II OSK 189/13

Dnia 5 września 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Uniwersytetu Rzeszowskiego oraz Wojewody Podkarpackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 września 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 582/12 w sprawie ze skargi P. B. i E. B. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. oddala skargi kasacyjne, 2. zasądza od Wojewody Podkarpackiego solidarnie na rzecz P. B. i E. B. kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 4 września 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 582/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. B. i E. B. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy. Wojewoda Podkarpacki decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji z [...] listopada 2011 r. nr [...] Prezydenta Miasta Rzeszowa zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Uniwersytetowi Rzeszowskiemu z/s w Rzeszowie przy ul. [...] pozwolenia na budowę inwestycji p.n.: "budowa dwóch podpiwniczonych budynków [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektrycznymi i niskoprądowymi (SAP, SSWiN, SKD, automatyki budynkowej – BMS, instalacji strukturalnej teletechnicznej), przebudowa istniejącej i budowa nowej infrastruktury technicznej podziemnej, budowa wewnętrznych nawierzchni utwardzonych jezdnych, pieszo-jezdnych i chodników na działkach nr [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w Rzeszowie oraz budowę: – sieci kanalizacji deszczowej na działkach nr [...] obr. [...], – przyłącza kanalizacyjnego od projektowanej studni kanalizacyjnej Sd4 zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] do istniejącej studni kanalizacyjnej znajdującej się na działce nr [...] obr. [...], – przyłącza kanalizacyjnego od projektowanej studni kanalizacyjnej D20 zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] do istniejącej studni kanalizacyjnej D21 znajdującej się na działce nr [...] obr. [...], – sieci kanalizacji sanitarnej na działce [...] obr. [...], – przyłącza gazowego na działkach nr [...] i [...] obr. [...], – przyłącza wodociągowego na odcinku W1–W2 na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...], a także na przebudowę: – sieci c.o. i C.W.U. na działce nr [...] obr. [...], – sieci wodociągowej na działce nr [...] (do punktu W2, zgodnie z planszą zagospodarowania terenu) obr. [...] [...] w Rzeszowie". W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor przedłożył projekt budowlany wraz z wymaganymi uzgodnieniami i opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Do wniosku dołączono opracowania obrazujące sposób oddziaływania projektowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania. Spełnione zostały warunki określone w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dotyczące wymaganego czasu nasłonecznienia i przesłaniania mieszkań w sąsiednich budynkach wielorodzinnych zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej. Lokalizacja inwestycji uznana została za zabudowę śródmiejską. Wnioskodawca spełnił więc wszelkie warunki określone w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), a przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzjami o lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] maja 2009 r. ([...]) i z [...] lipca 2009 r. ([...]). Odwołanie od tej decyzji wnieśli E. B. i P. B., z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego określonego we wniosku inwestora – Uniwersytetu Rzeszowskiego. Odwołujący zarzucili naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy –Prawo budowlane w związku z § 204 ust. 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez nieprawidłowe ustalenie, że E. B. oraz P. B. nie są stronami postępowania, a w efekcie pozbawienie ich możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego zapadła zaskarżona decyzja. Wojewoda Podkarpacki decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał na art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego, lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny, lub obowiązek. Pojęcie strony, może zostać wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego. W przedmiotowym postępowaniu normę tę stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm.). Z art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane jednoznacznie wynika, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przymiot strony posiadają wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści, lub zarządcy nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W okolicznościach sprawy obszar oddziaływania obiektów, obejmuje nieruchomości: [...] obr. [...] w Rzeszowie. Na podstawie zalegającego w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów Wojewoda ustalił, że objęta obszarem oddziaływania działka nr [...] obr. [...] położona w Rzeszowie, stanowi współwłasność A. K., A. K., E. B., P. B. oraz S. i objęta jest księgą wieczystą nr [...]