II OZ 33/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SO/Ol 26/12 o odrzuceniu wniosku o wyłączenie Sędziów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku od orzekania w sprawie ze skargi J.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia przedsięwzięcia postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił zażalenie Stowarzyszenia [...] w B. na postanowienie z dnia 31 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SO\Ol 26/12 oraz wniosek o przyznanie prawo pomocy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zażalenia zostało wniesione przez podmiot nieposiadający zdolności sądowej, ponieważ Stowarzyszenie składające zażalenie zostało rozwiązane prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Białymstoku, co jest równoznaczne z zakończeniem wszelkiej jego działalności. Zaznaczył również, że brak zdolności sądowej wyklucza możliwość wniesienia przez niniejsze Stowarzyszenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło wnioskujące Stowarzyszenie, podnosząc że fakt rozwiązania tegoż Stowarzyszenia nie powoduje ustania jego bytu prawnego, gdyż ustaje on dopiero z chwilą prawomocnego wykreślenia jego z Krajowego Rejestru Sądowego, które może nastąpić na wniosek jego likwidatora. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że z akt sprawy objętej przedmiotowym wnioskiem o wyłączenie sędziów i referendarzy (k. 12 akt sprawy II SA/Bk 340/12) wynika, iż Stowarzyszenie zostało rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt BI XII Ns – Rej. KRS 4692/11/585. Jednocześnie powyższym prawomocnym postanowieniem zarządzono likwidację stowarzyszenia. Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. Pozostać może jedynie majątek stowarzyszenia, w tym i wierzytelności, a także roszczenia wobec niego. Dlatego też przeprowadza się likwidację stowarzyszenia, którą zajmuje się likwidator. Podkreślić jednak należy, że działalność likwidatora rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Należy więc przyjąć, że w okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło - art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach (por. S. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77). Oznacza to, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym - art. 25 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 dalej jako p.p.s.a.). Brak ten jest brakiem nieusuwalnym. To z kolei oznacza, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie jest zażaleniem z innych przyczyn niedopuszczalnym i jako takie podlega odrzuceniu (art. 178 i art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 178 oraz art. 180 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracji orzekł jak w sentencji postanowienia.