II SA/Ke 6/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi B.P., D.Z., M.M. i J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Decyzją z [...] znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania A. W., J. P., A. R., M. M. oraz B. P. od decyzji Wójta Gminy S. z [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji do produkcji wapiennych wyrobów drobnoziarnistych" planowanego do realizacji w obrębie gruntów miejscowości W. gm. S. na działkach nr 225/3, 225/4, 227/2, 227/1, 226 przez EGKM sp. z o.o. w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z [...] Wójt Gminy S. określił środowiskowe uwarunkowania dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosły ww. osoby wskazując, że istniejąca kopalnia negatywnie oddziałuje na przyległą drogę oraz działki będące ich własnością usytuowane przy tej drodze. Wnieśli o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 6, 7, 9, 28 oraz 107 § 3 kpa, a ponadto naruszenie przepisów art. 62 ust. 1 pkt 1a i ust. 2, art. 66 ust. 1 pkt 7a i pkt 15 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Zarzucili również, że decyzja nie zawiera odniesienia do zwiększonego natężenia ruchu samochodów ciężarowych na drodze przebiegającej przez S., destrukcyjnego wpływu tego ruchu na infrastrukturę drogową, pogorszenia jakości życia na terenach przyległych do drogi z powodu drgań, hałasu i zapylenia, planowania budowy na terenach znajdujących się w bardzo bliskiej odległości od Rezerwatu Ochrony Przyrody "Wzgórza Sobkowskiego" oraz użytku ekologicznego "skały z murawami kserotermicznymi", Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk Natura 2000 Ostoja Sobkowsko-Korytnicka oraz Głównego Zbiornika Wód Podziemnych 416 "Małogoszcz". Zarzucono, że obszar negatywnego oddziaływania nie zamyka się w granicach działek 224/1, 224/2, 225/1, 225/3, 225/4, 227/1 i 227/2, bowiem obszar ten obejmuje nieruchomości zabudowane i zamieszkałe usytuowane wzdłuż drogi, która ma zapewnić transport z i do miejsca planowanej inwestycji. Ponadto w odwołaniu podniesiono, że decyzja nie wskazuje wpływu inwestycji na obszary chronione z tytułu zwiększonego zapylenia. Zdaniem odwołujących się na rozprzestrzenianie się zapylenia mają wpływ warunki atmosferyczne oraz kumulowanie negatywnego oddziaływania zakładu górniczego oraz planowanej inwestycji, zatem teren oddziaływania winien być przedstawiony odmiennie niż w raporcie. W ich ocenie raport nie zawiera trzech wariantów realizacji przedsięwzięcia, w tym wariantu najbardziej korzystnego dla środowiska, a przed wydaniem decyzji nie dokonano analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z realizacją planowanej inwestycji. Odwołujący się wnieśli także o wykonanie analizy przez inny podmiot, z pominięciem zleceniodawcy. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO podniosło, że oprócz posiadaczy nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji stronami w takim postępowaniu będą również inni, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Ustalenia w tym zakresie powinny być możliwe na podstawie dołączonej do wniosku mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy podanie oraz obejmować obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W ocenie organu B. P., A. W., J.P., A.R. oraz M.M. nie posiadają tytułu prawnego do terenu inwestycji, terenu bezpośrednio sąsiadującego z terenem inwestycji jak również nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Wynika to z akt sprawy, w tym z wniosku inwestora i znajduje potwierdzenie w ustaleniach Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Droga przylegająca do terenu inwestycji posiada status drogi powiatowej, zatem przymiot strony, z tytułu przylegania terenu inwestycji oraz projektowanej obsługi komunikacyjnej, przysługuje zarządcy tej drogi. W związku z powyższym wyżej wymienieni, zdaniem SKO, nie posiadają statusu strony postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszej sprawy. To z kolei spowodowało, że Kolegium było zobowiązane umorzyć postępowanie z ich odwołania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że większość z nich dotyczy funkcjonowania już istniejącej kopalni. