II SA/Sz 639/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [..] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją wydaną w dniu [...], nr [...], na podstawie art. 26 i 27 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 z późn. zm.), przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2010 r. Nr 93, poz. 600) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku ze stwierdzonym naruszeniem wymagań weterynaryjnych dla postępowania z materiałem szczególnego ryzyka (SRM), w zakładzie ubojowym zlokalizowanym w m. [...], będącym pod kontrolą Ł.W.– prowadzącego działalność gospodarczą Firma W. wymierzył ww. stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonych w dniach [...] w ww. rzeźni w [...], będącej pod kontrolą Ł.W. stwierdzono naruszenie wymagań weterynaryjnych dla postępowania z materiałem szczególnego ryzyka (SRM). Naruszenia te polegały na tym, że : 1/ w kontenerze zbiorczym na odpory kat. I znajdowały się niedobarwione głowy oraz jelita – zgodnie z załącznikiem V, ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii (Dz. Urz. WE L 147 z 31.05.2001 r. z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 32, str. 289 z późn. zm.) "określony materiał niebezpieczny zabarwia się barwnikiem, lub tam, gdzie to właściwe, znakuje w inny sposób natychmiast po usunięciu". 2/ kontener zbiorczy na odpady kat. I stał poza pomieszczeniem magazynowym, był otwarty i niezabezpieczony przed dostępem osób nieupoważnionych. Natomiast zgodnie z załącznikiem II, rozdział II, ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1774/2002 z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. U. UE L. z 10.10.2002 r. str. 1 z późn. zm.) "produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i produkty przetworzone muszą być gromadzone i przewożone w nowych hermetycznych opakowaniach lub zamykanych, zabezpieczonych przed wyciekami pojemnikach lub pojazdach". 3/ barwienia materiału kat. I dokonywano w kontenerze zbiorczym – w sytuacji, gdy wg zapisów projektu technologicznego zakładu, na jego terenie wydzielone zostały miejsca z przeznaczeniem do przeprowadzania barwienia pozyskanego materiału kat. I, 4/ wg oświadczenia kierującego zakładem – A.M. w chłodni nr I przechowywane były wyłącznie półtusze bydła do 30 miesięcy, natomiast w trakcie kontroli ustalono, że były tam półtusze bydła powyżej 30 miesięcy, zawierające kręgosłup, które były w trakcie badania w kierunku BSE i winny być traktowane jak "tymczasowo zatrzymane". W związku z powyższym Powiatowy Lekarz Weterynarii wydał w dniu [...] decyzję administracyjną nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, którą skarżący w całości dobrowolnie wykonał. Równocześnie stwierdzone nieprawidłowości stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 26 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, w wyniku którego Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] orzekł o wymierzeniu stronie kary pieniężnej. W wyniku rozpoznania odwołania Ł.W. organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, organ wskazał, że zgodnie z § 1 pkt 32 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego za niespełnienie przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego wymagań określonych w załączniku V rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii, w rzeźni, w której jest prowadzony ubój przeżuwaczy, lub w zakładzie, w którym jest prowadzony rozbiór mięsa przeżuwaczy, wysokość kary wynosi : a) od 500 zł do 5 000 zł, jeżeli liczba tych przeżuwaczy wynosi do 20 sztuk tygodniowo, b) powyżej 5 000 zł do 20 000 zł, jeżeli liczba tych przeżuwaczy wynosi powyżej 20 do 100 sztuk tygodniowo, c) powyżej 20 000 zł do 66 000 zł, jeżeli liczba tych przeżuwaczy wynosi powyżej 100 sztuk tygodniowo. Jednocześnie stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, wymierzenie kary jest obligatoryjne, wymierza się ją przedsiębiorcy prowadzącemu przedsiębiorstwo sektora spożywczego, a ustalając jej wysokość uwzględnia się liczbę przeżuwaczy poddawanych ubojowi tygodniowo w zakładzie, charakter stwierdzonych uchybień oraz okoliczność, czy przedsiębiorca dobrowolnie wykonał nałożone obowiązki. Określając wysokość kary Powiatowy Lekarz Weterynarii stosownie do normy § 1 pkt 32 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, wziął pod uwagę liczbę przeżuwaczy podawanych ubojowi tygodniowo w ww. zakładzie. Liczba ta określona została w oparciu o zestawienia miesięcznych ubojów bydła za rok 2009 oraz 2010 . Odwołanie od decyzji złożył pełnomocnik firmy. Opisując przebieg postępowania prowadzonego przez organy w przedmiotowej sprawie, zarzucił im naruszenie art. 6 K.p.a., art. 7 i 35 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] wydaną w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 54 ust. 1, ust. 2 lit. a i h, ust. 3 Rozporządzenia (WE)882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dot. zdrowia zwierząt i drobnostanu zwierząt (Dz.U.UEL Nr 165 z dnia 30 kwietnia 2004 r. str. 1 ze zm.), art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 3 oraz art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 z późn. zm.), § 1 pkt 32 lit. b rozporządzenia Ministra i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2010 r. Nr 93, poz. 600), określonych w załączniku V ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dot. zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasożowalnych encefalopatii (Dz.Urz. WE L z 2001 r. Nr 147, str. 1, z późn.zm.), załącznik II rozdział II, ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1774/2002 z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dot. produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.Urz. UE L. z 10.10.2002 r. str. 1 z późn.zm.) , art. 26 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dot. produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 a także załącznik VIII, rozdz. I, sekcja 1, ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dot. produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U.UE z 2011 r. nr 54, str. 1) utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego. W motywach wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał stwierdzone nieprawidłowości ujawnione w wyniku przeprowadzonej kontroli w zakładzie uboju bydła w [...] będącym pod kontrolą Ł.W. W ocenie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii organ wymierzając karę w wysokości [...] zł wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Organ powiatowy uwzględnił zalecenia organu II instancji zawarte w decyzji z dnia [...] uchylającej decyzję organu I instancji w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Liczba ubijanych zwierząt została określona w oparciu o zestawienia miesięczne z ubojów bydła za 2009 r. oraz w oparciu o zestawienia miesięczne za 2010 r. Nie zgadzając się z opisaną decyzją Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, Ł.W. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6 K.p.a., art. 7, 8 i 9 K.p.a., art. 35 § 1 i § 3K.p.a., art. 36 § 1 i art. 37 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie, stwierdzając w konkluzji, że na wydanie pierwszej decyzji z dnia [...] organ potrzebował tylko 24 godziny, ale na wydanie drugiej po uchyleniu jej przez organ odwoławczy już 180 dni. Zarówno przy wydawaniu pierwszej decyzji jak i drugiej w ocenie skarżącego organ powiatowy nie przestrzegał zasad postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł , co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonego orzeczenia prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 j.t.) doprowadziła do uznania, że skarga jest niezasadna. Zdaniem Sądu organy obu instancji zastosowały prawidłowo przepisy prawa materialnego oraz nie naruszyły przepisów procedury administracyjnej prowadząc niniejsze postępowanie. Przedmiotem kontroli sądowej jest zasadność wydania decyzji w sprawie wymierzenia Ł.W. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie wymagań weterynaryjnych określonych w art. 3 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Jak ustalono w toku postępowania naruszenia dotyczyły niewłaściwego i niewystarczającego barwienia materiału kategorii 1, gromadzenia materiału szczególnego ryzyka w otwartym kontenerze ustawionym poza pomieszczeniem przeznaczonym do tego celu, niezabezpieczonym przed dostępem osób trzecich, dokonywanie barwienia materiału kategorii 1 w kontenerze zbiorczym mimo miejsca do tego celu przeznaczonego, a także przechowywanie półtusz bydła powyżej 30 miesiąca życia które powinny być traktowane jako "tymczasowo zajęte" razem z półtuszami bydła do 30 miesiąca życia. Podstawą prawną do zastosowania sankcji jest art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, w związku z art. 3 oraz art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego oraz § 1 pkt 32 lit. b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2919 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2010 r., nr 93, poz. 600) określonych w załączniku V ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii (Dz.Urz. WE L z 2001 r. nr 147 str. 1 ze zm.), załącznik II rozdziału II, ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1774/2002 z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE L z 10 października 2002 r. str. 1 z późn.zm.) oraz art. 26 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Przedstawione wyżej nieprawidłowości stanowiły fakty bezsporne i stały się podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 26 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego i wymierzenia kary pieniężnej. Organ trafnie zwrócił uwagę, że wymierzenie kary jest obligatoryjne. Kara w wysokości [...] zł została wymierzona przedsiębiorcy, prowadzącemu zakład produkujący żywność zwierzęcego pochodzenia. Ustalenie wysokości kary odbyło się zgodnie z § 1 pkt 32 rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego za niespełnienie przy produkcji wymagań określonych w załączniku V rozporządzenia nr 999/2001. Organ uwzględnił średnią liczbę przeżuwaczy poddawanych ubojowi tygodniowo w zakładzie. Jako okoliczność przemawiającą na korzyść przedsiębiorcy słusznie w ocenie Sądu przyjęto, iż dobrowolnie wykonał nałożone w decyzji obowiązki. Wysokość kary jaką mógł wymierzyć w przedmiotowej sprawie organ wyniosła od 5.000 zł do 20.000 zł. Organ wymierzył więc najniższą karę co, zdaniem Sądu, znajduje swoje uzasadnienie ze względu na skalę przewinienia i postawę sprawcy. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować wydane w sprawie decyzje. Z tych przyczyn działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.