II GSK 1217/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 12 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. L. Spółki z o.o. w T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 227/12 w sprawie ze skargi H. L. Spółki z o.o. w T. na informację Marszałka Województwa K.-P. z dnia [...] grudnia 2011 r., znak [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 227/12, odrzucił skargę H. Sp. z o.o. w T. (dalej: skarżąca Spółka) na informację Marszałka Województwa [...] (dalej: organ, Instytucja Pośrednicząca) z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Spółka H. złożyła w dniu 31 maja 2011 r. wniosek o dofinansowanie projektu w ramach programu operacyjnego Kapitał Ludzki pt. "[...]". Urząd Marszałkowski Województwa [...] w T. pismem z dnia 2 listopada 2011 r. poinformował Spółkę, iż jej wniosek nie spełnił podczas oceny merytorycznej minimalnych wymagań, aby uzyskać dofinansowanie. W treści pisma zawarto pouczenie o możliwości złożenia pisemnego protestu od oceny wniosku. Jednocześnie powołując treść art. 30 b ust 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r lub ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju), wskazano kiedy protest nie podlega rozpatrzeniu. Spółka pismem z dnia 16 listopada 2011 r. wniosła protest od pisma organu informującego o wyniku oceny merytorycznej wniosku podnosząc, że ocena merytoryczna jej projektu została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. Wskazano przy tym, że istnieją bardzo duże rozbieżności w punktacji obu oceniających. W odpowiedzi na złożony protest skarżąca uzyskała pisemną informację z dnia 5 grudnia 2011 r., z której wynikało, że protest pozostał pozostawiony bez rozpatrzenia, bowiem został wniesiony w sposób sprzeczny z pouczeniem zawartym w piśmie organu z dnia 2 listopada 2011 r. W ocenie Instytucji Pośredniczącej protest został złożony przez nieuprawniony podmiot tzn. niebędący wnioskodawcą, którego wniosek o dofinansowanie projektu podlegał ocenie. Kontynuując wywody podniesiono, iż przypadku, gdy protest zostanie podpisany przez inną osobę niż wymienioną w punkcie V wniosku, którego środek odwoławczy dotyczy, do protestu musi zostać dołączony dokument pozwalający na stwierdzenie uprawnienia do wniesienia protestu w imieniu wnioskodawcy. W przypadku zaś niedołączenia odpowiedniego dokumentu protest pozostaje bez rozpatrzenia. W pouczeniu zawartym w omawianym piśmie poinformowano, iż w związku z wejściem w życie aktualizacji wytycznych w zakresie wymogów, jakie powinny spełniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych, dla konkursów ogłaszanych od dnia [...] grudnia 2008 r., nie miał zastosowania w konkursie z dnia [...] kwietnia 2011 r. "zapis" zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki dotyczący możliwości skierowania skargi do sądu administracyjnego w sytuacji pozostawienia środka odwoławczego bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 marca 2012 r. odrzucił skargę skarżącej Spółki na informację organu z dnia 5 grudnia 2011 r. o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Sąd I instancji stwierdził, że w myśl art. 30c u.z.p.p.r. skarga do sądu administracyjnego przysługuje tylko po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego, a więc informacji o wyniku rozpatrzenia wniesionych środków odwoławczych. W świetle przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju możliwością wniesienia skargi do sądu objęta była jedynie tego rodzaju informacja, a nie jakakolwiek inna informacja otrzymywana przez wnioskodawcę. Skoro wniosek skarżącej Spółki nie był przedmiotem ponownej oceny organu, z tego powodu w ocenie Sadu I instancji nie można mówić o negatywnym merytorycznym rozpatrzeniu wniosku w postępowaniu odwoławczym, zatem skargę należało odrzucić na podstawie 58 § 1 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Spółka H. wniosła skargę kasacyjną od opisanego wyżej postanowienia Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasadzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącej. Zaskarżonemu postanowieniu w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 1 oraz art. 58 § 1 ust. 6 p.p.s.a. poprzez bezprawne przyjęcie, że przedmiotowa sprawa nie jest sprawą podlegającą kontroli sądów administracyjnych i w konsekwencji bezpodstawne odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Przechodząc do oceny kluczowego w niniejszej sprawie zagadnienia dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej pisma informującego organu z dnia 5 grudnia 2011 r., które było przedmiotem skargi rozpoznanej przez WSA wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. dopuszczalność kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie innym niż wynikający z art. 3 § 2 p.p.s.a. musi wynikać z ustawy szczególnej. Taką ustawą szczególną jest ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przesłanki zawarte w cytowanym przepisie zostały w niniejszej sprawie spełnione. Wprawdzie zaskarżonym do sądu administracyjnego pismem organ pozostawił protest bez rozpatrzenia ale przecież ten środek odwoławczy został jednak wniesiony, czyli strona wypełniła ciążący na niej obowiązek wyczerpania procedury odwoławczej w administracyjnym toku instancji. Należy też zauważyć, iż pozostawienie protestu bez rozpatrzenia (art. 30b ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) jest formalnym rozstrzygnięciem w sprawie pisma złożonego przez stronę postępowania i winno być potraktowane jako negatywny wynik procedury odwoławczej (zawarty w informacji przekazywanej stronie) podlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego zgodnie z art. 30c ust. 1 omawianej ustawy. W świetle przytoczonej argumentacji (od dawna wskazywanej już w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego por. np. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 1494/10, wyrok z dnia 31 sierpnia 2011 r. sygn. akt 1661/11) za chybione uznać należało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku. Uznając za zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. za nieporozumienie potraktować trzeba opieranie skargi kasacyjnej na wskazywaniu obrazy zarówno art. 1 p.p.s.a. – wskazującego ogólnie co normuje ta ustawa, jak i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (stosowany na gruncie u.z.p.p.r. z mocy art. 30e wskazanego aktu prawnego) zważywszy, iż wynika z niego jeden z przypadków podlegających kontroli sądu administracyjnego poprzez rozpoznawanie skarg – czego Sad I instancji nie kwestionował. Przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wiążą zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z rozpoznawaniem skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę, które kończyło postępowanie przed Sądem I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Z tych wszystkich względów należało orzec jak w sentencji z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a.