VII SA/Wa 853/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. na podstawie art 158 § 1 w zw. z art 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) zw. dalej k.p.a. po wszczęciu na wniosek E. C. K. postępowania w sprawie nieważności – stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Organ I instancji wyjaśnił, iż Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej znajdującego się przy ul. W. [...] w W. na działce nr ew. [...] z obr. [...]w zakresie rozbudowy obiektu. Zdaniem Wojewody [...] decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Teren projektowanej inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Otoczenie ulicy [...]", przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. (Dz.Urz. woj. mazowieckiego Nr 284, poz. 7461). Przedmiotowy plan ustala m.in. nieprzekraczalne linie zabudowy dla jednostki MN 8, w obrębie której znajduje się przedmiotowy budynek. Przeprowadzona przez organ analiza granic dopuszczalnej zabudowy (określonej ustaleniami planu) wykazała, iż projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wykracza poza nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczoną na rysunku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Wojewody [...] weryfikowana decyzja Prezydenta [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na rozbudowę niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. co skutkowało stwierdzeniem jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia M. i A. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...]. Organ odwoławczy podał, iż zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. nie narusza w sposób rażący przywołanych przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Inwestorzy wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane. Działka na której realizowany jest sporny budynek garażowy w dniu wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę objęta była postanowieniami uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu otoczenia ul. Juliusza [...]. Obszar, na którym znajduje się w/w działka inwestycyjna nr ewid. [...] oznaczony jest w powyższym planie symbolem MN8. Paragraf 9 pkt 2 wyżej wskazanej uchwały stanowi, że na terenie oznaczonym symbolem MN8 przewiduje się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Analiza akt sprawy nie wykazała, aby rozwiązania projektowe spornej przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [...], rażąco naruszały ustalenia uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r., Nr [...]. Parametry projektowanego obiektu nie naruszają ustaleń co do rodzaju inwestycji, oraz obsługi komunikacyjnej (bezpośredni dostęp do ul. [...]). Stwierdzone w toku postępowania naruszenie nieprzekraczalnej linii zabudowy (ustanowionej przepisem § 5 ust. 4 pkt 1 w/w miejscowego planu), poprzez rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w kierunku zachodnim i przekroczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy o 1,56 m, w ocenie organu odwoławczego nie ma charakteru rażącego z uwagi na znikome skutki społeczno-gospodarcze. Organ stwierdził, iż naruszony został przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tym niemniej skutki analizowanego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania. Uchybienie jest stosunkowo niewielkie i w żaden sposób nie wpływa na sferę praw i obowiązków podmiotów uprawnionych do nieruchomości sąsiadujących z działką inwestycyjną, jak również nie zaburza miejscowych stosunków przestrzennych w stopniu, który nie byłby możliwy do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Ponadto pomimo tak niewielkiego przekroczenia linii zabudowy, nie została naruszona odległość wynikająca z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115), zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być sytuowane od zewnętrznej krawędzi jezdni w odległości co najmniej 6 m. Teren objęty przedmiotową inwestycją znajduje się na obszarze chronionym wpisanym do rejestru zabytków "[...]", stąd też Prezydent [...] - [...] Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] udzielił inwestorom zezwolenia na wykonanie rozbudowy. Zdaniem organu odwoławczego projektowany obiekt również nie narusza rażąco wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. wg stanu na dzień 24 grudnia 2008 r.). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Elewacja zachodnia z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości ok. 6,0 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...], natomiast elewacja wschodnia z otworami okiennymi znajduje się w odległości ok 6,0 m od granicy z działkami nr ewid. [...] i [...]. W elewacji południowej otwór okienny i otwory drzwiowe zaprojektowano w odległości 4,14 m natomiast luksfery w odległości 3,01 m, od granicy z działką nr ewid. [...]. Ponadto zgodnie z treścią warunku przewidzianego przepisem § 12 ust. 4 pkt 2 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. W analizowanym przypadku należało dopuścić lokalizację części przedmiotowej przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działką nr ewid. [...]. Stosownie do § 12 ust. 3 pkt 2 w/w rozporządzenia sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną dopuszcza się bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. W analizowanym przypadku z uwagi na gabaryty działki (wąska - 13,45 m) objętej pozwoleniem na budowę należało dopuścić lokalizację części przedmiotowej przebudowy w granicy z działką nr ewid. [...]