VI SA/Wa 855/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza na rzecz T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w W. z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania T. sp. z oo. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2011 r., w przedmiocie wymierzenia T. sp. z oo. kary pieniężnej w kwocie 407.824,85 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi powiatowej - ulicy P. na odcinku ul. M. - ul. K., poprzez umieszczenie w gruncie urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. 10 rurociągów kablowych kanalizacji teletechnicznej o łącznej powierzchni większej o 215 m2 rzutu poziomego urządzenia, większej niż określona w zezwoleniach zarządcy drogi i w terminach określonych w odpowiednich zezwoleniach, na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. - uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie SKO, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu w całości, zarówno z powodu podzielenia przez skład orzekając Kolegium zarzutów odwołania, jak i z powodu uchybienia przepisom postępowania w gromadzeniu materiału dowodowego w sytuacji, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.): 1. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. 2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym, 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 1) Właściwie całe uzasadnienie decyzji wskazuje, iż doszło za zajęcia pasa drogowego po raz pierwszy - w celu umieszczenia w pasie drogowym nowych (dotychczas nie istniejących w tymże pasie) urządzeń infrastruktury technicznej. Z tego organ wyciąga wniosek, iż nie może być mowy o awaryjnym zajęciu pasa, gdyż awarii mogą podlegać jedynie urządzenia znajdujące się w pasie drogowym (a zatem umieszczone tam wcześniej). Jednakże punkt 1. sentencji decyzji organu I instancji stanowi o nałożeniu kary za umieszczenie w gruncie urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. dodatkowych rurociągów przyłącza teletechnicznego o łącznej powierzchni rzutu poziomego 65,92 m2. Skoro organ zarzuca stronie umieszczenie urządzeń dodatkowych, to by oznaczało, iż oprócz owych urządzeń dodatkowych w gruncie znajdowały się już wcześniej inne ("podstawowe") urządzenia. A skoro tak - następuje nierozwiązywalna sprzeczność pomiędzy sentencją a uzasadnieniem decyzji. Należy zatem ustalić ponad wszelką wątpliwość, za pomocą dowodów przewidzianych w K.p.a., czy roboty budowlane prowadzone w dniach [...]-[...].06.2009 r. stanowiły budowę nowej kanalizacji teletechnicznej, czy też rozbudowę urządzenia już istniejącego, a jeśli tak - czy na zajęcie pasa drogowego pod uprzednie umieszczenie kanalizacji teletechnicznej Spółka posiadała zezwolenie zarządcy drogi. 2) Do akt dołączono kopię pozwolenia na budowę wydanego przez Wojewodę M. w dniu [...]05.2007 r. na rzecz T. sp. z o.o. na budowę rurociągu kablowego w pasie drogowym A. [...] (działki nr 1 i 61/6). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzi się, iż urządzenia objęte decyzją Wojewodę M. w dniu [...].05.2007 r. są zlokalizowane na innych działkach niż samowola budowlana ujawniona w czasie kontroli w dniu [...].06.2009 r. (str.5). Jednak ani w sentencji zaskarżonej decyzji, ani w żadnym z dokumentów kontroli nie wskazano numerów działek ewidencyjnych, na których prowadzono kontrole. To uchybienie wymaga uzupełnienia poprzez dołączenie mapy geodezyjnej zawierającej oznaczenia i granice działek ewidencyjnych oraz oznaczenie obszarów zajętego pasa drogowego, stwierdzonych podczas kontroli i oględzin w dniach [...] czerwca 2009 r. Samo twierdzenie, zawarte na stronie 4 decyzji, iż samowolne zajęcie nastąpiło na działkach nr 1/3 i 3/5 z obrębu 2-07-20 oraz nr 2/3 z obrębu 2-07-21 - nie zostało poparte żadnymi dowodami. 