IV SA/Wa 754/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2012 r. sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia - oddala skargę - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem nr [...], z dnia [...] lutego 2012 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. utrzymał w mocy własne postanowienie nr [...], z dnia [...] czerwca 2011 r., którym stwierdzono nieważność postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2010 r. (znak: [...]). W uzasadnieniu postanowienia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że Wójt Gminy S. wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. (znak: [...]) zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków usługowych (wypożyczalni) oraz dwóch budynków gospodarczo - garażowych na działce o nr [...] położonej w obrębie K., gmina S.. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. uzgodnił wnioskowany projekt decyzji z zastrzeżeniem, że budynki gospodarczo - garażowe nie mogą być zlokalizowane bliżej linii brzegowej jeziora niż budynki usługowe. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2010 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. stwierdził nieważność postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2010 r. Za rażące naruszenie prawa Generalny Dyrektor uznał uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków usługowych (wypożyczalni) oraz dwóch budynków gospodarczo - garażowych, na działce o nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym K., w stanie prawnym zgodnie z którym, na terenie [...] Parku Krajobrazowego zakazane jest budowanie nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej (§ 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Uznano bowiem, że projektowane budynki nie spełniają przesłanek derogacyjnych, zawartych w ostatniej części ww. przepisu. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił inwestor L. K. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regionalny dyrektor ochrony środowiska nie rozpatruje wniosku inwestora, lecz uzgadnia przedłożony mu projekt decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z jego treścią. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że "w niniejszej sprawie decydującym o kwalifikacji danego obiektu jako służącego potrzebom turystyki wodnej, gospodarki wodnej lub rybackiej jest jego rzeczywiste przeznaczenie a nie wyłącznie nazwa użyta przez inwestora we wniosku opisująca charakter obiektów". Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż z przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji wynika, że dwa z planowanych budynków mają pełnić funkcję gospodarczo - garażową. Funkcja budynku określona jako "garażowa" jest jednoznaczna. Garaż to pomieszczenie przeznaczone do przechowywania samochodów lub innych pojazdów mechanicznych. W sprawie ma znaczenie treść uzgadnianego projektu decyzji. Z treści tej wynika, że na terenie [...] Parku Krajobrazowego w strefie objętej zakazem zabudowy powstać mają budynki, których wznoszenie jest zakazane. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinien być sformułowany w sposób wyrażający intencję wnioskodawcy, aby organ ją wydający mógł sprecyzować jej postanowienia zgodnie z rzeczywistym przeznaczeniem projektowanego obiektu. Decyzja ta ma bowiem charakter deklaratoryjny i stwierdza uprawnienie wnioskującego podmiotu do wykonywania prawa własności zgodnie z przepisami, w tym z zakresu ochrony przyrody. Biorąc pod uwagę obowiązek nałożony na organ ochrony przyrody - zapewnienia aby decyzja o warunkach zabudowy nie naruszała przepisów o ochronie przyrody, nie można uznać, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., oceniane w postępowaniu nieważnościowym, uzgadniające projekt dopuszczający budowę budynku gospodarczo - garażowego było zgodne z prawem. Generalny Dyrektor Ochrony środowiska nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że inwestor może wymienić we wniosku o ustalenie warunków zabudowy pewnego rodzaju budynek, którego przeznaczenie wynika z jego charakterystyki, i na dalszym etapie uzgadniania projektu twierdzić, że budynek ten pomimo swojej nazwy, będzie służył innym celom niż tym dla których jest przeznaczony zgodnie z nazwą. Nie można projektować budowy garażu mającego służyć przetrzymywaniu wędek, skoro podstawową funkcją garażu jest przechowywanie w nim samochodów. W związku z tym Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż rozpatrując zasadność stwierdzenia nieważności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. kierował się ogólnie przyjętym znaczeniem pojęcia garaż nie dopuszczając w ten sposób do zaprojektowania budynku, którego realizacja jest zakazana na podstawie rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Dalej w ocenie organu obiekty służące turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej nie są w sposób bezpośredni związane z zapewnieniem noclegu. Ten rodzaj obiektu nie spełnia przesłanki derogacyjnej z § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia Wojewody [...]