I OZ 804/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 września 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 381/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 22 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 września 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 381/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu wniosku G.G., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 22 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teksy jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał dostatecznie na czym miałoby polegać - w przypadku wykonania w/w decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nadto nie wykazano, na czym miałaby polegać nieodwracalność zmian powstałych w następstwie wykonania opisanej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku G.G. wskazał bowiem jedynie, że niemożliwym jest dalsze prowadzenie działalności gospodarczej bez posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Zdaniem wnioskodawcy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w istocie konieczność ograniczenia zakresu prowadzonej przez niego działalności, co doprowadzi do zwolnienia części pracowników, nierzadko jedynych żywicieli swych rodzin. Zdaniem Sądu I instancji w/w okoliczności nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane. Skarżący nie uzasadnił możliwości ich realnego zaistnienia, a jedynie wskazał na ewentualność wystąpienia tych negatywnych zdarzeń. Sąd wojewódzki podkreślił, iż żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy więc ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego Sąd I instancji wskazał, że wykonanie badań psychologicznych ze swej istoty nie może rodzić niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym przypadku określony akt administracyjny dotyczy bowiem samego faktu poddania się badaniom, a nie konsekwencji w postaci cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Na powyższe postanowienie G.G. wniósł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. polegające na przyjęciu, iż skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak trafnie bowiem zauważył Sąd I instancji skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania. W szczególności skarżący nie wskazał w jaki sposób zaskarżona decyzja w razie jej wykonania mogłaby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Powyższe nie wynika również z uzasadnienia zażalenia. Zdaniem Sądu, żadna z ustawowych przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w rozpatrywanej sprawie nie została przez skarżącego wskazana, a tym bardziej uprawdopodobniona. Skarżący nie uzasadnił istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wykonanie badań nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, ponieważ chodzi tu o sam fakt poddania się badaniom, a nie będącą ich potencjalną konsekwencję w postaci decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. O pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdów, zgodnie z art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm), orzeka starosta w sytuacji między innymi stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Dotyczy to również sytuacji niepoddania się badaniu psychologicznemu, w trybie określonym w art. 124 ust. 1 i ust. 2 (art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c tej ustawy). Sprawa dotycząca cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, w razie ewentualnego stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego przeciwwskazań do kierowania pojazdem, podlega załatwieniu w odrębnym trybie. Należy podkreślić, iż skierowanie na badanie psychologiczne nie oznacza automatycznie pozbawienia prawa jazdy, a ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości co do stanu psychicznego osób, które uporczywie naruszają przepisy prawa o ruchu drogowym. W takiej sytuacji należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 września 2012 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.