. Z zapisów dokonanych w ww. księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie VII Wydział Ksiąg Wieczystych wynika, że powyższa działka nr [...] położona w obr. [...] [...] w Rzeszowie zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, którego zarząd częściami wspólnymi sprawuje S. z siedzibą w Rzeszowie. Zatem nietrafny jest zarzut odwołujących, że "dla zarządu nieruchomością wspólną nie został powołany zarządca, wobec czego stronami w postępowaniu winni być wszyscy współwłaściciele nieruchomości". Organ odwoławczy powołując się na art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116) podał, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio. Powyższy przepis wyraża ogólną zasadę, że we wszystkich sprawach związanych z własnością lokali, które nie zostały odrębnie uregulowane w ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Organ wskazał na ograniczenia w stosowaniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w spółdzielniach mieszkaniowych. Z cyt. wyżej przepisu wynika, że nie mają zastosowania przepisy rozdziału 4 ustawy o własności lokali, tj. rozdziału "zarząd nieruchomością wspólną" z wyjątkiem art. 18 ust. 1 i art. 29 ust. 1 i 1a. Przepis art. 18 tejże ustawy reguluje kwestię powierzenia sprawowania zarządu nieruchomością wspólną w drodze umowy. Z kolei art. 29 ust. 1 i 1a reguluje kwestię obowiązku prowadzenia ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną, zaliczek uiszczanych na pokrycie tych kosztów, rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej, a także wskazuje, iż okresem rozliczeniowym jest rok kalendarzowy. Wyłączenie stosowania przepisów o zarządzie zawartych w ustawie o własności lokali oznacza, że do zarządzania nieruchomością zastosowanie będą miały procedury spółdzielcze. Przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych nie wskazują, jakie uprawnienia przysługują zarządcy, o którym mowa w art. 27 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z jej art. 1 ust. 7 w sprawach nieuregulowanych zastosowanie będą miały rozwiązania zawarte w ustawie z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (Dz.U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848). Przepisy tej ustawy także nie rozstrzygają tej kwestii. Powołując się na art. 48 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze, stanowiącego, że zarząd kieruje działalnością spółdzielni i reprezentuje ją na zewnątrz organ podał, że ponieważ do zarządzania przez spółdzielnię mieszkaniową zastosowanie będą miały procedury spółdzielcze należy przyjąć, że spółdzielni mieszkaniowej działającej jako zarządca, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, także przysługuje prawo reprezentowania właścicieli odrębnych lokali na zewnątrz. W przeciwnym wypadku działalność spółdzielni nie byłaby zarządem, tylko administrowaniem. Skoro spółdzielnia mieszkaniowa sprawuje zarząd zgodnie z treścią art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, to tym samym jest ona uprawniona do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, niezależnie od tego, czy są oni członkami spółdzielni, czy też nie. Organ zwrócił uwagę, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię, jako zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, z wyjątkiem gdyby podjęta została przewidziana w przepisie art. 241 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych przez większość właścicieli lokali w budynku, lub budynkach położonych w obrębie danych nieruchomości uchwała w zakresie ich praw i obowiązków oraz zarządu nieruchomością wspólną. W sytuacji podjęcia takiej uchwały status strony należałoby oceniać w oparciu o przepisy ustawy o własności lokali. Wojewoda zwrócił uwagę, że pismem z [...] stycznia 2012 r. (znak: [...]) wystąpił do S. w Rzeszowie o udzielenie informacji, czy przez właścicieli lokali w budynku nr [...] położonym na nieruchomości nr [...] obr. [...] w Rzeszowie nie została podjęta opisana wyżej uchwała. W odpowiedzi S. w Rzeszowie (pismem z [...] stycznia 2012 r.) poinformowała, że taka uchwała nie została podjęta i w odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...], która stanowi współwłasność spółdzielni i dwóch osób fizycznych, Spółdzielnia wykonuje zarząd jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Wobec powyższych ustaleń Wojewoda stwierdził, że Spółdzielnia jest stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Jako prawidłowe ocenił postępowanie Prezydenta Miasta Rzeszowa, który przed wydaniem zaskarżonej decyzji dokonał analizy przedłożonego projektu budowlanego i uznał, że działka nr [...], obr. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, w związku z czym za stronę postępowania prawidłowo przyjął zarządcę przedmiotowej nieruchomości, tj. S. w Rzeszowie oraz A. K. i A. K. – współwłaścicieli mieszkania nr [...] znajdującego się na trzecim piętrze budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...]. Przymiot strony nie przysługuje natomiast E. B. i P. B.. Zarząd nieruchomością wspólną sprawuje S. w Rzeszowie. Posiadanie przez odwołujących części ułamkowej działki nr [...] nie może stanowić przesłanki do uznania ich za strony postępowania w przedmiotowej sprawie. E. B. i P. B. wywodzą swój interes prawny także z faktu, że planowany na działce nr [...] budynek będzie usytuowany naprzeciwko okna znajdującego się w jednym z pomieszczeń lokalu nr [...] w budynku usytuowanym na działce nr [...], w związku z czym pomieszczenie to będzie znajdowało się w strefie przesłanianej przez planowany budynek, natomiast drugi z planowanych budynków projektowany na działce nr [...] będzie znajdował się naprzeciwko okien jednego z pokoi ww. lokalu nr [...], w wyniku czego pomieszczenie to wg odwołujących znajduje się w strefie, w której planowany obiekt będzie przesłaniał naturalne oświetlenie pomieszczenia. Zdaniem organu odwoławczego ta okoliczność nie stanowi podstawy do przyznania odwołującym przymiotu strony. Analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że projektowana inwestycja nie niesie za sobą żadnych ograniczeń, w tym w szczególności w zakresie przesłaniania pomieszczeń mieszkalnych w ww. lokalu skarżących. Z dokumentów zalegających w aktach (rzut I piętra) wynika, że w ścianie zewnętrznej budynku nr [...] w lokalu mieszkalnym nr [...], od strony budynku projektowanego na działce nr [...] znajduje się jeden otwór okienny. Natomiast w ścianie zewnętrznej od strony budynku projektowanego na działce nr [...] znajdują się trzy otwory okienne. Otwór okienny znajdujący się od strony budynku na działce nr [...] jest oknem od pomieszczenia łazienki, którego nie można zaliczyć jako pomieszczenie mieszkalne. Cytując treść § 3 pkt 10, pkt 11, § 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., organ podał, że wymagania określone w § 13 ww. rozporządzenia nie mają zastosowania pomieszczenia łazienki. Dalsze trzy otwory okienne zlokalizowane w ścianie zewnętrznej budynku nr [...], od strony budynku realizowanego na działce nr [...] są oknami od pomieszczeń sypialni. Z analizy przesłaniania opracowanej dla projektowanych budynków w stosunku do budynków sąsiednich wynika, że projektowany na działce nr [...] budynek o wysokości 14,96 m (rys. nr [...] w projekcie budowlanym) jest położony ścianą południowo-wschodnią w odległości 24,5 m od ściany budynku z oknami od lokalu mieszkalnego nr [...] E. B. i P. B. Oznacza to, że wysokość przesłaniania wynosząca 14 m (mierzona do poziomu dolnej krawędzi okien budynku położonych na parterze) jest znacznie mniejsza niż odległość od budynku nr 4b zlokalizowanego na działce nr [...]. Po zrealizowaniu obiekt nie będzie ograniczał dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt łudzi w lokalu mieszkalnym nr [...]. Powyższe ustalenia prowadzą do stwierdzenia, lokal mieszkalny nr [...] w budynku mieszkalnym nr [...] zlokalizowanym na działce nr [...] obr. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, a zatem odwołującym nie przysługuje status strony w prowadzonym postępowaniu, co skutkuje umorzeniem postępowania odwoławczego. Na decyzję skargę do WSA w Rzeszowie złożyli E. B. i P. B., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, względnie o jej uchylenie i przekazanie organowi do ponownego rozpoznania. Skarżący decyzji zarzucili: – naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez umorzenie postępowania, na skutek błędnego przyjęcia, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania w przedmiotowym postępowaniu, podczas gdy zarówno lokal stanowiący przedmiot ich odrębnej własności znajdujący się w budynku na działce nr [...] obr. [...] jak i nieruchomość wspólna, której są współwłaścicielami znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co uzasadnia ich interes prawny podlegający ochronie; – naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez uznanie, że stroną jest zarządca nieruchomości nr [...] obr. [...], tj. S. z/s w Rzeszowie. Powołując się na wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 206/06 wskazali, że w okolicznościach sprawy nie można uznać, że ww. Spółdzielni przysługuje, jako zarządcy nieruchomości status strony. Jako strony winna występować m.in. wspólnota mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...], jak również właściciele praw odrębnej własności lokali znajdujących się w ww. budynku. Zdaniem skarżących w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, co skutkowało wadliwym umorzeniem postępowania odwoławczego. Podali, że są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym na działce nr [...] obr. [...] oraz współwłaścicielami udziału wynoszącego [...] części we współwłasności ww. działki. Z chwilą ustanowienia odrębnej własności lokalu na rzecz skarżących powstała wspólnota mieszkaniowa, która obejmowała ogół właścicieli lokali wchodzących w skład nieruchomości. Ich zdaniem zarówno lokal, którego są współwłaścicielami jak i nieruchomość wspólna (która jest ich współwłasnością) znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, zatem winni występować jako strona postępowania. Podkreślili, że organ za stronę uznał współwłaścicieli lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] – A. K. i A. K., przy jednoczesnym braku uznania ich (skarżących) za stronę jako współwłaścicieli lokalu nr [...]. W poprzednio prowadzonym postępowaniu dotyczącym tej samej inwestycji zostali uznani za stronę postępowania (Wojewoda umorzył postępowanie ze względu na wycofanie wniosku przez inwestora). Zarzucili, że organy obu instancji nie podjęły próby prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, który pozwoliłby określić krąg stron postępowania, nie wskazały na jakiej podstawie ustalono obszar oddziaływania i jakie przepisy prawa materialnego uwzględniono przy dokonywaniu ustalenia ww. obszaru. Zdaniem skarżących planowana inwestycja w sposób bezpośredni może oddziaływać na ich lokal mieszkalny oraz na konstrukcję garażu podziemnego budynku przy ul. [...]. Już samo wykonanie zabezpieczeń w postaci obwodowego układu ścian szczelinowych ("opaska") dla planowanego w bezpośrednim sąsiedztwie budynku, świadczy o istnieniu po ich stronie interesu prawnego. Nadto skarżący wskazali, że ich interes prawny uzasadnia także treść § 204 ust. 5 w związku z § 206 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane. Naruszenie tych przepisów stanowi materialnoprawną podstawę uzasadniającą istnienie interesu prawnego. W dalszej kolejności skarżący zakwestionowali sposób identyfikacji przez organ, a w zasadzie jego brak, przeznaczenia pomieszczeń oraz sposobu ich wykorzystania w lokalu do nich należącym. Brak powołania dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń, powoduje konieczność zakwestionowania tych rozważań oraz rozważań organu dotyczących przesłaniania pomieszczeń. Zdaniem skarżących w przedmiotowym postępowaniu S., jako zarządca (w umowie z [...] czerwca 2010 r. o ustanowienie odrębnej własności lokalu i przeniesienia własności lokalu na rzecz skarżących, rep. A nr [...] ustalono, że S. powierza się zarząd nieruchomością wspólną), nie była uprawniona do reprezentacji wspólnoty mieszkaniowej, gdyż jest to czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania Uniwersytet Rzeszowski, wnosił o oddalenie skargi. Zdaniem uczestnika skarga E. B. i P. B. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem stanowisko skarżących jest całkowicie błędne oraz pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami, również bezzasadne są zarzuty skargi i ich uzasadnienie. Akcentuje przy tym, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu przysługuje S., a nie skarżącym. W zaskarżonej decyzji wykazano szczegółowo, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż lokal skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanych obiektów [...], a tym samym do uznania skarżących za stronę ww. postępowania. Zwrócono nadto uwagę niezależnie od argumentów natury prawnej, na charakter i rangę planowanej inwestycji. Jest to inwestycja celu publicznego "służąca najwyższym dobrom, czyli ochronie życia i zdrowia ludzi, przed którymi ustępują wszelkie inne dobra". Pozwoli w szczególności na realizację innowacyjnych projektów badawczych z różnych dziedzin medycyny, na poziomie światowym, pomogłaby w utworzeniu wydziału lekarskiego w ramach Uniwersytetu Rzeszowskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., który