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa jest w ocenie organu bezzasadny albowiem decyzja organu I instancji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, natomiast treść odwołania nie wskazuje, na czym polega naruszenie art. 6, 7, 9 i 28 kpa. Zdaniem SKO zarzut dotyczący braku analizy kumulacji oddziaływań jest niezasadny, bowiem kumulacja oddziaływań planowanej inwestycji i kopalni "W." oraz innych planowanych przedsięwzięć przedstawiona została w aneksie do raportu [...] oraz załącznika do tego aneksu. Kolegium wskazało, że ustalony w treści raportu poziom hałasu nie przekroczył wartości dopuszczalnych dla zabudowy mieszkaniowej, która znajduje się w odległości 500 m w kierunku wschodnim oraz ponad 550 m w kierunku północnym. Z raportu wynika, że dokonano analizy oraz klasyfikacji akustycznej terenów chronionych przed hałasem. Analiza ta nie wykazała przekroczenia wartości dopuszczalnych dla zabudowy mieszkaniowej. W treści tego raportu odniesiono się również szczegółowo do przewidywanego możliwego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na Rezerwat Ochrony Przyrody "Wzgórza Sobkowskie", użytek ekologiczny "skały z murawami kserotermicznymi", Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk Natura 2000 Ostoja Sobkowsko-Korytnicka oraz teren Głównego Zbiornika Wód Podziemnych 416 "Małogoszcz". Bezpośrednio na terenie inwestycji nie występują formy objęte ochroną przyrody. Ponadto zarówno w treści raportu jak i decyzji organu I instancji przewidziano realizację dodatkowych nasadzeń w celu zmniejszenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. SKO wskazało, że przeprowadzona w raporcie analiza oddziaływania planowanego przedsięwzięcia wykazała, że użytkowanie obiektu nie będzie powodować przekroczenia jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 7a i pkt 15 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Kolegium wyjaśniło, że zarzut ten nie jest zasadny albowiem zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy w raporcie odniesiono się do wariantu zerowego, wariantu alternatywnego i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. W ocenie SKO brak jest podstaw prawnych do żądania sporządzenia oceny przez inny podmiot ponieważ raport jest dowodem w sprawie administracyjnej sporządzanym przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną, a w sprawie nie została złożona opinia podważająca miarodajność ww. dowodu. Skargi na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli J.P., M.M., B. P. oraz D.Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów procesu wg. norm przepisanych. Na wstępie skargi swój udział w toczącym się "postępowaniu administracyjnym" zgłosiła D.Z., podnosząc, że jego wynik dotyczy jej interesu prawnego. W podpisanej przez siebie skardze D.Z. zarzuciła decyzji naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, 28, 105 i 138 § 1 pkt 3 kpa poprzez błędne przyjęcie, że osoby, które zaskarżyły decyzję Wójta Gminy S. z [...] nie mają interesu prawnego i nie są stronami w sprawie, gdy w rzeczywistości przejazd drogą przez S. nadmiernej ilości ciężkiego sprzętu w godzinach od 4-23 powoduje wstrząsy, pękanie ścian budynków, nadmierne hałasy zakłócające spokój i sen. Zwiększa to zachorowalność na nerwice, powoduje alergie i doprowadza do depresji. Droga przez S., S. i L. nie spełnia parametrów przewidzianych w ustawie z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Rozszerzenie działalności przez A. Sp. z o.o. w K. o produkcję wyrobów wapiennych jeszcze w większym stopniu spowoduje, ich zdaniem, zanieczyszczenie powietrza i zagrożenia dla zdrowia mieszkańców S. i ich mienia. Organ naruszył również prawo materialne, tj: - art. 21 Konstytucji – gdyż jako obywatele mają prawo wymagać, aby nie niszczono ich własności, tymczasem jeżdżące w nadmiernej ilości tiry po drodze nie przystosowanej do jazdy takiego sprzętu, zakłócają spokój, w mieszkaniu trzęsą się meble i sprzęty, mogą pękać ściany, - art. 68 ust. 1 Konstytucji – gdyż nadmierny hałas i zanieczyszczanie powietrza powodują nerwicę, alergię, niemożność spokojnego snu doprowadzającą do depresji, - art. 68 ust. 4 i art. 86 Konstytucji – skoro każdy kto chce chronić środowisko, a taki jest cel działania mieszkańców S., może być stroną w postępowaniu administracyjnym, to odmowa przez Kolegium osobom, które w celu ochrony tego środowiska działają na prawach strony, jest niczym nieuzasadniona. Naruszone zostały także zasady procesu administracyjnego. O decyzjach Wójta Gminy z 2005 r. o uruchomieniu Kopalni nikt nie był zawiadamiany, a decyzja z [...] była podana do wiadomości w obwieszczeniu, zaś D.Z. została prywatnie poinformowana, dlatego nie brała udziału w postępowaniu. Przyjęcie aby skarżący zlecili biegłemu wydanie opinii jest bezzasadne – to Kolegium powinno zlecić wydanie opinii przez