II OZ 1054/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 861/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. i T. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 861/12 po rozpoznaniu wniosku K. S. i T. S. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nich decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z dnia [...] maja 2012 r. o zatwierdzeniu projekt budowlanego i udzieleniu A. J. pozwolenia na budowę obejmującego nadbudowę istniejącego budynku usługowego myjni samochodowej z przeznaczeniem części nadbudowanej na magazyn oraz suszarnię dywanów, zlokalizowanego na działce nr [...], położonej w Zgierzu, przy ul. [...], w obrębie geodezyjnym [...]. Powyższą decyzję K. i T. S. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w treści skargi wskazując m.in., że w ich ocenie wydana decyzja narusza przepisy Prawa budowlanego, a sporny obiekt nie spełnia norm cieplnych przewidzianych dla ścian i stropu nad parterem, brak jest także miejsc postojowych, zaś opracowany plan zagospodarowania działki nie pokazuje nawet wymiarów obiektu. Wskazali również, że prowadzona przez inwestora działalność obejmująca 3 stanowiska myjni i suszarnię dywanów z urządzeniami do suszenia jest uciążliwa, powoduje hałas i drgania, a inwestor nie wykonał dylatacji między budynkami oraz izolacji dźwiękochłonnej. Powołując zatem przepis art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Sąd wskazał, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie, podniesione w nim bowiem zarzuty sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę i postępowania przez organami administracji architektoniczno-budowlanej. Sam zaś fakt wydania pozwolenia na budowę nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Podniesione przez skarżących zarzuty sprowadzają się do kwestionowania zgodności z prawem, zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego w tym z przepisami prawa budowlanego, zaś ocena zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem będzie zostanie dokonana przez Sąd na dalszym etapie postępowania. Wskazując na powyższe Sąd uznał, że skarżący nie wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie K. S., reprezentowana przez adwokata, zarzuciła naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że nadbudowa istniejącej myjni samochodowej z przeznaczeniem powstałego obiektu na suszarnię dywanów może być źródłem immisji, które będą oddziaływać na sąsiednią nieruchomość poprzez przenikanie hałasu, zanieczyszczeń powietrza, które bezpośrednio będą przedostawały się na działkę skarżących. Realizacja zatem przedmiotowej decyzji będzie wywierać niekorzystny wpływ na stan zdrowia skarżących, wyrządzona zatem im zostanie szkoda niemajątkowa, która w żaden sposób nie będzie mogła być później zrekompensowana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej oceny przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Analiza argumentów skargi mogących świadczyć o istnieniu w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona skarżąca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne oraz wskazać dlaczego uznała, że osoba uprawniona do prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej ma ponosić ujemne skutki związane ze wstrzymaniem jej wykonania, skoro to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi w dalszym toku postępowania administracyjnego decyzja zostanie uchylona. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie występuje. Do stwierdzenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam fakt wskazania przez skarżących na niezgodność zaskarżonej decyzji z Prawem budowlanym. Powołane natomiast w zażaleniu okoliczności nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.