przewiduje możliwość wydania przez organ odwoławczy decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. Przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania (odwoławczego), przesłanek bezprzedmiotowości tego postępowania upatrywać należy na gruncie art. 105 k.p.a. i stanowią je: cofnięcie odwołania (art. 137 k.p.a.) oraz ustalenie w toku postępowania odwoławczego, że skarżący nie jest stroną (art. 127 § 1 k.p.a.). Istotą stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji było to, że organ odwoławczy uznał, iż skarżący nie są stroną przedmiotowego postępowania, prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zdaniem Sądu stanowisko organu odwoławczego jest nieprawidłowe, wobec czego zaskarżona decyzja została wydana w warunkach naruszenia przepisów postępowania: art. 138 § 1 pkt 3, art. 105 i art. 127 § 1 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przyznanie skarżącym statusu strony i rozpatrzenie odwołania musiałoby doprowadzić do wydania jednaj z decyzji wymienionych w art. 138 § 1 pkt 1, 2 lub § 3 k.p.a. Zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy więc uznać za trafne. Przede wszystkim Sąd wskazał, że stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są wyłącznie podmioty wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który to przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. Powyższa regulacja prawna, ograniczająca zakres podmiotowy postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wprowadzona została po to, by oprócz inwestora, brały w nim udział wyłącznie te pomioty, które w związku z prowadzeniem robót budowlanych doznają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, do których mają tytuł prawny, bądź sprawują nad nimi zarząd, a zatem tylko podmioty, których interes prawny może być naruszony przez realizację nowej inwestycji budowlanej. Stosownie więc do przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są jedynie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stąd też organ administracji architektoniczno-budowlanej, ustalając zakres podmiotowy postępowania, ogranicza się do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Niesporne jest, że E. B. i P. B. są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] (z prawem odrębnej własności lokalu) znajdującego się w budynku przy ul. [...] nr [...], usytuowanym na działce nr [...] obr. [...] w Rzeszowie oraz udziału w wysokości [...] w nieruchomości stanowiącej ww. działkę nr [...]. Z ustaleń dokonanych zaskarżoną decyzją wynika również, że zarządcą nieruchomości przy ul. [...] nr [...], stanowiącej współwłasność S. w Rzeszowie i dwóch osób fizycznych (w tym skarżących) zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.), jest wspomniana wcześniej S. (uprawniona do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, niezależnie od tego, czy są oni członkami spółdzielni, czy też nie), uznana za stronę przedmiotowego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Za stronę tego postępowania, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zostali również uznani A. K. i A. K. – współwłaściciele mieszkania nr [...] ([...] piętro) w budynku wielorodzinnym na działce nr [...]. Odmawiając natomiast skarżącym przymiotu strony postępowania organ odwoławczy stwierdził, że posiadanie przez nich części ułamkowej działki nr [...] nie może stanowić przesłanki do uznania ich za strony tegoż postępowania. Nadto podnoszone przez skarżących okoliczności, iż planowany na działce nr [...] budynek będzie usytuowany naprzeciwko okna jednego z pomieszczeń ich lokalu (nr [...], I piętro) w budynku na działce nr [...], w związku z czym pomieszczenie to będzie znajdowało się w strefie przesłanianej przez planowany budynek, natomiast budynek planowany na działce nr [...] będzie znajdował się naprzeciwko okien jednego z pokoi lokalu nr [...], co spowoduje, że pomieszczenie to znajduje się w strefie, w której planowany obiekt będzie przesłaniał naturalne oświetlenie tego pomieszczenia, nie dają podstaw do przyznania statusu strony, gdyż projektowana inwestycja "nie niesie za sobą żadnych ograniczeń", w szczególności w zakresie przesłaniania pomieszczeń mieszkalnych w ww. lokalu skarżących. Odwołano się przy tym do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), tj. § 3 pkt 10 i 11, § 5 i 13 oraz analizy przesłaniania opracowanej dla projektowanych budynków w stosunku do budynków sąsiednich. Argumentacja ta, w ocenie Sądu, nie przemawia za trafnością stanowiska organu odwoławczego. W pierwszej kolejności Sąd zauważył, że o ile uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera w swej treści argumentację mającą przemawiać za posiadaniem przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu przez S., to nie ma w nim jakiegokolwiek wyjaśnienia (ustaleń) podstaw uznania A. K. i A. K. za strony tego postępowania, a będących współwłaścicielami lokalu nr [...] w budynku na działce nr [...] oraz części ułamkowej działki nr [...], a więc legitymujących się podobnym – co i skarżący – prawem do lokalu (prawem odrębnej własności lokalu) w budynku usytuowanym na działce nr [...]