II FSK 341/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt III SAB/Wa 13/12 w sprawie ze skargi K. G. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie przekazujące wniosek zgodnie z właściwością postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt III SAB/Wa 13/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. G. (Skarżący)na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przysługujących mu w toku postępowania administracyjnego z mocy art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), przed wniesieniem skargi do sądu. Skarżący, działając przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu wniósł skargę kasacyjną zaskarżając powyższe postanowienie w całości. Wskazując jako podstawę kasacyjną art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 dalej p.p.s.a.), tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 32, art.134 § 1 i art. 138 w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez uznanie, że stroną postępowania sądowoadministracyjnego było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., a w rezultacie przekroczenie zakresu podmiotowego i przedmiotowego sprawy sądowoadministracyjnej, czego skutkiem było nierozpoznanie istoty sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną, jako nieuzasadnioną, należało oddalić Należy na wstępie wskazać, że postanowieniem z dnia 27 grudnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą w sentencji postanowienia tego Sądu z dnia 6 września 2012 r. polegającą na mylnym wskazaniu organu tj. wskazaniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. a nie Dyrektora Izby Skarbowej w W. jako organu, na którego bezczynność wniósł skargę Skarżący. Należy wskazać, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. (str. 2-7 akt sądu pierwszej instancji) i, jak wynika z analizy akt sądowych, przez cały czas trwania sprawy sądowoadministracyjnej nie nastąpiła zmiana organu w tym zakresie. Fakt mylnego oznaczenia organu w sentencji postanowienia, następnie sprostowanego przez ten Sąd, nie prowadzi, jak wywodzi autor skargi kasacyjnej, do naruszenia art. 32 p.p.s.a i zmiany zakresu podmiotowego sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób wyraźny wynika, że Sąd badał sprawę bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Błędne wskazanie w sentencji właściwego organu możliwe jest poprzez dokonanie stosownego sprostowania, gdyż błąd dotyczy samej treści orzeczenia a nie błędu orzekania. Działanie takie nie powoduje ani zmiany zakresu podmiotowego, ani przedmiotowego sprawy. Oczywistość omyłki w sposób jednoznaczny wynika z treści orzeczenia, a dokonanie sprostowanie nie doprowadziło do merytorycznej zmiany orzeczenia, stąd zarzut naruszenia art. 138 w zw. z art. 166 p.p.s.a. należy uznać za nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i wyjścia poza granice sprawy należy zauważyć, że Sąd swoimi ocenami prawnymi nie wkroczył w sprawę nową, w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przez organem administracji. Pojęcie sprawy rozumiane jest w znaczeniu materialnym, a granice sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, dalej p.u.s.a.). W tych granicach Sąd rozpoznał sprawę merytorycznie ją rozstrzygając. W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.