biegłego po przesłuchaniu skarżących, a tego nie uczyniono. Ponadto, decyzja SKO narusza prawo ochrony środowiska - jeśli dokumenty dotyczące pomiarów zostały wykonane nie na terenie S. i bez udziału mieszkańców, to nie są to dokumenty wiarygodne, protest mieszkańców został przesłany do organów administracji i dotychczas brak jest na niego odpowiedzi. D.Z. podniosła, że jest współwłaścicielką działki położonej przy ul. K. 30 w S. i małego domku oddalonego około 1 metra od drogi publicznej biegnącej przez S.. Domek ten był dwukrotnie remontowany. Aktualnie przy drodze biegnącej przy jej domu, od wczesnych godzin rannych do późnych godzin nocnych, jeździ ciężki sprzęt do Kopalni w W. i z urobkiem z tej kopalni, powodując wstrząsy i duży hałas. Dom niszczeje i traci na wartości, a przebywanie w nim jest groźne dla zdrowia. Skarżąca zauważyła, że ma interes prawny w uczestniczeniu w sprawie, co znajduje oparcie w art. 21 Konstytucji. Zarzuciła, że decyzji Wójta Gminy nikt jej nie doręczył aby mogła wnieść odwołanie. Jej zdaniem nieprawdą jest, że nie ma podstawy w prawie materialnym do przyjęcia interesu prawnego mieszkańców S. i jej osobiście, bo stanowi ją art. 21 i 68 ust. 1 Konstytucji oraz prawo cywilne. Podniesiono, że na skutek dotychczasowych działań Spółki nastąpiła degradacja środowiska, powietrze jest zapylone, a mieszkańcy narażeni są na alergię. Dokonane ustalenia raportów i opinii budzą wątpliwości, a żądanie przez Kolegium aby skarżący przedstawili opinię "super biegłego" narusza zasadę procesu administracyjnego, ponieważ to Kolegium powinno przesłuchać skarżących i przeprowadzić dowody z opinii biegłych, jeśli istnieje taka potrzeba. Skoro Spółka zamierza rozszerzyć działalność to powinna wybudować inną odpowiednią drogę, a tymczasowo ustalić służebność drogi biegnącej za wzgórzami, co uchroniłoby S. przed transportem urobku kopalni i późniejszej produkcji. Droga powiatowa KR 2 biegnąca przez S., S. i L., którą przejeżdża ciężki sprzęt w ilości około 250 pojazdów dziennie, ze względu na zbyt małą ilość warstw bitumicznych – 10 zamiast 23 przewidzianych przepisami i braku odpowiedniej podbudowy – nie nadaje się do przewozu urobku sprzętem ciężkim w takiej ilości. W ocenie skarżących umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa jest całkowicie bezzasadne, bowiem mieszkańcy S. są zainteresowani, aby spółka nie rozszerzyła działalności dopóki nie rozwiąże sprawy dotyczącej transportu swej produkcji, dlatego mają prawo skarżenia niesłusznej decyzji Wójta Gminy. Ponadto, wzgórza S. są obszarem Natura 2000, a degradacja klimatu, zanieczyszczenie powietrza ma niewątpliwie negatywny wpływ na roślinność, zwierzęta leśne i polne. Las w pobliżu Kopalni jest biały i szary, co świadczy o zapyleniu środowiska. Skargę o tym samym brzmieniu jak przedstawiona wyżej złożyli pozostali skarżący. W odpowiedzi na skargę SKO w Kielcach wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, że D.Z. nie uczestniczyła w postępowaniach organów obu instancji. Pełnomocnik uczestnika A. Sp. z o.o. w K. wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak przymiotu strony wszystkich skarżących, ewentualnie o jej oddalenie. W dniu 7 listopada 2012 r. w trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach D.Z. wyjaśniła, że jest właścicielem działki położonej przy ul. K. 30 w S., oddalonej ok. 1 kilometr od kopalni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja organu II instancji o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia polegającego na "budowie instalacji do produkcji wapiennych wyrobów drobnoziarnistych" na działkach nr 225/3, 225/4, 227/2, 227/1, 226 w miejscowości W. gm. S.. Postępowanie poprzedzające wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uregulowane zostało w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 71 ust.1 ustawy decyzja, o jakiej mowa wyżej, określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i jej wydanie następuje przed uzyskaniem innych decyzji np. o pozwoleniu na budowę czy o warunkach zabudowy (art. 72 ust.1). Krąg stron tego postępowania organ właściwy ustala stosując zasady ogólne, określone w art. 28 kpa. Poza wnioskodawcą, uczestnikami w sprawie dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będą - w świetle tego przepisu - podmioty, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym dominuje pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowić może podstawę interesu prawnego i stwarzać dla określonego podmiotu legitymację