I OSK 2973/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) sędzia del. WSA Jacek Fronczyk Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Go 559/12 w sprawie ze skargi [...]. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nieodpłatnego wydania danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 559/12 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nieodpłatnego wydania danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011r. Nr [...] Starosta Gorzowski odmówił [...] Sp. z o.o. udostępnienia danych zawartych w rejestrze publicznym bez wniesienia stosowanej opłaty wskazując, że Spółka ta nie jest podmiotem, który może ubiegać się o zwolnienie ze stosownej opłaty na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (DZ.U z 2005 r. Nr 64 poz. 565 ze zm.). Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie zarzucając naruszenie art. 15 ustawy o informatyzacji (...) w związku z art. 40 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niezastosowanie i odmowę nieodpłatnego wydania wnioskowanych przez skarżącą materiałów zgromadzonych w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Jednocześnie Spółka zarzuciła naruszenie art. 9 i art. 219 kpa poprzez ich niezastosowanie i niepouczenie skarżącej o przysługującym jej środku zaskarżenia w związku z błędnym wskazaniem organu wyższego stopnia. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nieodpłatne udostępnienie materiałów z powiatowego zasobu geodezyjnego. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Starosty. Kolegium, powołując się na szereg przepisów, wskazało, iż w trybie ustawy o zamówieniach publicznych zostało udzielone zamówienie publiczne dla strony, co wynika z umowy z dnia [...] kwietnia 2011 r. zawartej pomiędzy stroną i Skarbem Państwa - Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych w Szczecinie o wykonanie projektów planów urządzenia lasu dla Nadleśnictw: [...] wraz z prognozą oddziaływania tych planów na środowisko. Umowa ta ma charakter umowy o świadczenie usług w rozumieniu przepisów Prawa zamówień publicznych. Sam sposób przeprowadzania zamówienia publicznego ma charakter publicznoprawny, natomiast stosunki pomiędzy stronami umowy o zamówienie publiczne mają charakter cywilnoprawny, co wynika z art. 14 Prawa zamówień publicznych, i jako takie nie polegają na realizacji zadania publicznego na podstawie odrębnych przepisów oraz na skutek powierzenia lub zlecenia przez ich realizacji podmiot publiczny. SKO stwierdziło, że z przytoczonych przepisów ustawy o lasach wynika, że zadaniem publicznym jest prowadzenie gospodarki leśnej, którą prowadzi się według planu urządzenia lasu. Jednak samo sporządzanie planu urządzenia lasu nie jest zadaniem o charakterze publicznym. Sporządzenie planu jest działalnością reglamentowaną (trzeba uzyskać zezwolenie) prowadzoną w celu zagwarantowania jakości sporządzanych planów, a zgodnie z art. 19b ustawy o lasach do kontroli działalności gospodarczej takiego przedsiębiorcy w zakresie sporządzania przez niego planu urządzenia lasu, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, ze zm.). Powyższe, zdaniem organu świadczy o komercyjnym i prywatnoprawnym charakterze działalności polegającej na sporządzaniu planów urządzenia lasu. Nie można uznać, że strona wykonuje zadanie publiczne ani tym bardziej, że doszło w przedmiotowej sprawie do powierzenia stronie wykonania zadania publicznego w rozumieniu art. 15 ustawy o informatyzacji. Na postanowienie SKO [...] Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie o obowiązku nieodpłatnego udostępnienia skarżącej materiałów geodezyjnych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu: 1. naruszenie art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w zw. z art. 40 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach poprzez ich niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż objecie odpłatnością wydania materiałów geodezyjnych zgromadzonych w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym jest prawidłowe i jako takie nie stanowi naruszenia prawa skarżącej do nieodpłatnego uzyskania danych z rejestru publicznego, 2. naruszenie art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, iż zakres przedmiotowy pojęcia zlecenia realizacji zadania publicznego nie obejmuje formy umowy cywilnoprawnej, 3. naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż zawarcie ze skarżącą przez Lasy Państwowe umowy cywilnoprawnej obejmującej wykonanie planów urządzenia lasu nie stanowi zlecenia realizacji zadania publicznego, 4. naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 1 poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż wykonanie przez skarżącą planów urządzenia lasu nie stanowi realizacji zadania publicznego. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu Gorzowskiego wniósł o jej odrzucenie, powołując się na argumenty tożsame z przytoczonymi w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd wskazał na art. 40 ust. 3c ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji i stwierdził, że z treści przepisów wynika zasada odpłatnego udostępniania danych i informacji zgromadzonych w bazach danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nieodpłatne udostępnienie danych i informacji znajdujących się we wskazanym zasobie może nastąpić w przypadkach określonych m.in. w art. 15 ust. 1 ustawy. Sąd zauważył, że w badanej sprawie, w kontekście normy prawnej wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy, mamy do czynienia z sytuacją, w której podmiot niepubliczny, czyli skarżąca, zwróciła się o nieodpłatne udostępnienie danych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, twierdząc że podmiot publiczny, czyli Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Szczecinie, zlecił skarżącej realizację zadania publicznego, którym w jej ocenie jest wykonanie projektów planów urządzenia lasu wraz z prognozą oddziaływania tych planów na środowisko. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pomiędzy Skarbem Państwa - Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Szczecinie, a [...] sp. z o.o. w Szczecinie, zawarta została umowa mocą której, skarżącej zlecono wykonanie projektów planów urządzenia lasu wraz z prognozą oddziaływania tych planów na środowisko. W ocenie skarżącej wykonanie projektu urządzenia lasu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko jest zadaniem publicznym, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, dlatego udostępnienie danych koniecznych do jego realizacji winno nastąpić nieodpłatnie. Sąd wskazał czym jest plan urządzenia lasu i stwierdził, że dla prowadzenia gospodarki leśnej plan urządzenia lasu ma fundamentalne znaczenie, ale sporządzenie tego dokumentu nie można utożsamiać z wykonaniem zadania publicznego. Użycie przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach pojęcia " dokument" dla określenia planu urządzenia lasu, nie może być przypadkowe. Oznacza ono, iż jego znaczenie w procesie prowadzenia gospodarki leśnej jest dowodowe, zmierza do ustalenia stanu faktycznego aktualnego i progonozowanego. Dopiero po zatwierdzeniu planu przez właściwy organ państwowy, ustalenia wynikające z planu urządzenia lasu mogą być realizowane. To z kolei wskazuje, że treść planu, w tym jego założenia, ustalenia i wskazania podlegają kontroli i ewentualnej weryfikacji przez organ władzy państwowej, który odpowiedzialny jest za prowadzenie gospodarki leśnej na danym terenie. Zdaniem sądu, wobec jednoznacznego określenia w art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach, że plan urządzenia lasu jest dokumentem, nie można przyjąć, iż sporządzenie planu jest wykonaniem zadania publicznego, plan taki jedynie służy realizacji zadania publicznego, którym w ocenie Sądu, jest prowadzenie gospodarki leśnej i nadzór nad gospodarką leśną. Z powyższego wynika, że zlecenie wykonania planu urządzenia lasu nie można kwalifikować jako zlecenie wykonania zadania publicznego, a zatem udostępnienie danych w celu wykonania planu urządzenia lasu nie korzysta z ulgi, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Sąd wskazał też, że w analizowanej sprawie organy obydwu instancji dopuściły się naruszenia przepisu 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (DZ.U. z 2009 r. Nr 157 poz. 1240), lecz stwierdzone uchybienia nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem pod względem merytorycznym orzeczenia odpowiadają obowiązującym przepisom prawa. Od tego wyroku spółka wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: 1) art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w zw. z art. 40 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach w zw. z art. 3 § 1 ppsa poprzez błędną ocenę niezastosowania przedmiotowej normy przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze oraz - uprzednio - Starostę Gorzowskiego i w konsekwencji uznanie, iż objęcie odpłatnością wydania materiałów geodezyjnych zgromadzonych w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym jest prawidłowe i jako takie nie stanowi naruszenia prawa skarżącej do nieodpłatnego uzyskania danych z rejestru publicznego; 