3) Nadto ponownego ustalenia na podstawie czytelnych dowodów wymaga domniemana powierzchnia zajęcia, albowiem w ustaleniu tej powierzchni występują 2 niejasności. a) W sentencji decyzji wskazuje się, iż nastąpiło umieszczenie dodatkowych rurociągów przyłącza teletechnicznego o łącznej powierzchni rzutu poziomego 65,92 m2, jednak na stronie 5. decyzji wskazuje się, iż owa powierzchnia została ustalona w następujący sposób: 16 sztuk rurociągów x szerokość 0,04 m x długość 103 m. W tym miejscu SKO wyjaśnia, iż zgodnie z art. 40 ust. 5 ustawy, podstawę do ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego stanowi liczba metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia. Pojęcie rzutu poziomego urządzenia należy - w ocenie składu orzekającego Kolegium -interpretować jako powierzchnię najszerszego fragmentu urządzenia, ustaloną w płaszczyźnie równoległej do powierzchni gruntu. Gdyby intencją ustawodawcy było inne ustalenie podstawy naliczenia opłaty, to wówczas winien byłby użyć innego miernika wartości zajęcia pasa drogowego, np. objętości (kubatury) urządzenia, albo winien wyraźnie wskazać, iż w przypadku urządzeń wielowarstwowych powierzchnię przyjętą jako podstawa naliczenia opłaty należy sumę powierzchni wszystkich urządzeń (rur), ułożonych w kilku warstwach. b) Organ wskazał, iż długość 103 mb ustalono na podstawie mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, na której został wrysowany przebieg przedmiotowych rurociągów. Nie wskazano jednak którą z map, załączonych do akt posługiwano przy wyliczeniach. Nadto załączone do akt mapy stanowią czarno-białe kserokopie oryginalnych map, co wysoce utrudnia posługiwanie się tym dowodem. Ponadto organ winien bądź na samej mapie bądź w notatce stanowiącej załącznik do takiej mapy wyjaśnić, w jaki sposób dokonano ustaleń długości zajętego pasa drogowego. Organ I instancji nie ustrzegł się także dalszych uchybień proceduralnych, które będą wymagać konwalidowania w toku dalszego postępowania. a) Należy przypomnieć organowi I instancji, iż dowodem w sprawie mogą być wyłącznie oryginały lub poświadczone za zgodność kopie dokumentów, tymczasem większość dokumentów znajdujących się w aktach sprawy stanowi nie poświadczone kserokopie. b) W zawiadomieniu z dnia [...] września 2011 r. pouczono także stronę o uprawnieniu wynikającym z art. 10 § 1 kpa, a zawiadomienie doręczono Spółce w dniu [...] września 2011 r. Już po dacie doręczenia zawiadomienia organ jednak w dalszym ciągu zbierał dowody: np. uzyskał stanowisko Ministerstwa Infrastruktury. Zawiadomieniu o uprawnieniu z art. 10 § 1 K.p.a. winno być wystosowane do strony po zakończeniu postępowania dowodowego, tak aby strona mogła zapoznać się i wypowiedzieć co do całości, a nie części zebranych dowodów W związku z postępowaniem prowadzonym w powyższej sprawie pełnomocnik strony skarżącej (T. Sp. z o.o.) skierował w dniu [...] stycznia 2012 r. odpowiedź na pismo doręczone stronie dnia [...].12.2011 r. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie skarżący podniósł, że nieprawdą jest całokształt twierdzeń organu administracji, jakoby Spółka bez wymaganej decyzji lokalizacyjnej dokonywała czynności w pasie drogowym, bowiem T. dopełniła wszelkich formalności w tym zakresie (w załączeniu - decyzja lokalizacyjna). Nadto polemika z organem administracji jest o tyle utrudniona, iż mimo powszechnie akceptowanego stanowiska poszczególnych instytucji (Urząd Komunikacji Elektronicznej, Ministerstwo Infrastruktury, i także Prezydenta W. w imieniu, którego działa Zarząd Terenów Publicznych i Dzielnicowe Wydziały Infrastruktury) ZDM stosuje własną wykładnię przepisów art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przyjmując definicję wielootworowego urządzenia teletechnicznego, jako urządzenia składającego się z niezliczonej ilości urządzeń w postaci kabli telekomunikacyjnych. To osamotnione stanowisko ZDM prowadzi do tego, iż organ ustala opłaty za każdy kabel oddzielnie zamiast za całe urządzenie, mimo, iż w sprawie/w toku całej inwestycji dotychczas także ZDM traktował je, jako jeden przedmiot decyzji. Pełnomocnik strony podkreślił, iż organ administracji bezpodstawnie twierdzi, iż czynność prawna - dzierżawa jednego kabla znajdującego się wewnątrz wielootworowego urządzenia teletechnicznego - rurociągu dokonana przez TTI potwierdza w domniemany sposób, że mamy do czynienia z zespołem