IV SA/Wr 215/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Gimnazjum Nr [...] we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków nauczyciela na okres sześciu miesięcy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 marca 2012 r. J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Gimnazjum Nr [...] we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków nauczyciela na okres sześciu miesięcy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Gimnazjum Nr [...] we W. wniósł o odrzucenie skargi. W ocenie strony przeciwnej, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne bowiem od decyzji o zawieszeniu nauczyciela w pełnieniu obowiązków przysługuje środek odwoławczy w postaci odwołania do Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie [...]. Zgodnie z art. 77 Karty Nauczyciela, w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli orzekają w pierwszej instancji komisje dyscyplinarne przy wojewodach dla nauczycieli wszystkich szkół na terenie województwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań. Niniejsza sprawa należy do orzeczeń w sprawach dyscyplinarnych. Zgodnie zaś z brzmieniem przepisu art. 77 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. nr 97, poz. 674 ze zm.), w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli orzekają w pierwszej instancji komisje dyscyplinarne przy wojewodach dla nauczycieli wszystkich szkół na terenie województwa (ust. 1). Drugą instancją w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli jest odwoławcza komisja dyscyplinarna przy ministrze właściwym do spraw oświaty i wychowania, a w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli szkół artystycznych - odwoławcza komisja dyscyplinarna przy ministrze właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, powołane do rozpatrywania odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnych wymienionych w ust. 1 (ust. 2). Od prawomocnych orzeczeń odwoławczych komisji dyscyplinarnych przy ministrze właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz przy ministrze właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w sprawach dyscyplinarnych stronom przysługuje odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem (ust. 5). Do rozpatrzenia odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji ( art. 77 ust. 5a). Pojęcie "sprawa dyscyplinarna", o którym mowa w powołanym przepisie ma szerszy kontekst znaczeniowy i obejmuje nie tylko wydane w sprawie orzeczenia dyscyplinarne ale również inne orzeczenia podjęte w sprawie, np. w przedmiocie zawieszenia nauczyciela w obowiązkach. Świadczy o tym fakt, że instytucja zawieszenia nauczyciela w pełnieniu obowiązków została zamieszczona w wyodrębnionym systemowo rozdziale poświęconym odpowiedzialności dyscyplinarnej, co wskazuje na intencję ustawodawcy zaliczenia tych spraw do kategorii spraw dyscyplinarnych. W doktrynie prawa przyjmuje się jednolicie, że właściwość sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych wynikać może jedynie z ustaw szczególnych, zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, Kraków 2005, str. 33, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, str. 98 - 99, Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, str. 36) – tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 5 sierpnia 2005 r., sygn. akt III SA/Gd 270/05 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela nie poddają kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego lub czynności związanych z takim postępowaniem. Co więcej – z przywołanych przepisów ustawy - Karta Nauczyciela wynika, że organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od zaskarżonej decyzji jest komisja dyscyplinarna przy wojewodzie, następnie w drugiej instancji – odwoławcza komisja dyscyplinarna przy ministrze właściwym do spraw oświaty i wychowania, wreszcie od prawomocnego orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej przysługuje odwołanie do właściwego sądu apelacyjnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Również ten sąd, orzekając o meritum sprawy oceniał będzie prawidłowość orzeczeń procesowych i dowodowych zapadłych w trakcie postępowania dyscyplinarnego. Na podstawie delegacji ustawowej Minister Edukacji Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 22 stycznia 1998 roku - w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego ( Dz. U. z 1998 r., nr 15, poz. 64 ). Ustawa z dnia 18 lutego 2000 roku o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 19, poz. 239) wprowadziła nowelizację także zasad postępowania dyscyplinarnego, w szczególności art. 77 ust. 5. Dla rozpatrywanej sprawy istotne znaczenie przypisać należy jednak dyspozycji zawartej w art. 16 ustawy zmieniającej, że do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, o której mowa w art. 1, zachowują moc dotychczasowe przepisy wykonawcze w zakresie, w jakim nie są sprzeczne z ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Wyznaczony termin obwiązywania przepisów wykonawczych wydanych na podstawie Karty Nauczyciela upłynął zatem z dniem 6 października 2000 roku. Oznacza to, że z tym dniem utraciły moc wszystkie dotychczasowe akty prawne wykonawcze wydane na podstawie przepisów ustawy Karta Nauczyciela, w tym także rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego. Jednak brak wydania przepisów wykonawczych stał się podstawą wystąpienia Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 9 lutego 2011 r. do Sądu Najwyższego o podjęcie uchwały mającej na celu wyjaśnienie, czy przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego utraciły moc obowiązującą po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Sąd Najwyższy, w uchwale z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt III PZP 1/11 orzekł, że rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego nie utraciło mocy obowiązującej po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (OSNP 2012/1-2/1, LEX nr 787400, www.sn.pl, Biul. SN 2011/5/25). Przepisy powołanego rozporządzenia regulują postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji. § 23 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że odwołanie od decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków nauczyciela powinno być wniesione w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Sąd orzekający w omawianej sprawie, nie podziela zatem poglądu przywołanego przez skarżącego, a wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Go 263/11, w którym przyjęto, że zawieszenie nauczyciela w pełnieniu obowiązków na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Wobec powyższego, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego orzeczono jak w sentencji postanowienia.