. Taka sytuacja nie jest do zaakceptowania. Oznacza, że w prowadzonym postępowaniu, jak i w wydanej w jego rezultacie decyzji organ dopuścił się naruszenia zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 8 k.p.a., w orzecznictwie sądowym określonej także jako zasada lojalności państwa wobec obywatela (wyrok TK z 30 listopada 1988 r. sygn. akt K 1/88). W doktrynie, zasada zaufania obywateli do państwa uznawana jest za klamrę, która spina całość ogólnych zasad postępowania. Jest to bowiem zasada najszersza pod względem zakresu. Można w niej pomieścić bogaty katalog zasad ogólnych. Niewątpliwie bowiem pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa służy podejmowanie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji, zapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania, wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kieruje się przy załatwianiu sprawy czy szybkość postępowania organu. Niewątpliwie może też być mowa o nieuwzględnieniu przez organ odwoławczy obowiązku równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP), skoro co do posiadania przymiotu strony danemu podmiotowi (podmiotom), w świetle stanu normatywnego oraz faktycznego sprawy niniejszej, rozstrzygnął w istocie odmiennie. Zasada, że właściciela lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności reprezentuje zarządca nieruchomości – w sprawie niniejszej jak ustalił organ odwoławczy zarządcą nieruchomości nr [...] jest S. – nie jest okolicznością, która wyklucza automatycznie możliwość wystąpienia właściciela odrębnego lokalu w charakterze strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Może to mieć miejsce jednak tylko wtedy, gdy wykaże on własny zindywidualizowany interes prawny. W sprawie niniejszej skarżący jako uzasadnienie żądania uznania ich za stronę przedmiotowego postępowania (dopuszczenia do udziału w charakterze strony postępowania) wskazali, że swój interes prawny wywodzą nie tylko z posiadanego tytułu prawnego obejmującego prawo odrębnej własności lokalu w budynku znajdującym się na działce nr [...] oraz cześć ułamkową tej działki, ale również z naruszenia § 204 ust. 5 w związku z § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Nie jest kwestyjne, że ekspertyza techniczna, o jakiej mowa w § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia nie została wykonana, organ w tym zakresie – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – nie przeprowadził własnej oceny. Jedynie biorąc udział w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę skarżący mają możliwość zgłaszania zastrzeżeń, wątpliwości, czy też uwag odnośnie zagrożenia (wpływu) planowanej inwestycji dla bezpieczeństwa użytkowników budynku na działce nr [...] (a więc również skarżących), w tym i na bezpieczeństwo konstrukcji garażu podziemnego w tym budynku, a więc podnoszenia takich okoliczności, które zapewnią ochronę ich interesu prawnego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w ocenie organu odwoławczego skoro planowana inwestycja spełnia normy dotyczące "linijki słońca", to "nie niesie za sobą żadnych ograniczeń", w szczególności w zakresie "przesłaniania pomieszczeń mieszkalnych" w lokalu skarżących. Jednocześnie organ ten stwierdził jednoznacznie, że obszar oddziaływania projektowanych obiektów obejmuje m.in. działkę nr [...] obr. [...] w Rzeszowie (zabudowaną budynkiem wielorodzinnym). W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy niniejszej – co należy zaznaczyć – skarżący mają prawo wypowiedzenia się co do wyników przeprowadzonego badania (analizy), które ma wpływ na wynik sprawy, a więc wnieść również swoje zastrzeżenia bądź uwagi. Mogą tego jednakże dokonać, co oczywiste, tylko jako strony postępowania administracyjnego. Nawet jeśli wyniki wspomnianej analizy potwierdzają spełnienie norm technicznych (określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.), a zarazem więc i respektowanie normy prawnej wyrażonej w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, to nie dają żadnych podstaw