012 r. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu wniosku. Pełnomocnik Skarżącego na podstawie art. 88 p.p.s.a. zaskarżył powyższe postanowienie w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 87 § 2 oraz art. 88 p.p.s.a. poprzez odrzucenie wniosku w sytuacji, w której Skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jak również w okolicznościach, w których złożenie wniosku o przywrócenie terminu nie można było uznać za spóźnione bądź z mocy ustawy niedopuszczalne, - art. 250 p.p.s.a. poprzez nie zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sytuacji, w której pełnomocnik złożył stosowny wniosek w toku postępowania. Przy tak sformułowanych zarzutach pełnomocnik Skarżącego wniósł o: 1) uchylenie ww. postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie nieopłaconych kosztów postępowania zażaleniowego, wg. norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że koszty nie zostały zapłacone w całości, ani w części. W uzasadnieniu niniejszego zażalenia pełnomocnik Skarżącego ponowił argumentację zakreśloną we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Ponadto przedłożył nowe dokumenty i zawnioskował dowody na okoliczność uzasadnienia swojego stanowiska. Wskazał również, że żona Skarżącego która odebrała w jego imieniu skarżoną decyzje cierpi na schizofrenie paranoidalną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 w zw. z art. 87 p.p.s.a. do przywrócenia terminu przez sąd administracyjny konieczne jest kumulatywne wystąpienie kilku przesłanek. Po pierwsze, musi wystąpić uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu procesowego. Po drugie, uchybienie terminu ma powodować dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Po trzecie, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu ma zostać wniesione do sądu, w którym dana czynność procesowa miała być dokonana (lub też, w sytuacjach określonych w art. 87 § 3 p.p.s.a., pismo to ma być złożone za pośrednictwem właściwego organu administracji publicznej), w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (por.: art. 87 p.p.s.a.). Po czwarte wreszcie, równocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu należy dokonać czynności, dla wykonania której termin był określony. W niniejszej sprawie NSA stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż Skarżący nie wykazywał zachowania 7 dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, od ustania przyczyny uchybienia terminu do jej wniesienia, a tym samym nie doszło do spełnienia jednej z powyższych przesłanek uniemożliwiając tym samym uwzględnienie wniosku strony. Termin siedmiu dni do wniesienia pisma liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od czasu dowiedzenia się o tym. Dodatkowo należy podnieść, że termin, o którym mowa w art. 87 § 1, jest terminem przywracalnym. Nie ma więc żadnych przeszkód prawnych, aby strona, która o przekroczeniu terminu dowiedziała się po dacie ustania przyczyny, złożyła wniosek o przywrócenie tego terminu, czego w niniejszej sprawie brak. Należy podkreślić, że z dokumentacji zalegającej w aktach sprawy w żadnym miejscu nie wykazano okoliczności które wykazałyby po stronie Skarżącego ustanie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi w dniu 18 czerwca 2012 r. Jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, Skarżący opuścił szpital w dniu 17 maja 2012 r., i po tym dniu nie istniały żadne okoliczności stojące na drodze uczynienia za dość przesłankom z art. 87 p.p.s.a. Co więcej wiarygodna dowodowo karta informacyjna z leczenia na Oddziale Rehabilitacji Neurologicznej w okresie od 19 kwietnia 2012 r. do 17 maja 2012 r. wskazuje, że Skarżący został wypisany w ogólnym stanie dobrym, bez zakłóceń w zakresie pamięci oraz bez zaleceń co do dalszego leczenia psychologicznego, czy też psychiatrycznego. Nie umieszczono na niej żadnej adnotacji pozwalającej na kwestionowanie stanu zdrowia Skarżącego, w zakresie jaki sam podnosi. W związku z powyższym Sąd uznaje za nie znajdujące potwierdzenia w dowodach twierdzenia Skarżącego o jego problemach z pamięcią, co więcej w treści zażalenia Strona sama przyznaje, że nie jest w stanie wykazać zaświadczeniem lekarskim datowanym na sporny dzień 17 maja 2012 r. jej problemów w tym zakresie. Sąd podziela również stanowisko sądu pierwszej instancji tyczące się zaświadczenia od lekarza psychiatry z dnia 19 października 2012 r. Skarżący w ramach uzasadnienia zażalenia wskazuję na chorobę swojej żony, a tj. schizofrenii paranoidalnej, przy czym na uprzednim etapie postępowania nie podnosił tej okoliczności, a co więcej nie przedstawiał żadnych dowodów na poparcie powyższego twierdzenia, dlatego Sąd w tym zakresie nie podziela stanowiska Strony. Sąd wskazuje również, że wnioskowane dopiero na etapie postępowania odwoławczego nowe dowody w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia 8 listopada 2012 r., historia choroby prowadzona przez W., opinia biegłych psychiatrów N.B. i C.P. z dnia 27 sierpnia 2012 r. oraz oświadczenia J.B. uznaje za spóźnione, tym bardziej, że Strona reprezentowana była przed WSA przez profesjonalnego pełnomocnika. Wnioskowane dowody Strona mogła składać na etapie postępowania pierwszej instancji jak to miało miejsce odnośnie zaświadczenia od lekarza psychiatry z dnia 19 października 2012 r. , gdyż obecnie nie podniosła żadnych okoliczności uniemożliwiającej jej dokonania uprzednio powyższej czynności. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji ocenił, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 marca 2012 r. W tym stanie rzeczy Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a.