urządzeń. Zdaniem ZDM pośrednio wynika to również z przepisów kodeksu cywilnego. To rozumowanie polega na błędzie. Odzwierciedleniem przedmiotowej sytuacji z urządzeniem teletechnicznym jest przykład budynku mieszkalnego. Inwestor wznosi jeden budynek - podobnie jak buduje się jedną wielootworową kanalizację teletechniczną. Za wzniesienie budynku, tak ja za wybudowanie urządzenia, uiszcza się daninę publiczną. Inwestor ma później prawo dokonywać sprzedaży części ułamkowych budynku tak, jak może dokonywać sprzedaży części urządzenia - tj. kabli. Natomiast dopiero oświadczenie inwestora, iż chce wyodrębnić własność lokali jest podstawą ustanowienia odrębnej własności lokali. Identycznie kwestia przedstawia się w przypadku kanalizacji. Dopiero, gdy inwestor postanowi wyodrębnić urządzenie i nim rozporządzić, jako odrębną własnością dopiero wtedy można przyjąć, iż powstanie odrębna własność kabli, która może upoważniać do pobrania za nie kolejnej opłaty. Do tej chwili jest to jedno urządzenie teletechniczne. Przenosząc ten przykład na grunt rozważań o definicji wielootworowego urządzenia teletechnicznego należy również podnieść, iż oczywistym jest, że art. 40 ust. 5 ustawy mówi o jedynym urządzeniu infrastruktury teletechnicznej i nakazuje traktować całość przedmiotowej inwestycji dot. jednego przedmiotu. W opinii prawnej dr hab. S. P. - profesora Wydziału Zarządzania Uniwersytetu [...] zawarte jest potwierdzenie dotychczasowe stanowiska T. wyrażonego w sprawie. Nie powielając argumentacji podkreślono, iż: "rurociąg kanalizacji teletechnicznej łączącej określone punkty powinien być traktowany w rozumieniu art. 40 ust. 5 jako jedno urządzenie infrastruktury technicznej również wówczas, gdy jest złożony z kilku rur. Traktowanie takiego urządzenia infrastruktury technicznej, jako zbioru kilku urządzeń (i wymierzanie za nie poszczególnych opłat przyp.: autor) nie ma uzasadnienia w świetle ustawy o drogach publicznych (...) przepisów prawa telekomunikacyjnego etc." - tak strona 6 opinii. Stąd należy uznać stanowisko ZDM w zakresie zaskarżonej decyzji podbierającej opłaty za zajętość poszczególnej rury, a nie za jedno urządzenie teletechniczne za całkowicie chybione. TTI znajduje wsparcie dla swoich racji także w tym, iż biorąc pod uwagę proces inwestycyjny należy przyjąć, iż inwestor występując do ZDM o wydanie decyzji lokalizacyjnej składa jeden wniosek na jedno urządzenie o nazwie rurociąg telekomunikacyjny składające się określonej ilości rur zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym. Na tak sformułowany wniosek ZDM wydaje stosowną decyzję sanując fakt, iż cały czas dotyczy to jednego urządzenia infrastruktury. Zatem twierdzenia na tym etapie postępowania inwestycyjnego, że każda rura stanowi aktualnie odrębne urządzenie jest niczym nieuzasadnione. Podkreślono przy tym, iż ZDM działa w imieniu Prezydenta W. Prezydent W., działając za pośrednictwem Zarządu Terenów Publicznych i Urzędów Dzielnicowych - Wydziałów Infrastruktury stosuje zbieżną ze skarżącą wykładnię urządzenia teletechnicznego, gdyż w decyzjach wydawanych przez te organy ustala się i pobiera opłatę za zajętość jednego urządzenia teletechnicznego. Taka kuriozalna sytuacja, w której tylko jednej przedstawiciel tego samego organu stosuje własną, sprzeczną z wszelkimi normami i logiką wykładnię przepisów, jest niedopuszczalna. Tym bardziej zastanawiający jest upór ZDM i wydawanie kolejnych decyzji z rażącym naruszeniem prawa, iż skarżącą Spółka na różnych szczeblach administracji znajduje potwierdzenie dla swojego stanowiska. Skarżąca nie kwestionuje, iż w przedmiotowym pasie drogowym funkcjonuje urządzenie infrastruktury technicznej w postaci wielootworowego rurociągu kablowego, ale organ administracji nie jest uprawniony do pobierania opłat od poszczególnych rur, lecz tylko zgodnie z powołanym art. 40 ust. 5 ustawy za zajętość rzut poziomy urządzenia w pasie drogowym. Zgodnie, bowiem z art. 40 ust. 5 ustawy wymaganym parametrem jest jedynie liczba metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia. Zgodnie z wnioskami