do wyciągnięcia wniosku i uznania, że skarżący nie mogą być stroną przedmiotowego postępowania. Tym samym nie było podstaw do wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, lecz należało rozpatrzyć odwołanie na zasadach określonych w art. 127 § 1 w związku z art. 138 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni powyższe uwagi i rozważania Sądu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję. Od wyroku skargi kasacyjne wniósł Uniwersytet Rzeszowski i Wojewoda Podkarpacki. Uniwersytet Rzeszowski zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie: – prawa materialnego, tj. w szczególności art. 28 Prawa budowlanego (Dz.U. z 2006 r. Nr 154, poz. 1118) w związku z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez przyjęcie, że właścicielowi wyodrębnionego lokalu w budynku znajdującym się w sąsiedztwie inwestycji przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego niezależnie od zarządu spółdzielni, który reprezentuje wszystkich właścicieli, – art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz § 204 ust. 5 w związku z § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) – poprzez przyjęcie, że występują wątpliwości co do negatywnego wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo konstrukcji sąsiednich, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, – naruszenie prawa procesowego, a przede wszystkim art. 7 k.p.a., art. 75 § 2 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego zbadania sprawy poprzez wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego, zaniechaniu wyjaśnienia i weryfikacji wszystkich okoliczności sprawy w szczególności ustalenie konieczności sporządzenia ekspertyzy technicznej budynków sąsiednich na etapie wydawania pozwolenia na budowę, – na podstawie art. 174 pkt 2, art. 141 § 4 i art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez niewskazanie przez Sąd I instancji, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę zaskarżonego wyroku odnośnie kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, wydanie zaskarżonego wyroku na podstawie błędnych ustaleń, a także poprzez sporządzenie niejasnego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Na tych podstawach wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. Wojewoda Podkarpacki zaskarżając wyrok w całości, zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego przez ich błędną wykładnię, to jest: 1) art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przez przyjęcie, że ten przepis nie stanowi samodzielnej podstawy dla organu odwoławczego do umorzenia postępowania odwoławczego w przypadku, gdy wnoszący odwołanie nie posiada przymiotu strony postępowania, jak to ustalił organ odwoławczy i w związku z tym stanowisko organu jest nieprawidłowe, wobec czego doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 3, art. 105 i art. 127 § 1 k.p.a według Sądu, 2) art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przez przyznanie stronie skarżącej przymiotu strony postępowania, podczas gdy w świetle dokonanych ustaleń skarżący nie znajdują się w kręgu podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego gdyż projektowana inwestycja nie powoduje żadnych ograniczeń i negatywnych skutków w stosunku do lokalu skarżących, 3) art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez uznanie, że w wyniku dopuszczenia przez organ odwoławczy w charakterze strony w toczącym się postępowaniu A. K. i A. K. współwłaścicieli lokalu nr [...] w budynku na działce nr [...] legitymujących się podobnym co i skarżący – prawem do lokalu doszło do naruszenia zasady lojalności państwa wobec obywatela przez nierówne potraktowanie stron, 4) art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) poprzez wadliwą jego interpretację i przyjęcie, że skarżący mają zindywidualizowany interes prawny do występowania w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, podczas gdy z przeprowadzonych analiz przesłaniania wynika jednoznacznie, że projektowana inwestycja nie oddziałuje ujemnie na lokal nr [...] będący współwłasnością skarżących czym samym brak jest interesu prawnego do udziału w niniejszym postępowaniu skarżących na prawach strony postępowania administracyjnego. Na tych podstawach wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie (art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewody Podkarpackiego i odpowiedzi na skargę Uniwersytetu Rzeszowskiego P. B. i E. B. wnieśli o ich oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według przepisanych norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skarg