I SA/Kr 762/12

Sygn. akt I SA/Kr 762/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Nina Półtorak, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 r., sprawy ze skargi "S" S.A. w K., na postanowienie Dyrektora Izby Celnej, z dnia 30 marca 2012 r. Nr [...], w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku akcyzowym, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), IV. zarządza z kasy tutejszego Sądu na rzecz strony skarżącej zwrot kwoty 400 zł (czterysta złotych) tytułem nadpłaconego wpisu. Postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 16 stycznia 2012 r. nr [...] zaliczono dokonaną przez "S" S.A. w K. wpłatę w wysokości 3.017.812 zł z dnia 4 listopada 2012 r., proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości z tytułu podatku akcyzowego oraz odsetek. W uzasadnieniu wyjaśniono, że dokonana w dniu 4 stycznia 2012 r. wpłata nastąpiła po terminie i nie pokryła kwoty zaległości wraz z odsetkami za zwłokę. W związku z tym została zaliczona proporcjonalnie na poczet zaległości oraz odsetek za zwłokę, zgodnie z art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.), który stanowi, że wpłatę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Dnia 26 stycznia 2012 r. spółka złożyła zażalenie stwierdzając, że organ pierwszej instancji w sposób niewłaściwy uznał, że wpłata dokonana została po terminie i dlatego niezasadnie naliczone zostały odsetki. Zdaniem spółki termin wpłaty podatku został dotrzymany, gdyż zapłaty dokonano w dniu 3 stycznia 2012 r., w pełnej wysokości. Dla potwierdzenia powyższych stwierdzeń spółka przedłożyła pisemne potwierdzenie banku obsługującego rachunek spółki, zawierające stwierdzenie, że przelew na kwotę 3.017.812 zł skierowany do Izby Celnej z rachunku spółki został zrealizowany w tym dniu oraz potwierdzenie wykonanej operacji, na którym widnieje data 3 stycznia 2012 r., jako data obciążenia rachunku bankowego spółki. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgodnie z art. 60 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej za termin dokonania zapłaty w obrocie bezgotówkowym uważa się dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika na podstawie polecenia przelewu. Według zaś art. 63 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (tj. Dz. U. 2002 r. nr 72, poz. 665 z późn. zm.), polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Spółka uznała, że skoro w dniu 3 stycznia 2012 r. nastąpiło polecenie przelewu, to tym samym tego samego dnia nastąpiło obciążenie rachunku bankowego podatnika, a w konsekwencji dokonano zapłaty podatku. Na potwierdzenie powyższego, bank obsługujący konto spółki, w jego imieniu zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji do Narodowego Banku Polskiego. Pomimo, że Narodowy Bank Polski nie udzielił pozytywnej odpowiedzi w niniejszej sprawie, spółka podtrzymała swoje stanowisko, iż termin płatności został dotrzymany. Tymczasem z posiadanego przez organ I i II instancji wydruku komputerowego polecenia przelewu z programu bankowego Video Tel 5,5 wynika, że rachunek podatnika został obciążony kwotą 3.017.812,00 zł w dniu 4 stycznia 2012 r. Stąd, w przedstawionym stanie rzeczy za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 60 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy następnie wyjaśnił, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść przepisów Ordynacji podatkowej, która w rozdziale 7 działu II zawiera sposoby wygaśnięcia zobowiązań podatkowych. Cytowany art. 60 § 1 pkt 2 wskazuje zaś wyraźnie, że to dzień obciążenia rachunku bakowego podatnika w obrocie bezgotówkowym uważany jest za termin dokonania zapłaty podatku. W niniejszej sprawie spółka dokonała rozliczenia poleceniem przelewu. Stosownie zaś do brzmienia art. 63c Prawa bankowego polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika do obciążenia jego rachunku bankowego określoną kwota i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. W niniejszej sytuacji, co prawda miała miejsce dyspozycja podatnika, jednakże nie nastąpiło uznanie rachunku wierzyciela w dniu 3 stycznia 2012 r., a dopiero w dniu następnym. Tym samym płatność podatku nastąpiła po ustawowo