procesową strony; nie może go natomiast stanowić interes faktyczny (por. wyroki NSA z 29 stycznia 1991r., sygn. akt IV SA 972/90; z dnia 30 listopada 1993r., sygn. akt II SA 1793/93; z dnia 9 marca 1994r., sygn. akt III SA 1434/93, uchwała NSA z 3 lutego 1997r., OPS 9/96). Przymiot strony nie zależy zatem od istnienia subiektywnego interesu faktycznego, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania, musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że przymiot strony będą posiadać podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w rejonie oddziaływania inwestycji na środowisko tj. np. bezpośrednio graniczących z zamierzonym przedsięwzięciem, bądź nawet położonych w dalszym sąsiedztwie, o ile z akt sprawy wynika, że na daną nieruchomość rozciąga się oddziaływanie tego przedsięwzięcia. W aktach administracyjnych znajduje się kopia mapy ewidencji gruntów dla miejscowości W., gm. S. (stanowiąca załącznik graficzny do decyzji organu I instancji), na której autorzy raportu zaznaczyli zarówno teren inwestycji jak i obszar jej oddziaływania, w oparciu o analizę wpływu objętego wnioskiem przedsięwzięcia na środowisko. Dokonana w tym raporcie oraz w aneksach do raportu analiza dotyczyła oddziaływania w zakresie powietrza atmosferycznego, hałasu oraz drgań, środowiska przyrodniczego, wód powierzchniowych i podziemnych, czy dóbr materialnych stanowiących tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Bezspornym jest, że żaden ze skarżących nie posiada tytułu prawnego do działek leżących na terenie inwestycji bądź w obszarze jej oddziaływania. W najbliższym sąsiedztwie znajduje się działka nr 212 należąca – wedle zapisu w ewidencji gruntów -do J.P., jednak nawet i ona leży poza strefą wpływu zamierzonego przedsięwzięcia. W raporcie nie przewidziano bowiem oddziaływania inwestycji na nieruchomości znajdujące się poza obszarem, na którym będzie ona realizowana. Raport zawiera ponadto analizę emisji hałasu, celem której było prognostyczne określenie oddziaływania akustycznego inwestycji na klimat akustyczny otoczenia oraz ocena skutków wpływu inwestycji na tereny chronione przed hałasem. W ramach tej analizy stwierdzono, że najbliższe tereny zabudowy mieszkaniowej, podlegające prawnej ochronie przed hałasem znajdują się po wschodniej stronie względem zamierzonego przedsięwzięcia. Jest to należąca do skarżącego J.P. działka nr 239/2, położona w odległości 500m. Działka ta zajmuje znaczny obszar, na którym znajdują się różne klasy użytkowania, przy czym ochroną prawną objęty jest teren zabudowy zagrodowej, dla którego dopuszczalne wartości hałasu określa rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. (Dz.U. nr 120, poz. 826 ze zm.). Dla terenu zabudowy zagrodowej rozporządzenie to przewiduje dopuszczalny poziom hałasu na poziomie 55 dB w dzień i 45 dB w nocy. Z raportu wynika jednocześnie, że wymagane standardy akustyczne zostaną zachowane na całym terenie zabudowy zagrodowej. Analiza zarzutów zawartych w skardze prowadzi natomiast do wniosku, iż skarżący kwestionują przede wszystkim uciążliwości związane z funkcjonowaniem już istniejącej kopalni, na terenie której inwestycja ma być zrealizowana. Wskazują bowiem na hałas spowodowany przez pojazdy przejeżdżające przez S., drgania z tym związane, nadmierne zanieczyszczenie powietrza, degradację klimatu, oraz wstrząsy powodujące zachorowalność na nerwice, powodujące alergie i doprowadzające do depresji, a swój interes prawny upatrują w konstytucyjnym prawie do ochrony zdrowia i własności. D.Z. podniosła także, że jej dom niszczeje i traci na wartości, a przebywanie w nim jest groźne dla zdrowia. Ta ogólna argumentacja opierająca się w głównej mierze na poczuciu dyskomfortu życia odczuwanym niewątpliwie przez osoby zamieszkujące w sąsiedztwie funkcjonującej kopalni, nie daje jednak podstaw do przyznania skarżącym przymiotu stron postępowania w rozumieniu art. 28 kpa w sprawie, której przedmiotem jest określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, które znajduje się dopiero w fazie zamierzenia inwestycyjnego. Legitymacji procesowej i statusu strony nie mogą także stwarzać wskazane w skardze przepisy Konstytucji RP, tj. art. 21, 68 ust. 1, 68 ust. 4 i art. 86. Uszczegółowienie wskazanych w tych przepisach praw podstawowych następuje natomiast w konkretnych aktach rangi ustawowej zawierających przepisy prawa materialnego i dopiero one stanowić mogą oparcie dla ochrony interesu prawnego strony w postępowaniu administracyjnym; podstawy takiej