2) art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach w zw. z art. 3 § 1 ppsa poprzez błędną ocenę dokonanej przez Starostę Gorzowskiego, powielonej następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim, wykładni przedmiotowej normy i w konsekwencji uznanie, iż wykonanie przez skarżącą planów urządzenia lasu dla Nadleśnictwa [...] nie stanowi realizacji zadania publicznego, stanowiąc jedynie dokument, w oparciu o który administracja publiczna realizuje następczo gospodarkę leśną; 3) art. 141 § 4 ppsa poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu wyroku do argumentacji przedstawionej przez Starostę Gorzowskiego, podzielonej następnie w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim o rzekomym braku możliwości powierzenia wykonania zadania publicznego podmiotowi niepublicznemu w oparciu o umowę cywilnoprawną, będącą bezpośrednią podstawą odmowy nieodpłatnego udostępnienia skarżącej danych z rejestru publicznego. Wniosła o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że udostępnianie danych zawartych w rejestrze publicznym wiąże się z wykonywaniem zadań publicznych, a pojęcia w tym zakresie powinny być rozumiane autonomicznie. Realizacja planu urządzenia lasu ma przymiot zadania publicznego. Wskazała na czynności wykonywane w ramach sporządzania planu urządzenia lasu i ich charakter. Zróżnicowanie podmiotów odpowiedzialnych za wykonanie poszczególnych czynności wyłącza możliwość uznania, że tylko suma ich działań stanowi zadanie publiczne. Sąd powinien był rozważyć sprawę kompleksowo. Stanowisko skarżącej co do samodzielnego charakteru planu urządzenia lasu potwierdza definicja legalna gospodarki leśnej. Sąd nie dokonał oceny stanowiska organów co do odmowy udostępnienia materiałów geodezyjnych z uwagi na brak możliwości powierzenia zadania publicznego w formie umowy cywilnoprawnej. Stanowisko to było podstawą odmowy udostępnienia materiałów bez opłaty i jego ocena jest kluczowa w sprawie. Nie jest trafne również stanowisko organów w zakresie zastosowania tu cywilnoprawnego charakteru umowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Podstawowe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego tj naruszenia art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, w związku z art.40 ust.3 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art.21 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września o lasach w zw. z art.3 p 1 p.p.s.a poprzez błędną ocenę wykładni dokonanej przez organ i w konsekwencji niezastosowanie powyższych norm przez organ. Zagadnienie prawne, które wymaga rozważenia to odpowiedź na następujące pytanie, czy zawarcie pomiędzy skarżącą i Skarbem Państwa- Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych w Szczecinie umowy cywilnoprawnej z dnia 25 kwietnia 2011r.obejmującej wykonanie projektów planów urządzenia lasu dla Nadleśnictw: [...] wraz z prognozą oddziaływania tych planów na środowisko stanowi zlecenie realizacji zadania publicznego. Warto przypomnieć art.15 ust.1 powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którym podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Tym samym problemem podstawowym jest rozstrzygnięcie, czy sporządzenie projektów planów urządzenia lasu stanowi zadanie publiczne, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi, czy zadanie to może być powierzane podmiotom niebędącym podmiotem publicznym i w jakim trybie. Podstawowym aktem materialnoprawnym, który ma zastosowanie w sprawie jest ustawa o lasach. Stąd też należy zwrócić uwagę na podstawowe przepisy ustawy o lasach dotyczące zasad gospodarowania lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, oraz przepisy dotyczące planów urządzenia lasu. Zgodnie z art.4.1 ustawy lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, które jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowosci prawnej reprezentuje Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia ( art.32 ust.1ustawy ). Zgodnie zaś z art.4 ust.4 nadzór nad Lasami Państwowymi sprawuje minister właściwy do spraw środowiska. Przepisy ustawy art.33, art.34 ustawy określają zadania Dyrektora Generalnego i dyrektorów regionalnych, zaś art.35 ust.1 stanowi, że to nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu. Przepisy ustawy o lasach nie dopuszczają takiej prawnej możliwości, aby Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe zarządzające lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa mogło przekazać, powierzyć określone zadania innym podmiotom, takiej prawnej możliwości nie maja również podmioty