II OSK 1900/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie NSA Barbara Adamiak del WSA Marek Wroczyński Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. G. i P. C. (następcy prawnego J. C.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1841/12 w sprawie ze skargi E. W., J. C., H. G oraz H. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2013 r. sygn. akt VII SAAA/a 1841/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi E. W., J. C., H. C. oraz H. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Niniejsze rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla Spółdzielni [...] na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym usytuowanych na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i ul. [...] w W., zaliczanych do XIII kategorii obiektów budowlanych, wraz ze zjazdami z dróg publicznych: jednego zjazdu z ul. [...] (usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...]) oraz dwóch zjazdów z ul. [...] (usytuowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...]) zaliczanych do IV kategorii obiektów budowlanych. Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. uchylił ww. decyzję Prezydenta m.st. Warszawy w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpatrując sprawę ponownie, Prezydent m.st. Warszawy decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, w związku z niewykonaniem w terminie obowiązków wynikających z postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] zobowiązującego inwestora do uzupełnienia przedłożonej w sprawie dokumentacji. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni [...], uchylił zaskarżoną decyzję i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi: Spółdzielni [...] z siedzibą w W. Dokonując oceny prawnej decyzji Prezydenta m.st. Warszawa z dnia [...] lutego 2012 r. organ odwoławczy stwierdził, że nie odpowiada ona prawu. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie należy zgodzić się ze stanowiskiem inwestora, że obowiązki zawarte w postanowieniu Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2012 r. w postaci obowiązku usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji, zostały nałożone niezasadnie. Organ odwoławczy uznał, że projekt budowlany przedstawiony przez inwestora jest zgodny z § 104 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie(Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) – dalej rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wojewoda Mazowiecki nie podzielił też stanowiska Prezydenta m.st. Warszawy, zgodnie z którym miejsca parkingowe usytuowane na platformach, jako niezgodne z przepisami technicznymi winny zostać wyeliminowane, co w konsekwencji powoduje niezgodność projektu budowlanego z § 13 ust. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Gocławka Północnego przyjętego uchwałą nr XC/2662/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 23 września 2010 r. (Dz.Urz. Woj. Maz. Nr 201, poz. 5771). W projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji przewidziano liczbę 183 miejsc postojowych, zgodną ze wskaźnikiem określonym w w/w § 13 ust. 7 miejscowego planu. Organ stwierdził także, że brak jest podstaw dla uznania, że parametry pochylni, której obowiązek zastosowania w garażu przeznaczonym dla więcej niż 25 samochodów przewiduje § 103 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., nie spełniają wymagań wynikających ze wskazanego rozporządzenia. Nie jest trafne w przekonaniu Wojewody Mazowieckiego stanowisko Prezydenta m.st. Warszawy, zgodnie z którym przedstawione rozwiązania projektowe w zakresie dostępności miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych nie spełniają wymagań wynikających z § 104 ust. 4 ww. rozporządzenia. Niezasadne jest również w ocenie organu II instancji ustalenie Prezydenta m.st. Warszawy, iż lokalizacja czerpni powietrza przy granicy z działką sąsiednią w odległości mniejszej niż 3,0 m stanowi naruszenie warunków § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ uznał, że inwestor nie był zobowiązany do zastosowania się do obowiązków wskazanych w postanowieniu Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2012 r., zaś fakt jego niewykonania nie mógł uzasadniać odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wynikające z przepisów art. 32 pkt 1 i 2, art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Pr.bud. Inwestycja zaprojektowana została zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gocławka Północnego. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyli E. W. oraz J. C., H. C. i H. M. wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1841/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargi. Sąd pierwszej instancji podzielił ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji architektoniczno- budowlanej jest w przekonaniu Sądu kompletny, prawidłowo zebrany w oparciu o przepisy art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i potwierdza, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisami art. 32 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 Pr.bud. W wyroku wskazano także, że wnioskowana inwestycja zaprojektowana została zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności zaś z § 12, 13, 60, 103, 104 i 152 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wbrew zarzutom skargi projektowany obiekt nie narusza warunków naturalnego oświetlenia lokalu nr [...] w elewacji wschodniej budynku przy ul. [...], co wynika wprost z opinii technicznej z października 2011 r. sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę budowlanego. Sąd zauważył, że wbrew zarzutom skargi E. W. ustalony w projekcie zabudowy wskaźnik zabudowy (k. 21 tom I) wynosi 2,2 i spełnia wymagania zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z dnia 23 września 2010 r. dla terenu oznaczonego symbolem 52 U/MW. Projekt budowlany spełnia również wymagania tegoż planu w zakresie ilości miejsc parkingowych, a zjazd na parking i miejsca garażowe nie naruszają warunków technicznych. W wyroku przyjęto, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, prawem budowlanym i przepisami szczególnymi oraz słusznie stwierdził brak negatywnego oddziaływania na tereny sąsiednie, czy środowisko. Wskazano także, że nie dochodzi do naruszenia interesów prawnych właścicieli działek nr [...] i [...] z obrębu [...]. Wbrew zarzutom skargi zaprojektowana inwestycja pozostaje bez negatywnego wpływu na oddalony od niej o 8,5 m., posadowiony na działce nr [...], budynek mieszkalny przeznaczony w lutym 2011 r. do rozbiórki. Sąd zauważył, że dokumentacja geologiczno-inżynierska, uwzględniająca sposób ukształtowania gruntu, nie daje podstaw do przyjęcia, że projektowana na gruncie inwestycja naruszy trwałość posadowienia budynku mieszkalnego na działce [...]. Treść wskazanej dokumentacji wskazuje na to, że nieusprawiedliwiony jest wniosek zakładający, że posadowienie budynków tej inwestycji spowoduje powstanie trwałej przesłony przeciw filtracyjnej podpiętrzającej wody gruntowe pod budynkiem przy ul. [...], usytuowanym 19,5 od wschodniej granicy działki inwestora. Za nieuprawnione uznano twierdzenia skarżących J. C., H. C. i H. M., powołujących się na umowę o realizacji wspólnej inwestycji- budowy budynku wielorodzinnego na działce [...] i [...] co do możliwości negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na planowaną przez nich zabudowę. Sąd uzasadniając swój pogląd powołał się na złożoną w aktach administracyjnych analizę kąta padania promieni słonecznych oraz analizę przesłaniania. W wyroku Sąd stwierdził, że organ prawidłowo uznał, iż zaprojektowana wolnostojąca czerpnia powietrza przy granicy z działką [...] jest elementem obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 Pr. bud., do którego to elementu ma zastosowanie wyłącznie § 152 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Projekt budowlany w odniesieniu do wskazanej czerpni powietrza nie narusza § 152 ww. rozporządzenia. Natomiast § 12 rozporządzenia nie ma w stosunku do niej zastosowania. Wobec okoliczności, że inwestor posiada warunki techniczne przyłączenia do sieci, oraz faktu, że przedłożona została decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2011 r. wyrażająca zgodę na lokalizację zjazdu z drogi publicznej kategorii gminnej dz. ew. nr [...] w obrębie [...] oraz lokalizację zjazdu pożarowego i lokalizację zjazdu do garażu z drogi publicznej kategorii gminnej dz. nr ew. [...] w obrębie [...] do nieruchomości położonej a dz. nr ew. [...] w obrębie [...], pomiędzy ul. [...] i ul. [...] w dzielnicy [...] , a także tego, że projekt został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w dniu 21 stycznia 2011 r. oraz rzeczoznawcę do spraw BHP w dniu 26 stycznia 2011 r., Sąd stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Pr.bud. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2013 r. wnieśli J. C. oraz H. C., zaskarżając wyrok w całości i na podstawie art. 173 § 1 i § 2 oraz art. 174 pkt p.p.s.a. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, pominięcie zarzutów skargi zawartych w piśmie procesowym pełnomocnika skarżących z dnia 18 lutego 2013 r. i załączonych do niej dokumentów, pomięcie przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, nieprzedstawienia ich w uzasadnieniu wyroku i nierozważenie ich, co pozbawiło zaskarżony wyrok rzeczywistej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej właściwego wyjaśnienia. 2. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 35 pkt 2 Pr.bud. przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i niewyjaśnienie dlaczego jedne dowody zasługiwały na uwzględnienie, a drugie zostały pominięte bez komentarza oraz uznanie, że organ administracji wydając zaskarżoną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę nie znał stanu technicznego nieruchomości- działka [...] przy ul. [...], a stan techniczny został ujawniony przez uczestników postępowania dopiero na etapie postępowania sądowego, podczas gdy pozostaje to w sprzeczności z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. o pozwoleniu na rozbiórkę budynku na tej działce i oczywistą wiedzą z akt organów administracji wydających decyzje oraz uczestników postępowania. 3. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. przez naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 1 i 3 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez uznanie, że warunki techniczne określone w § 12 powołanego rozporządzenia dotyczące usytuowania elementów obiektu budowlanego względem granicy z sąsiednią działką budowlaną mają zastosowanie wyłącznie do budynków (art. 3 pkt 2 Pr.bud.) oraz budowli (art. 3 pkt 3 Pr.bud.) nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a nie mają zastosowania do elementu obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 Pr.bud. w sytuacji jeśli ten element jak czerpnia powietrza w sposób istotny oddziaływa na sąsiednią działkę i ogranicza jej możliwości zabudowy. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie bądź uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Spółdzielnia [...] wniosła o jej oddalenie. Jak wynika z informacji przesłanej przez inwestora budowa została zakończona i deczyją z [...] lipca 2014 r. udzielono pozwolenia na użytkowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżanego wyroku odpowiada wymaganiom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. w szczególności jeśli się bierze pod uwagę przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., który obliguje Sąd do rozstrzygnięcia "w granicach danej sprawy", nie wiążąc Sądu zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pominięcia w uzasadnieniu wyroku pisma z 18 lutego 2013 r., jako że ono nie było skargą, nie można kwalifikować jako naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem w przepisie tym mowa jest o zwięzłym przedstawieniu stanu sprawy i "zarzutów podniesionych w skardze", co znajduje się na s. 9-10 uzasadnienia zaskarżanego wyroku. Wskazuje to na nietrafność zarzutu zamieszczanego w pkt 1 skargi kasacyjnej. Wbrew przekonaniu skarżących, okoliczności związane ze stanem technicznym budynku przy ul. [...] w W., jak i plany realizacji wspólnej inwestycji P. C. i H. M. na działkach nr [...] i nr [...], nie mogły być brane pod uwagę przez organy administracji architektoniczno-budowlanej i przez Sąd I instancji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Spółdzielni [...]. Dla ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w tej sprawie, nie było konieczne uwzględnienie powyższych okoliczności, gdyż nie mieściły się one w kryteriach ustawowych wynikających z art. 35 ust. 1 Pr.bud., które organ musi brać pod uwagę wydając decyzję o pozwoleniu na budowę. W zaskarżanej decyzji oraz w zaskarżonym wyroku, zostały przeanalizowane wszystkie wymagania ustawowe i zawarte w aktach wykonawczych, niezbędne do prawidłowego udzielenia pozwolenia na budowę. Stan techniczny budynku stojącego przy ul. [...] w W. powinien być przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego, jeżeli właściciel tego obiektu uważał, że zagraża mu budowa realizowana na podstawie decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2012 r., a nie organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z powyższych też względów większość rozważań zamieszczonych na s. 3 i 4 skargi kasacyjnej, nie ma nic wspólnego albo niewiele z przedmiotem tej sprawy, z wydaną decyzją, czy też przedmiotem kontroli sądowej w/w decyzji. Nie może to też stanowić uzasadnienia dla zarzutu skargi kasacyjnej zamieszczonego w pkt 2 tego pisma, gdyż przepisy tam wymienione w ocenie Sądu nie zostały naruszone. Nie można też zgodzić się z poglądem, że do "czerpni powietrza" powinny mieć zastosowanie normy odległościowe, o których mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), gdyż przepisy te jak wynika z ich brzmienia dotyczą sytuowania budynków. Natomiast § 152 powyższego rozporządzenia dotyczy sytuowania czerpni powietrza. Przepis § 2 ust. 1 omawianego rozporządzenia, nie ma wpływu na rozumienie § 12 i § 152 rozporządzenia. W związku z powyższym również nieuzasadniony jest zarzut zamieszczony w pkt 3 skargi kasacyjnej. Jak wynika z powyższych rozważań, zaskarżanym wyrokiem nie zostały naruszone przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ani też przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., czy też inne przepisy postępowania lub prawa materialnego powołane w skardze kasacyjnej, co trafnie też odnotowano w odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 2 lipca 2013 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.