kasacyjnych. Skargi kasacyjne nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), który jest podstawowy ze względu na przedmiot rozstrzygnięcia – zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzję Wojewody Podkarpackiego z [...] marca 2012 r. nr [...] nie jest zasadny. Decyzją Wojewoda Podkarpacki umorzył postępowanie odwoławcze prowadzone w sprawie rozstrzygniętej decyzją Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] listopada 2011 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Uniwersytetowi Rzeszowskiemu pozwolenia na budowę. Przesłanka umorzenia postępowania odwoławczego była odmowa przyznania P. B. i E. B. statusu strony legitymowanej do wniesienia odwołania. W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni zasadnie wywiódł naruszenie przepisów prawa. Według art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu". W sprawie rozstrzygniętej decyzją Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] listopada 2011 r. nr [...] wpłynęły trzy odwołania: odwołanie S., odwołanie A. K. i A. K., odwołanie E. B. i P. B.. Wojewoda Podkarpacki rozpoznał jedną decyzją odwołanie S. (decyzja z [...] marca 2012 r. nr [...]), utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Uniwersytetowi Rzeszowskiemu pozwolenia na budowę. Odwołanie E. B. i P. B. zostało rozpoznane odrębną decyzją Wojewody Podkarpackiego z [...] marca 2012 r. nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego. W zaskarżonym wyroku Sąd zasadnie wywiódł, że nie jest zasadne przyjęcie stanowiska, że wyłącznie legitymację do wniesienia odwołania ma S.. Nie wyklucza to legitymacji właścicieli lokali i współwłaścicieli gruntu. Takie stanowisko przyjął Wojewoda Podkarpacki rozpoznając odwołanie A. K. i A. K.. Takie zróżnicowanie uprawnień prawnych E. B. i P. B. od uprawnień A. K. i A. K., przy sformułowanych zarzutach w odwołaniu, wymagało szczególnego wyprowadzenia braku statusu strony w sprawie przedmiotowego pozwolenia E. B. i P. B.. Rozdzielenie rozpoznania odwołania E. B. i P. B. pozwoliło organowi na zróżnicowanie ich sytuacji prawnej bez wyprowadzenia różnicy zarówno co do stanu faktycznego, jak zwłaszcza zróżnicowania podstaw prawnych do wyprowadzenia statusu strony uzasadniających merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu odwoławczym. W razie wielości stron wnoszących odwołanie, ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy powinno być rozstrzygnięte jedną decyzją. Wydanie wielu decyzji pozbawia możliwości prawej pełnej ochrony, zwłaszcza gdy decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie stała się ostateczna (ostateczność pozwolenia budowlanego). Przywrócenie praw procesowych pozostałych stron staje się wówczas w postępowaniu odwoławczym bezprzedmiotowe. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane również z tego względu, że uzasadnienie decyzji Wojewody Podkarpackiego z [...] marca 2012 r. nr [...] wskazuje, że E. B. i P. B. są współwłaścicielami lokalu i gruntu działki nr [...] znajdującym się w obszarze oddziaływania obiektu. Wskazuje na to całość uzasadnienia decyzji Wojewody Podkarpackiego. Należy podkreślić, że stroną zgodnie z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego dotyczy czynność organu. W doktrynie przyjmuje się, że interes prawny jednostki to interes indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, kto ma interes prawny (z uwzględnieniem granic wyznaczonych w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane), a nie tylko ten, czyj interes prawny został naruszony. W uzasadnieniu decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda Podkarpacki wywodzi, że nie doszło do naruszenia interesu prawnego, co oznacza, że nie daje to podstaw do zakwestionowania, że wnoszący odwołanie są stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę Uniwersytetu Rzeszowskiego. Konstrukcja prawna prawa jednostki oparta na interesie prawnym różni się w sposób zasadniczy od konstrukcji prawnej prawa jednostki opartej na naruszeniu interesu prawnego. Jednostka, która ma interes prawny ma prawo domagać się czynności organu administracji publicznej. Prawa tego nie można ograniczyć, kwestionując interes prawny przez wyprowadzenie, że nie został on naruszony. W tym stanie rzeczy, skoro zasadniczy, podstawowy zarzut, zarzut skarg kasacyjnych naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane nie jest zasadny, powoduje, że nie są zasadne pozostałe zarzuty co do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z tego powodu, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.