rurociąg umieszczono w poziomach, ułożonych pod sobą - schemat blokowy budowy. ZDM nie uwzględnia faktu, iż rury mogą być układane nie tylko poziomo, ale i jedne pod drugimi na różnych poziomach w obrębie tej samej powierzchni pasa drogowego. Wówczas powierzchnia zabudowy się nie zmienia. Tak też było wskazane w pozwoleniu na budowę i tak było w niniejszej sprawie. Taka logika wynika z literalnego brzmienia art. 40 ust. 5 ustawy , w którym ustala się opłatę za zajęcie pasa drogowego jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa zajętej przez rzut poziomy urządzenia. Ustawa nie posługuje się parametrem metrów sześciennych. Są one celowo pominięte gdyż ustawodawcę nie interesuje kubatura zabudowy. Tym samym należy podnieść, iż umieszczenie dwóch, czterech, czy ośmiu rurociągów nie wpływa w żaden sposób na ilość zajmowanych metrów kwadratowych powierzchni przez T., która zawsze była zgodna z decyzją tak lokalizacyjną jak i pozwoleniem na budowę. Dlatego ustalenia stanu faktycznego poczynione przez ZDM są niezgodnie z prawdą, zaś decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 40 ustawy. W piśmie z dnia [...] marca 2012 r., skierowanym przez Zarząd Dróg Miejskich do SKO w W. - w związku z otrzymanymi decyzjami SKO w W. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawach o sygn. akt: [...] oraz KOC [...], ZDM wniósł o sprostowanie uzasadnień decyzji w przedmiotowych sprawach. Po zapoznaniu się z treścią uzasadnień obydwu decyzji organ zauważył, że w sprawie sygn. akt [...] dotyczącej odwołania spółki T. Sp. z o.o. od decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu zajęcia, w okresie od dnia [...].06.2009 r. do dnia [...].12.2010r., pasa drogowego A. [...] w rej. ul. P. bez zezwolenia zarządcy drogi, część tego uzasadnienia (w miejscu pkt III str. 4 decyzji) dotyczy sprawy o sygn. akt [...] (tj.: odwołania spółki T. Sp. z o.o. od decyzji nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego ul. P. na ode. ul. M. - ul. K., w terminie od dnia [...].06.2007r. do dnia [...].12.2009r.) Natomiast część uzasadnienia decyzji (str. 3 i 4), wydanej przez SKO w W. w sprawie o sygn. akt [...] dotyczącej odwołania spółki T. Sp. z o.o. od decyzji nr [...] z dnia [..] listopada 2011 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego ul. P. na odcinku: ul. M. - ul. K., dotyczy sprawy o sygn. akt [...], tj. sprawy o wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie, w terminie od dnia [...].06.2009 r. do dnia [...].12.2010 r., pasa drogowego A. [...] umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej bez zezwolenia zarządcy drogi. Z uwagi na to, że decyzje nr [...] [...], wydane przez organ I, zostały uchylone przez organ II instancji, a sprawy przekazano do ponownego rozpatrzenia, ZDM wniósł o sprostowanie powyższych uzasadnień, ponieważ wskazania w nich zawarte mają dla organu I instancji istotne znaczenie przy kolejnym rozstrzyganiu spraw. Skargę na powołaną wyżej decyzję SKO w W. z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca: T. Spółka z o.o. Powyższą decyzję SKO z dnia[...] lutego 2012 r. Spółka zaskarżyła jedynie w części dotyczącej przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, poprzez błędne zastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy przepisu art. 138 § 2 K.p.a., to jest uchylenie przedmiotowej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2011 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji, podczas gdy w sprawie należało zastosować przepis art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a., to jest uchylić przedmiotową decyzje Prezydenta W. z dnia [..] listopada 2011 r. i orzec, że brak jest podstaw do wymierzenia kary pieniężnej T. Sp. z o.o.. Nadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu art. 107 § 1 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a., polegające na braku uzasadnienia decyzji. Zgodnie z przepisem art. 107 § 1 K.p.a. obligatoryjnym elementem każdej decyzji jest uzasadnienie faktyczne i prawne. "Wady istotne, (...) powodują uchylenie decyzji lub stwierdzenie jej nieważności." (B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, Acta Universitatis Wratislaviensis, Nr 922, Prawo CL III Wrocław 198). Brak uzasadnienia decyzji jest niewątpliwie istotną wadą decyzji. W zaskarżonej decyzji strony 3 i 4 dotyczą ewidentnie całkowicie innej sprawy (rurociągu kablowego w pasie drogowym A.