. Generalny Dyrektor uznał, że budynki służące jako "baza noclegowa dla wędkarzy" nie mieszczą się w pojęciu "obiektów służących turystyce wodnej". Obiekty te nie mogą być zakwalifikowane jako służące turystyce wodnej, bowiem ze względu na cel w jakim został ustanowiony zakaz zabudowy w pasie 100 m od jezior - zachowanie walorów przyrodniczych ze względu na istnienie których ustanowiono obszar chroniony - zakaz zabudowy powinien być interpretowany ściśle. Obiekty, które mogą być wzniesione na tym terenie dopuszczone są do realizacji na zasadzie wyjątku. Ten ich wyjątkowy charakter przesądza o konieczności ścisłego kwalifikowania budynków przy rozpatrywaniu możliwości ich realizacji. Nie można więc uznać, że budynki służące do celów noclegowych dla wędkarzy spełniają tę przesłankę. Nocleg nie może być utożsamiany z turystyką wodną w ścisłym znaczeniu tego pojęcia. Turystyka wodna to rodzaj rekreacji, która odbywa się na terenach wód, a przez obiekty służące takiej turystyce należy rozumieć obiekty, które są niezbędne do jej uprawiania. Ta niezbędność obiektów ma decydujące znaczenie dla zakwalifikowania projektowanych obiektów w oparciu o omawiany przepis ww. rozporządzenia Wojewody [...]. Budynki przeznaczone na nocleg nie są więc bezpośrednio związane z turystyką wodną. Uznając, że budynki te służą turystyce wodnej należało by również przyjąć, że garaże, w których osoby uprawiające turystykę wodną przetrzymują samochody stanowią takie obiekty. Były by nimi także lokale gastronomiczne dla osób uprawiających ten rodzaj turystyki. Takie rozumienie omawianego przepisu nie zapewnia niezbędnej ochrony ustanowionej dla cennych obszarów przyrodniczych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie podzielił również stanowiska skarżącego, zgodnie z którym, obiekty wskazane we wniosku służą nie tylko turystyce wodnej ale również gospodarce rybackiej. Organ wskazał, że gospodarka rybacka jest pojęciem ustawowym. Zgodnie z ustawą z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym podmiotem, który jest obowiązany do prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej jest "uprawniony do rybactwa" (art. 6 ust. 1). Racjonalną gospodarką rybacką jest jedynie działalność uprawnionych do rybactwa, prowadzona jako działalność gospodarcza. Nie można uznać, że wypożyczalnia sprzętu wędkarskiego mogłaby zostać zaklasyfikowana jako obiekt służący racjonalnej gospodarce rybackiej. Konkludując organ stwierdził, że oceniane w postępowaniu nieważnościowym postanowienie wydano z rażącym naruszeniem prawa, bowiem założono w nim dopuszczenie do realizacji inwestycji stojącej w oczywistej sprzeczności z zakazami ustanowionymi dla ochrony [...] Parku Krajobrazowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. wniósł L. K. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 3 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż w zakres pojęcia "obiektów służących turystyce wodnej"" w rozumieniu § 3 pkt 7 przedmiotowego rozporządzenia nie wchodzą obiekty w postaci budynków usługowo-wypoczynkowych oraz gospodarczo-garażowych służących turystyce wodnej o parametrach określonych we wniosku Inwestora; 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia, a mianowicie: - art. 7, 10 i 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a., w zakresie w jakim organ bezpodstawnie przyjął, iż obiekty objęte projektem decyzji o warunkach zabudowy nie spełniają definicji "obiektów służących turystyce wodnej" - art. 106 § 4 k.p.a. w zw. z 53 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , o ile organ, we własnym zakresie nie wszczął postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności niezbędnych dla zajęcia stanowiska w ramach współdziałania, mimo, iż potrzeba taka zaistniała, a w następstwie ze względu na zaistniałe w sprawie wątpliwości wydał postanowienie niekorzystne dla inwestora. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie sposób zgodzić się z Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, iż funkcja noclegowa budynków, rozumiana jako miejsce do krótkotrwałego wypoczynku dla osób korzystających z usług wypożyczalni sprzętu wędkarskiego nie mieści się w kategorii obiektów dopuszczonych do realizacji na mocy rozporządzenia Wojewody [...]. Organ przyjmuje, iż w zakres pojęcia "obiekty służące turystyce wodnej" wchodzą wyłącznie obiekty, które są niezbędne do uprawiania turystyki wodnej. Zdaniem skarżącego turystyka wodna podobnie jak inne odmiany turystyki jest rodzajem aktywności ludzkiej, która służy szeroko rozumianemu odpoczynkowi. Uboczna, noclegowa funkcja obiektów nie może być w tej sytuacji uznana za niezwiązaną z realizacją działalności mieszczącej się w ramach pojęcia turystyki wodnej. Należy wskazać, iż de lege lata §3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nie daje podstaw do zawężenia definicji "obiektów służących turystyce wodnej" poprzez wprowadzenie kryteriów niezbędności oraz bezpośredniości. Uwzględniając funkcję wypoczynkową turystyki wodnej zapewnienie osobom, które ją uprawiają miejsca do wypoczynku należy uznać właśnie za element niezbędny. Wedle twierdzeń Organu, wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinien być sformułowany w sposób wyrażający intencję wnioskodawcy, aby organ ją wydający mógł sprecyzować jej postanowienia zgodnie z rzeczywistym przeznaczeniem projektowanego obiektu. W ocenie skarżacego, wniosek o warunki zabudowy spełnia ten wymóg. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jak stanowi art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. nie narusza prawa. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości postanowienia, wydanego w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2010 r. Stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia administracyjnego jest instytucją, stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości orzeczeń, o której mowa w art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy postanowienie dotknięte jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy tym należy pamiętać, iż ewentualne zaistnienie wad ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydawania postanowienia kwestionowanego w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu, prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia jest ocena takiego postanowienia pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. wystąpienia przesłanek, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ostatecznym postanowieniem, rozstrzygającym o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258). Obowiązkiem organu orzekającego w kwestii stwierdzenia nieważności postanowienia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, jest przeprowadzenie analizy przepisów, stanowiących podstawę wydania zakwestionowanego postanowienia pod kątem ich naruszenia. Takie postępowanie traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się na podstawie art. 157 k.p.a. W świetle tego przepisu zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia jest ocena takiego postanowienia jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że interpretacja przepisów, dotyczących możliwości podważenia ostatecznego postanowienia, musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu unormowania. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności orzeczeń ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, obejmujące najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, należy uznać, że prawidłowo orzekający w sprawie organ uznał, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2010 r. jest dotknięte wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oceniane w postępowaniu nieważnościowym postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2010 r. wydane zostało w trybie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 t. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647). W przedmiotowej sprawie organy uznały, iż wymagane jest uzgodnienie w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z położeniem działki nr [...], na której ma być zrealizowana planowana inwestycja w obszarze podlegającym ochronie prawnej, tj. obszar Natura 2000 "[...]" oraz w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami o organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753) z dniem 1 sierpnia 2009 r., utworzenie parku krajobrazowego następuje w drodze rozporządzenia wojewody, które określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Z kolei art. 17 ust. 1 pkt 1 – 14 ustawy o ochronie przyrody stanowi, jakie zakazy mogą