I OZ 670/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 485/12 odrzucające skargę kasacyjną A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 485/12 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 485/12 odrzucił skargę kasacyjną A. K. reprezentowanego przez adwokata od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 485/12 oddalającego skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 16 października 2012 r. A. K. wniósł w dniu 15 listopada 2012 r. skargę kasacyjną, którą osobiście sporządził i podpisał. Jednocześnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 listopada 2012 r. został ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2013 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną A. K. z dnia 15 listopada 2013 r. jako niedopuszczalną. Ustanowiony dla strony adwokat z urzędu w piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2013 r. poinformował, że o wyznaczeniu go pełnomocnikiem strony dowiedział się w dniu 7 lutego 2013 r., zaś z aktami sprawy zapoznał się w dniu 25 lutego 2013 r. W dniu 5 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 września 2013 r. W skardze nie został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd I instancji stwierdził, że postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy nie stanowi podstawy do wstrzymania lub wydłużenia biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, zaś błędne stanowisko pełnomocnika co do zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może zastępować wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, który w sprawie nie został złożony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. K. reprezentowany przez adwokata z urzędu, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej "p.p.s.a."), poprzez błędne przyjęcie, że nie został dochowany trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej, podczas gdy odpis wyroku, od którego należało wnieść stosowną skargę nie został doręczony pełnomocnikowi, a jedynie w dniu 7 lutego 2013 r., doręczone zostało postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście przez A. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości podkreślono w uzasadnieniu zażalenia, że pismo informujące o wyznaczeniu pełnomocnikiem skarżącego nie było precyzyjne, bowiem nie wynikało z niego, jaki jest zakres umocowania do reprezentacji klienta. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 67 § 1 p.p.s.a. jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu. Zgodnie natomiast z § 5 tego przepisu jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. W związku z powyższym oczekiwanego skutku nie może odnieść podniesiony w zażaleniu zarzut dotyczący nieprecyzyjnego wskazania zakresu umocowania pełnomocnika i niedoręczenia odpisu wyroku, od którego należało wnieść skargę kasacyjną. Wskazany wyrok zapadł bowiem w dniu 12 września 2012 r. i został doręczony bezpośrednio skarżącemu, jako stronie występującej bez pełnomocnika. Informację o ustanowieniu pełnomocnika dla skarżącego w osobie adw. O. W. Sąd I instancji powziął dopiero w dniu 24 stycznia 2013 r. Oczekiwania pełnomocnika skarżącego odnośnie doręczenia orzeczeń zapadłych w sprawie przed jego ustanowieniem pozbawione są podstawy prawnej. Ponadto, ustanowiony z urzędu adwokat zobowiązany jest do zapoznania się z aktami sprawy, co pozwala na zorientowanie się w sytuacji procesowej klienta i podjęcie niecierpiących zwłoki czynności. Co do zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, to bezsporne w sprawie jest, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 września 2012 r. został skarżącemu doręczony w dniu 16 października 2012 r., natomiast skarga kasacyjna sporządzona przez adwokata wniesiona została w dniu 5 marca 2013 r. Oczywistym w tym wypadku jest, że skarga ta wniesiona została po upływie ustawowego, trzydziestodniowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. Podkreślić należy, co słusznie uczynił w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji, że postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy nie stanowi podstawy do wstrzymania lub wydłużenia biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Natomiast indywidualne okoliczności sprawy takie jak niemożność dotrzymania terminu do dokonania czynności przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, podlegają ocenie w ramach wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który jednak w niniejszej sprawie nie został złożony. Stosownie do art. 84 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego wraz ze skargą kasacyjną nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jak zatem prawidłowo wskazał Sąd I instancji błędne stanowisko pełnomocnika co do zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może zastępować wniosku o przywrócenie terminu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 198 i art. 197 ppsa, orzekł jak w sentencji.