II OZ 447/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 594/12 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił R. K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 6 listopada 2012 r., oddalającego skargę strony. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, iż we wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że nie mógł brać udziału w rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. bowiem przebywała granicą, w celach zarobkowych. Ponadto pozostawał on w przeświadczeniu, iż wyrok wraz z uzasadnieniem przesłany będzie mu pocztą. O tym, że w niniejszej sprawie zapadł wyrok skarżący dowiedział się dopiero w dniu 14 stycznia 2013 r., po powrocie do Polski. W ocenie Sądu I instancji powołane okoliczności nie mogły być uznane za przesłanki przywrócenia uchybionego terminu w myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako ustawa P.p.s.a., bowiem nie wskazywały na brak winy skarżącego w uchybieniu. Sąd podkreślił, iż skarżący otrzymał wezwanie na rozprawę, w którym pouczono go o sposobie i terminie wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Sąd podkreślił też, że skarżący – wiedząc o swojej czasowej nieobecności w Polsce – winien był wskazać nowy adres do doręczeń, albo ustanowić pełnomocnika. Zaniechanie tych czynności wskazuje na brak należytej staranności strony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. K., reprezentowany przez adwokata, domagając się jego uchylenia. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a., poprzez ustalenie, że skarżący nie wykazał się należytą starannością w dbaniu o swoje interesy, a co za tym idzie uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło z winy, gdy faktycznie nie ponosi on winy za uchybienie terminu "do uiszczenia wpisu sądowego" (cytat za autorem zażalenia), art. 6 ustawy P.p.s.a. przez nieudzielanie skarżącemu działającemu w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych i jasnych wskazówek co do możliwości uzyskania treści wyroku w razie niestawiennictwa na rozprawie, na której zostało ogłoszone orzeczenie w przypadku gdy stawiennictwo na rozprawie było nieobowiązkowe, a także nieudzielanie skarżącemu wskazówek co do czynności procesowych jakie powinien podjąć w razie niestawiennictwa na rozprawie i niepouczenie skarżącego o skutkach prawnych niepodjęcia tych czynności. W uzasadnieniu zażalenia jego autor wskazał między innymi, iż wezwanie na rozprawę, doręczone skarżącemu, nie zawierało pouczenia o tym, że na rozprawie może zapaść wyrok oddalający skargę, a także co do czynności jakie strona winna podjąć w razie nieobecności na rozprawie. Ponownie wskazano, iż skarżący przebywał poza granicami kraju i nie miał możliwości kontrolowania toczącego się postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a., przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie nastąpiło bez winy strony. Okoliczności wskazujące na brak takiej winy strona winna wskazać we wniosku o przywrócenie terminu, co wynika z art. 87 § 2 ustawy P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie R. K. uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. uzasadnił tym, iż w okresie kiedy odbyła się rozprawa, na której zapadł wyrok, przebywał poza granicami kraju w celach zarobkowych. Okoliczność ta słusznie uznana została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie za nieuzasadniającą możliwość przywrócenia terminu. W żadnym razie nie można bowiem przyjąć, iż skarżący, który wiedział wcześniej o planowanym wyjeździe i mimo to nie podjął żadnych kroków celem zabezpieczenia swoich interesów, wykazał się należytą starannością. Jak zauważył to Sąd I instancji strona winna była wskazać adres do korespondencji, ewentualnie ustanowić w sprawie pełnomocnika. Brak tego typu działań obciąża stronę, a w konsekwencji nie można uznać, aby skarżący uchybił terminowi bez swojej winy. Ponadto – wbrew temu co twierdzi autor zażalenia – skarżący pouczony był w sposób jasny i niebudzący wątpliwości o tym, że w sytuacji, gdy na rozprawie zapadnie wyrok oddalający skargę będzie mógł, o ile chce zapoznać się z uzasadnieniem stanowiska Sądu złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w myśl art. 141 § 2 P.p.s.a. Informacja taka zawarta była w pkt. 3 pouczenia załączonego do zawiadomienia o rozprawie, które skarżący otrzymał w dniu 12 października 2012 r. W tej sytuacji nie można zarzucić Sądowi I instancji, iż odmawiając R. K. przywrócenia terminu naruszył wskazane w zażaleniu przepisy, wydane w tym przedmiocie postanowienie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.