[...]). Przedmiotowa decyzja doręczona T. praktycznie nie ma więc uzasadnienia. W przedmiotowej sprawie brak uzasadnienia powoduje, że strona nie ma możliwości zrozumienia przesłanek, na których oparta została zaskarżona decyzja. Tym samym SKO dopuścił się naruszenia art.11 K.p.a.. W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o: 1) zawieszenie postępowania sądowego do czasu ostatecznego załatwienia sprawy dot. stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium (art. 56 p.p.s.a.) lub 2) uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy SKO w W. doszło do wniosku, iż przy wysyłce szeregu decyzji wydanych podczas posiedzenia w dniu [...] lutego 2012 r. doszło do omyłkowej zamiany stron 3, 4 i 5 decyzji Kolegium KOC [...] oraz [...]. Spowodowało to wydanie w dniu [...] marca 2012 r. dyspozycji o potrzebie wszczęcia z urzędu postępowania nadzorczego w opisanych sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję SKO w W. z dnia z dnia [...] lutego 2012 r., Nr[...], którą uchylono decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie wymierzenia T. sp. z oo. kary pieniężnej w kwocie 407.824,85 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi powiatowej - ulicy P. na odcinku ul. M. - ul. K., poprzez umieszczenie w gruncie urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, i na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. - uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Strona skarżąca – T. Spółka z o.o. z siedzibą w Z. zaskarżyła powyższą decyzję "... jedynie w części dotyczącej przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia." Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, poprzez błędne zastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy przepisu art. 138 § 2 K.p.a., to jest uchylenie przedmiotowej decyzji Prezydenta W. z dnia [..] listopada 2011 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji, podczas gdy w sprawie należało zastosować przepis art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a., to jest uchylić przedmiotową decyzje Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2011 r. i orzec, że brak jest podstaw do wymierzenia kary pieniężnej T. Sp. z o.o. Można zatem uznać, że stronie odpowiadała zarówno treść rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienie. Składając skargę strona nie zaakceptowała jednak rozstrzygnięcia kasacyjnego i odwołując się do praktyki ZDM zażądała rozstrzygnięcia reformatoryjnego. Jednocześnie skarżąca podniosła zarzut naruszenie przepisu art. 107 § 1 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a., polegające na braku uzasadnienia decyzji. Miał on polegać m.in. na tym, że w zaskarżonej decyzji strony 3 i 4 uzasadnienia dotyczą ewidentnie całkowicie innej sprawy (rurociągu kablowego w pasie drogowym A. [...]). Organ orzekający w sprawie przyznał, że przy wysyłce szeregu decyzji wydanych podczas posiedzenia w dniu [...] lutego 2012 r. doszło do omyłkowej zamiany stron 3, 4 i 5 decyzji Kolegium [...] oraz [...] (decyzji, której dotyczy postępowanie). W związku z powyższym SKO w W. wniosło – alternatywnie – o zawieszenie postępowania sądowego do czasu ostatecznego załatwienia sprawy dot. stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium (art. 56 p.p.s.a.) lub o uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania w rozpatrywanej sprawie podstaw do zastosowania art. 56 p.p.s.a., tzn. zawieszenia postępowania – wobec nie zaistnienia przesłanek określonych w powołanym przepisie. W tej sytuacji Sąd przychylił się do alternatywnego rozwiązania zaproponowanego przez organ, tj. uchylenia zaskarżonej decyzji ze wskazanych przez stronę skarżącą przyczyn procesowych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.