. Inwestycja nie narusza również przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) w/w rozporządzenia. W ocenie organu II instancji , ponieważ decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. K. wnosząc o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącego inwestycja wykracza poza określoną w planie miejscowym nieprzekraczalną linię zabudowy. Stąd też nie powinno budzić żadnych wątpliwości, iż wydanie decyzji Prezydenta [...] nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z powyższym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten określa zakres obowiązków organu, zawartych w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę. Właściwy organ musi dokonać wielu czynności, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego. Wyraża się to przede wszystkim w ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę i powinien wiązać się z odmową wydania takiej decyzji. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez zezwolenie na realizację inwestycji wykraczającej poza nieprzekraczalną linię zabudowy o 156 cm., należy uznać za rażące. Naruszenie to zdaniem skarżącego jest oczywiste, charakter przepisu, który został naruszony pozwala na uznanie jego oczywistości, przemawiają za takim uznaniem racje zarówno ekonomiczne jak również gospodarcze oraz wywołuje ono skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W skardze podniesiono ponadto, iż decyzja Prezydenta [...] narusza obowiązujący na danym terenie ład przestrzenny, rozumiany zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), jako kształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Z uwagi na powyższe decyzja Prezydenta [...] powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czego organ nie uczynił naruszając tym samym zasady ogólne k.p.a. wyrażone w art. 6 i art. 8. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skarga zaś nie jest zasadna. Kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe. Tryb ten umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego również ostatecznych decyzji administracyjnych, co stanowi wyjątek od zasady ich trwałości sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Organ nadzorczy nie rozpatruje sprawy co do istoty, lecz bada decyzję wyłącznie pod względem ewentualnego wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia. Z tego względu postępowanie nadzorcze nie ma na celu ponownego rozpoznania sprawy co do jej istoty (merytoryczne rozpatrzenie sprawy w tym przypadku nie jest dopuszczalne, naruszałoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego) i sprowadza się wyłącznie do zbadania, czy decyzja nie zawiera kwalifikowanych wad prawnych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Tylko w takim zakresie organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest uprawniony do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, który konkretny przepis został naruszony, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Przedmiotem postępowania nadzorczego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest decyzja wydana w postępowaniu zwyczajnym. Ewentualna przesłanka powodująca stwierdzenie nieważności tej decyzji musi istnieć w dacie jej wydania. Wśród przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w oparciu o które wydaje się pozwolenie na budowę, jest plan zagospodarowania przestrzennego, jeżeli na danym ternie obowiązuje w dacie wydawania pozwolenia na budowę. Projektowana zabudowa musi bowiem pozostawać w zgodzie z ustaleniami tego planu, zadaniem zaś organu architektoniczno-budowlanego jest zbadanie, czy zamierzenie inwestycyjne ujęte w projekcie odpowiada wymaganiom planu. W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy prawidłowo wywiązały się z dokonania ustaleń faktycznych oraz ich oceny w zakresie wymaganym do oceny wystąpienia naruszenia prawa, oraz oceny stopnia tego naruszenia jako rażącego. W ocenie Sądu organ I instancji wadliwie uznał, iż istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. z uwagi na fakt, iż rozbudowa budynku mieszkalnego znajdującego się przy ul. [...] w W. wykracza poza nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczoną na rysunku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza akt sprawy pozwala na ustalenie, iż istotnie doszło do naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy poprzez rozbudowę budynku o 1,56 m w kierunku ulicy, jednakże, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy uchybienia tego nie można zakwalifikować jako rażące, ze względu na stosunkowo nieznaczne przekroczenie linii zabudowy w powiązaniu z innymi okolicznościami sprawy.. Tym samym nie można zarzucić, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. rażąco naruszyła art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. "Rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II SA 981/88, opubl. ONSA 1988/2/96; z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, opubl. ONSA 1993, z. 1, poz. 23). W niniejszej sprawie taka sytuacji nie miała miejsca. Zasadnie bowiem organ II instancji wskazał na okoliczności sprawy, które wziąć należało pod rozwagę przy ocenie, czy ustalone naruszenie prawa ma charakter kwalifikowany, tj. rażący. Zważyć zatem należało, na podstawie analizy projektu budowlanego i dokumentacji sprawy, że zarówno przedmiotowy budynek jak i inne sąsiednie były budowane w latach 60-tych ub. wieku, a piwnice i taras, (wysunięte o ok. 1,5 m przed front budynku) nad którymi obecnie dokonano zabudowy powstały w tamtym czasie. Z kolei miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalający linie zabudowy umiejscowione w linii frontów budynków uchwalony został w 2002 r. Oznacza to, że plan ustalał linię zabudowy w miejscu, gdy ta była już przekroczona przez zabudowę piwnic i tarasu na poziomie I kondygnacji. Nadbudowa zaś odbywała się na starych fundamentach tych właśnie piwnic, które linię tę przekraczały. Na marginesie tylko można dodać, że ustalenie tej linii w planie nie było też konsekwentne w znaczeniu urbanistycznym, gdyż w jej przedłużeniu od strony ul. [...] znajduje się boczna część budynku (nr [...]) skutkiem czego linia ta była cofnięta w głąb nieruchomości położonych przy ul. [...] na odcinku dotyczącym tylko kilku działek, co w świetle .treści art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych czyniło to założenie urbanistyczne co najmniej wątpliwym. Wprawdzie ustalenia planu wiążą organy administracji to jednak prawidłowo organ II instancji ocenił, że rozbudowa budynku mieszkalnego nie naruszyła powyższego przepisu o randze ustawowej. Według tego przepisu, obiekty budowlane przy drogach powinny być sytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, która to odległość określona została w tabeli stanowiącej część omawianego przepisu, w zależności od rodzaju drogi - dla drogi gminnej w terenie zabudowy wynosi 6 m. Przepis ten statuuje generalny obowiązek zachowania, w szczególności ze względów bezpieczeństwa, odpowiedniej odległości pomiędzy obiektami budowlanymi zlokalizowanymi przy drodze a zewnętrzną krawędzią jezdni. W omawianym przypadku warunki bezpieczeństwa zostały zachowane, gdyż rozbudowa nie przekroczyła wskazanych odległości, nie wpływa także w negatywny sposób na zagospodarowanie i korzystanie z sąsiednich nieruchomości. Okolicznością bezsporną jest, iż budynek inwestorów posadowiony jest na terenie "[...]" wpisanego do rejestru pod nr [...] na mocy decyzji z dnia [...] września 1980 r. Stosownie zatem do dyspozycji art. 39 ustawy Prawo budowlane prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymagało przed wydaniem pozwolenia na budowę uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót wydanego przez właściwego konserwatora zabytków. Inwestorzy czyniąc zadość temu obowiązkowi uzyskali decyzję Prezydenta [...]Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2008 r., którą zezwolono na przeprowadzenie rozbudowy budynku w zabudowie bliźniaczej. Organ wskazał, iż obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. Juliusza [...] wprowadzony na mocy uchwały nr [...] z dnia [...] października 2002 r. ustalał zachowanie istniejącej zabudowy z dopuszczeniem możliwości rozbudowy i przebudowy budynków w granicach wyznaczonych przez przepisy Prawa budowlanego przy zachowaniu zabudowy bliźniaczej. Zdaniem konserwatora budynek jest obiektem współczesnym pozbawionym cech zabytkowych a planowana rozbudowa jest dopuszczalna i nie wpłynie negatywnie na widok chronionego poprzez wpis rozplanowania urbanistycznego, a za jej przeprowadzeniem przemawia słuszny interes strony. Nieruchomość, na której znajduje się przedmiotowy budynek zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...], zgodnie z którym na terenie nim objętym przewiduje się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W tym miejscu podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż parametry projektowanego obiektu nie naruszają ustaleń co do rodzaju inwestycji oraz obsługi komunikacyjnej. Zasadnie także wskazano w zaskarżonym orzeczeniu, iż rozbudowa nie narusza wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. obowiązującego w dacie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na rozbudowę. Z akt sprawy wynika, iż elewacja zachodnia z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości 6,0 m od granicy z działką drogową, elewacja wschodnia z otworami okiennymi znajduje się w odległości ok. 6 m od granicy z działkami [...] i [...], w elewacji południowej otwór okienny i otwory drzwiowe znajdują się w odległości 4,14 m natomiast luksfery w odległości 3,01 m od granicy z działką [...]. W ocenie Sądu Wojewódzkiego wnioski płynące z analizy wyżej opisanych okoliczności pozwalały na dokonanie przez organ II instancji, że nie ma p[odstaw do uznania, iż w tej sytuacji nastąpiło naruszenie prawa o charakterze rażącym. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż decyzja udzielająca pozwolenia na rozbudowę naruszyła art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i że naruszenie to mogło stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Definicja ładu przestrzennego, wprowadzona w art. 2 pkt 1 jest definicją z obszaru doktryny urbanistycznej i w konsekwencji nie zawiera jednoznacznych normatywnych treści ("Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz" pod redakcją Z. Niewiadomskiego CH. Beck 2008 s. 8 nb 5, s. 10 nb 7). Tym samym nie można wydać decyzji stwierdzającej nieważność w oparciu o ocenę projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym w szczególności chroniącymi ład przestrzenny. Zarzuty skargi, zarówno w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego, jak też naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. okazały się nieuzasadnione, mając zaś na uwadze, że organy dokonały pełnej analizy materiału dowodowego sprawy, dokonały też ocen ewentualnego naruszenia innych przesłanek art. 156 § 1 k.p.a., nie dostrzegając naruszeń prowadzących do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, brak było podstaw do uznania przez Sąd, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd skargę oddalił.