kierujące jednostkami organizacyjnymi Lasów Państwowych, czyli Dyrektor Generalny, dyrektorzy regionalni, nadleśniczy. Natomiast z art.5 ust.3 ustawy wynika, że starosta wykonujący zadnia związane z nadzorem nad gospodarką leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa może powierzyć, ale wyłącznie nadleśniczemu Lasów Państwowych prowadzenie w jego imieniu spraw z zakresu nadzoru, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w tym wydawanie decyzji administracyjnych w pierwszej instancji, po przekazaniu środków na realizację tego zadania. Starosta nie może zatem zadań publicznych związanych z nadzorem nad gospodarką leśną powierzyć innemu podmiotowi. Wprowadzenie powyższego rozwiązania, które pozwala staroście powierzyć zadania związane z nadzorem nad gospodarką leśną, ale wyłącznie nadleśniczemu Lasów Państwowych i brak podobnych rozwiązań co do możliwości powierzenia zadań przez Lasy Państwowe, lub podmioty kierujące jednostkami organizacyjnymi Lasów Państwowych, dodatkowo potwierdza tezę, o braku prawnej możliwości przekazania tych zadań innym podmiotom. Jak wynika z art.5 ust.1 ustawy o lasach, nadzór nad gospodarką leśną sprawują: minister właściwy do spraw środowiska – w lasach stanowiących własności Skarbu Państwa. Tym samym minister do spraw środowiska sprawuje nadzór zarówno nad Lasami Państwowymi, a więc nad określonym podmiotem ( art.4 ust.4) natomiast z przepisu art.5 ust.1 wynika sprawowanie nadzoru przez ministra z punktu widzenia kryterium przedmiotowego tj gospodarki leśnej. Pojęcie gospodarki leśnej zdefiniowane zostało w art.6 ust.1 pkt 1 ustawy, zgodnie z tym przepisem jest to działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania – z wyjątkiem skupu- drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizacje pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Z kolei zgodnie z art.6 ust.1 pkt 6 ustawy plan urządzenia lasu, to podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej. Zgodnie z art.21 ust.1 ustawy o lasach plan urządzenia lasu sporządzany jest: dla lasów będących w zarządzie Lasów Państwowych na zlecenie i koszt Lasów Państwowych. Jak stanowi art.22 ust.1 ustawy, minister właściwy do spraw środowiska zatwierdza plan urządzenia lasów dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa, zgodnie zaś z ust.4 wskazany minister nadzoruje wykonanie planów urządzenia lasu dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa. Plany urządzenia lasu podobnie jak uproszczone plany urządzenia lasu sporządzają specjalistyczne jednostki lub inne podmioty wykonawstwa urządzeniowego. Prawodawca nie określa, o jakie to jednostki czy podmioty chodzi. Nie wskazuje ani formy organizacyjno-prawnej, ani jakiejkolwiek innej cechy, którą takie jednostki lub inne podmioty powinny posiadać. Ustęp 5 art. 19 ustawy o lasach winien być odczytywany łącznie z kolejnym przepisem, określającym, jakie warunki muszą być spełnione, aby wnioskujący podmiot mógł wykonywać plany urządzenia lasu i uproszczone plany urządzenia lasu. W dacie wydania zaskarżonej decyzji warunki te były określone w art.19 a ustawy, zgodnie z tym przepisem, wykonywanie planów urządzenia lasu, o których mowa w art. 19, z zastrzeżeniem art. 21a, wymagało uzyskania zezwolenia na wykonywanie tej działalności, zwanego dalej "zezwoleniem". Decyzję w sprawie wydania zezwolenia, odmowy wydania, zmiany i cofnięcia zezwolenia wydawał minister właściwy do spraw środowiska. Natomiast od 1 lipca 2011r. warunki te określone są w art.19c, zgodnie z którym . Wykonywanie planów urządzenia lasu może być prowadzone przez przedsiębiorcę, w tym usługodawcę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278) ( tj. przedsiębiorcę z innego państwa członkowskiego, który wykonuje działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi w tym państwie przepisami, a na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czasowo oferuje lub świadczy usługę), który dysponuje wyposażeniem technicznym oraz zatrudnia osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje niezbędne do terminowego i prawidłowego sporządzania planów urządzenia lasu. Przedstawiony stan prawny dotyczący planów urządzenia lasu lub uproszczonych planów urządzenia lasu wskazuje, że plany to dokumenty sporządzane przez podmioty gospodarcze dysponujące określoną specjalistyczną wiedzą, zawierające dane i informacje określone w przepisach. W oparciu o te plany prowadzona jest gospodarka leśna. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie miało miejsca przekazanie przez Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych w Szczecinie skarżącej realizacji zadania publicznego, nie tylko dlatego, że sama umowa nie posługuje się pojęciem zadania publicznego, ale przede wszystkim z uwagi na wskazany wyżej stan prawny, który to wyklucza, natomiast przedmiotem umowy było przygotowanie dokumentu stanowiącego projekt planu urządzenia lasu, który stanie się obowiązującym planem po zatwierdzeniu przez właściwego Ministra. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokument jakim jest plan urządzenia lasu nie stanowi realizacji zadania publicznego, również za realizację zadań publicznych nie można również uznać, jak podnosi skarżący, czynności podejmowanych w celu jego sporządzenia, choćby takich jak przeprowadzenie szczegółowej analizy gospodarki leśnej realizowanej przez zobowiązane do tego podmioty w latach poprzednich. Trudno zgodzić się z poglądem skargi kasacyjnej, że przygotowanie planu urządzenia lasu nie jest częścią składową gospodarki leśnej, lecz jest czynnością samodzielną, mogącą stanowić przedmiot zadania publicznego, takie stanowisko nie tylko nie znajduje uzasadnienia w stanie prawnym, ale prowadzi do rezultatu nie dającego się pogodzić z obowiązującym stanem prawnym. Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie skarżąca nie realizowała zadania publicznego nie doszło tym samym do naruszenia art.15 ustawy z dnia 17 lutego 2005r., w konsekwencji bezprzedmiotowe jest rozważanie w jakim trybie może dojść do realizacji zadań publicznych przez podmiot niebędący podmiotem publicznym. Tym samym nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia art.15 ustawy o informatyzacji, art. 21ust.1 pkt 1 ustawy o lasach. Również zarzut dotyczący naruszenia art.40 ust.3 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne jest bezprzedmiotowy. Przepis ten stanowi, że gromadzenie i prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, kontrola opracowań przyjmowanych do zasobu oraz udostępnianie tego zasobu zainteresowanym jednostkom oraz osobom prawnym i fizycznym należy do: 1) Głównego Geodety Kraju - w zakresie zasobu centralnego; 2) marszałków województw - w zakresie zasobów wojewódzkich; 3) starostów - w zakresie zasobów powiatowych. Jednak z przepisu tego nie można wywieść normy, że udostępnianie zasobu geodezyjnego i kartograficznego w tym przypadku zasobu powiatowego następuje bez zachowania określonych zasad tj zasady odpłatności. Zasada ta wynika z art.40 ust.3c, zgodnie z którą udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e, oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem ust. 3d oraz art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie nie została spełniona hipoteza normy zawartej w art.15 ustawy o informatyzacji, nie został spełniony wyjątek określony w art.40 ust.3c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a tym samym nie została wyłączona zasada odpłatnego udostępniania danych i informacji zgromadzonych w zasobach. Bezprzedmiotowe są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj.art 141 § 4 p.p.s.a polegające na braku odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do argumentacji przedstawionej przez organy o braku możliwości powierzenia wykonania zadania publicznego podmiotowi niepublicznemu w oparciu o umowę cywilnoprawną. Takim przykładem jest wskazany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art.72 ust.7 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. Przede wszystkim należy przypomnieć, że zgodnie z art.174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnoszona okoliczność, nie tylko nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, ale nie miała żadnego wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Po pierwsze Sąd I instancji nie rozważał i nie wypowiadał się teoretycznie na temat prawnych form powierzania zadań publicznych podmiotom nie publicznym, a po drugie powodem oddalenia skargi przez Sąd I instancji nie był fakt zawarcia umowy cywilnoprawnej, ale przedmiot i treść tej umowy oraz wskazane przepisy ustawy o lasach, analiza których doprowadziła Sąd I instancji do trafnego wniosku, iż zlecenie wykonania planu urządzenia lasu nie można kwalifikować jako zadania publicznego, a w konsekwencji do prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Pogląd prawny Naczelnego Sadu Administracyjnego w niniejszej sprawie jest zgodny z poglądem wyrażonym w wyrokach NSA z dnia 27 listopada 2013r. sygn.akt I OSK 1450/12 i sygn.akt I OSK 1328/12, dotyczących tego samego skarżącego kasacyjnie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.