nie dają zaś przepisy Konstytucji. Zgodnie z informacją zawartą w aneksie do raportu o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko oddziaływanie skumulowane, które wystąpi, nie będzie na tyle znaczące, aby zagrozić najbliższym terenom prawnie chronionym przed hałasem. Podkreślono, że hałas powodowany przez kopalnie powodujący oddziaływanie skumulowane nie przekracza swoim zasięgiem działki inwestycji. Najwyższe stężenie zanieczyszczeń gazowych, emisji pyłu z kopalni oraz instalacji do rozdrabniania wyrobów drobnoziarnistych występuje na terenie planowanej inwestycji, jednakże nie będą występowały przekroczenia wartości dopuszczalnych. W odniesieniu do hałasu stwierdzono, że inwestycja nie spowoduje znacznego wzrostu hałasu przy terenach zabudowy mieszkaniowej i nie wpłynie on znacząco na klimat akustyczny panujący przy terenach zabudowy mieszkaniowej co sprawi dość znaczna różnica pomiędzy wysokościami terenu na rozpatrywanym obszarze oraz odległość źródła od terenów zabudowy. Zarzucane przez skarżących zakłócenie ich spokoju i snu wynikające z przejeżdżających drogą pojazdów wskazuje, poza ww. działalnością już istniejącej kopalni, jedynie na obawy o pogorszenie ich jakości życia po rozszerzeniu działalności przez spółkę będącą wnioskodawcą. Jakość życia nie jest kategorią prawną zdefiniowaną w ustawie. Jak wskazano wyżej, bez naruszenia konkretnej normy prawnej nie może być w takiej sytuacji mowy o interesie prawnym. Skarżący wskazują na ewentualne, przyszłe skutki inwestycji mogące naruszyć, również w przyszłości, ich interes faktyczny. Interesu prawnego nie może uzasadniać przypuszczalna, mogąca powstać w przyszłości, obawa naruszenia prawa. Sąd nie znalazł podstaw aby uznać argumenty skarżących o sugerowanej niskiej wartości dowodowej raportu jedynie z uwagi na fakt, że został on sporządzony na zlecenie wnioskodawcy, bez udziału mieszkańców S.. W skardze nie znalazł się bowiem żaden merytoryczny zarzut podważający wiarygodność tego dokumentu. Chybionym jest także zarzut dotyczący naruszenia zasad postępowania administracyjnego w związku z błędnym zawiadomieniem skarżących o decyzjach Wójta Gminy S. z 2005 r. o uruchomieniu Kopalni oraz z [...] Żadna z tych decyzji nie jest przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, więc bezprzedmiotowym było odniesienie się do zarzutów nieprawidłowego ich doręczenia skarżącym. Okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia, czy zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego odpowiada prawu czy też nie. Reasumując stwierdzić należy, że skoro oddziaływanie planowanej inwestycji nie będzie wykraczać poza granice nieruchomości inwestora, a w szczególności nie obejmie działek, do których tytuły prawne posiadają skarżący, to nie można przyjąć istnienia przesłanek z art. 28 kpa po ich stronie. Tym samym Sąd uznał ustalenia i ocenę dokonaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze za prawidłowe. Zgodnie z art. 127 § 1 kpa legitymację do wniesienia odwołania ma strona. Skoro zaś skarżący nie mają przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym wszczętym wnioskiem inwestora z dnia 12 października 2010 r., organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze w sposób odpowiadający prawu. Podkreślenia dodatkowo wymaga, że skarga D. Z. podlegała oddaleniu z innych powodów aniżeli skargi pozostałych skarżących. Zgodnie z art. 50 ust. 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w przeciwieństwie do B.P., M.M. oraz J.P., D.Z. nie wniosła odwołania od decyzji Wójta Gminy S. z [...] Ponieważ decyzją wydaną w wyniku wniesienia tych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie odwoławcze z powodu braku przymiotu strony osób je wnoszących, D.Z. winna była w skardze wykazać, że posiada interes prawny do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu II instancji umarzającego postępowanie odwoławcze i skierowanego do innych osób. D.Z. co prawda zakwestionowała decyzję Kolegium podnosząc, że organ niesłusznie odmówił uznania pozostałych skarżących za strony, ale nie wykazała związku tego rozstrzygnięcia ze swoim własnym interesem prawnym w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. Zarzuty przez nią podniesione dotyczą bowiem wykazania jej ewentualnego interesu prawnego do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, a nie wniesienia skargi na decyzję umarzającą postępowanie wywołane wniesieniem takich odwołań przez inne osoby. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.