być wprowadzone w parku krajobrazowym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 w/w ustawy, zakazy te mogą dotyczyć m.in. budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W art. 17 ust. 1 pkt 1 – 14 ustawy o ochronie przyrody ustawodawca określił zamknięty katalog zakazów, jakie mogą być wprowadzone na terenie parku krajobrazowego. Organ tworzący park krajobrazowy może na jego terenie wprowadzić część, a nawet wszystkie ustawowe zakazy, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony tego obszaru. Jednakże zakazy te nie mogą być modyfikowane, czy też rozszerzane przez organ tworzący park krajobrazowy. [...] Park Krajobrazowy został utworzony rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). W Parku tym zostały wprowadzone zakazy wymienione w § 3 ust. 1 pkt 1–13 rozporządzenia. W szczególności w pkt 7 § 3 ust. 1 wprowadzony został zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zakaz ten odpowiada ustawowemu zakazowi, jaki może być wprowadzony w parku krajobrazowym, przewidzianemu w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) ustala m.in. sposób zapisywania ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy dotyczących rodzaju zabudowy oraz ustaleń dotyczących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że planowana inwestycja polega na budowie dwóch budynków usługowych (wypożyczalni) oraz dwóch budynków gospodarczo-garażowych. Jako rodzaj zabudowy wskazano zabudowę usługową. Jako funkcję zabudowy, czyli określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu, wskazano bazę gospodarczo-noclegową wypożyczalni sprzętu wędkarskiego i pływającego dla wędkarzy. Z powyższego wynika, że w budynkach usługowych ma być prowadzona wypożyczalnia sprzętu wędkarskiego i pływającego dla wędkarzy. Natomiast budynki gospodarczo-garażowe, których rodzaj zabudowy nie został określony, mają być użytkowane jako baza gospodarczo-noclegowa. Planowane do zrealizowania na działce inwestycyjnej nr [...] budynki będą zlokalizowane w odległości ok. 60 m od linii brzegowej Jeziora [...]. Z zakazu wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego wynika zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jezior. Zakaz ten obowiązuje również planowaną inwestycję. Wprawdzie przepis ten dopuszcza odstępstwo od tego zakazu w sytuacji, gdy budowa nowych obiektów służy turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, to jednak w ocenie Sądu organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo wywiódł, że odstępstwo od zakazu nie obejmuje przedmiotowej inwestycji. Zauważyć należy, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, które regionalny dyrektor ochrony środowiska zobowiązany jest - jako organ uzgadniający - ocenić przez pryzmat regulacji prawnych dotyczących ochrony przyrody. W przedmiotowej sprawie inwestycja nie została określona w projekcie decyzji w sposób jasny i czytelny. Chociażby dlatego, że funkcja noclegowa miałaby być realizowana w budynkach gospodarczo-garażowych. O ile rodzaj zabudowy usługowej w postaci dwóch budynków wypożyczalni sprzętu wędkarskiego i pływającego dla wędkarzy może być zaliczony do obiektów służących turystyce wodnej, przy założeniu, że w pewnych okolicznościach wędkarstwo może być turystyką, chociaż częściej jest sportem bądź rekreacją. To jednak wysunięcie na plan pierwszy funkcji, czyli sposobu użytkowania obiektów budowlanych, jako bazy gospodarczo-noclegowej wypożyczalni powoduje, że inwestycja łamie zakaz ustanowiony w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Odstępstwa od zakazu ustanowionego ww. przepisem muszą być interpretowane ściśle, a nie rozszerzająco. W pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora mogą być budowane jedynie obiekty służące turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, bo budowa wszystkich innych obiektów budowlanych w tym pasie jest zakazana. W przedmiotowej sprawie dotyczy to budynków gospodarczo-garażowych i związanej z nimi funkcji zabudowy w postaci bazy gospodarczo-noclegowej, gdyż nie są to obiekty służące turystyce wodnej w znaczeniu odstępstwa od zakazu o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutowi skargi, organ dokonał prawidłowej wykładni § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, co dało podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2010 r. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania, że w sprawie zostały naruszone przepisy postępowania, o których mowa w skardze. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.