określonym terminie. W myśl art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej podatek nie zapłacony w terminie jest zaległością podatkową, od której stosownie do art. 53 § 1 i 4 pobiera się odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin zapłaty podatku. Mając na uwadze całokształt przestawionych faktów i zebranych dowodów, kwestionowanie przez spółkę istnienia zaległości podatkowej jest zatem bezzasadne. W przypadku zaś, gdy na podatniku ciążą zaległości podatkowe, są one z urzędu pokrywane z kwoty wpłaty proporcjonalnie na poczet zaległości i odsetek od tej zaległości, stosownie do art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji organ podatkowy zobowiązany był wydać na podstawie art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej, odpowiednie postanowienie. "S" S.A. złożyła skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym postanowieniem organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów sądowych. Postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 60 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 63c Prawa bankowego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący utożsamia datę polecenia przelewu z datą obciążenia rachunku bankowego podatnika, jak również poprzez uznanie, że dzień uznania rachunku wierzyciela jest terminem dokonania zapłaty podatku, a w konsekwencji przyjęcie, że zapłata podatku przez skarżącego nastąpiła z opóźnieniem skutkującym naliczeniem odsetek za zwłokę; - art. 60 § 1 pkt 2 w zw. z art. 62 § 4, art. 53 § 4 i art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie błędnego terminu dokonania zapłaty podatku akcyzowego, tj. wpłaty w dniu 4 stycznia 2012 r. zamiast 3 stycznia 2012 r., a w konsekwencji przez przyjęcie zaistnienia zaległości podatkowej i konieczności proporcjonalnego zaliczenia wpłaty na poczet należności głównej oraz odsetek, 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - art. 180 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej przez nierozpatrzenie w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego i przez to niedokładne ustalenie stanu faktycznego, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, - art. 210 § 4 w zw. z art. 217 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania powodów, dla których organ podatkowy uznał, że przedstawione w toku postępowania przez podatnika dokumenty: potwierdzenie wykonanej operacji z dnia 5 stycznia 2012 r., potwierdzenie realizacji przelewu oraz zaświadczenie banku z dnia 17 lutego 2012 r. w zakresie wskazania momentu obciążenia rachunku podatnika – skarżącego nie stanowią dowodów w sprawie. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że dniem obciążenia rachunku, o którym mowa w art. 60 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie jest dzień zlecenia bankowi dokonania operacji, ani dzień, w którym pieniądze trafiają na rachunek bankowy wierzyciela. Organ odwoławczy błędnie wskazał, że strona skarżąca powołała się na dzień polecenia przelewu jako wiążący dla uznania, że dokonała zapłaty podatku. Nieuzasadnioną nadinterpretacją jest również stwierdzenie, że odmowa rozpatrzenia reklamacji przez Narodowy Bank Polski stanowi potwierdzenie obciążenia rachunku w dniu 4 stycznia 2012 r. Ze stwierdzenia tego banku, że w dniu 4 stycznia 2012 r. została odebrana płatność na kwotę 3.017.812 zł jednoznacznie bowiem wynika, że w dniu 4 stycznia nastąpiło uznanie rachunku wierzyciela, a nie obciążenie rachunku skarżącego. Podkreślono też, że reklamacja nie została uznana przez Narodowy Bank Polski z uwagi na to, że obciążenie rachunku skarżącego nastąpiło 3 stycznia 2012 r. Bank ten stwierdził, że płatność została zaakceptowana i wysłana w dniu 3 stycznia 2012 r. o godz. 16:51. Obciążenie rachunku po godz. 16:00 spowodowało, że uznanie rachunku wierzyciela nastąpiło dzień później. Kluczowymi dowodami w ocenie strony skarżącej są pismo Baku PEKAO S.A. z 17 lutego 2012 r. potwierdzające, że rachunek bankowy został obciążony w dniu 3 stycznia 2012 r. oraz potwierdzenie wykonanej operacji, gdzie jako typ operacji widnieje określenie "obciążenie". Do dokumentów tych organ odwoławczy jednak w ogóle się nie ustosunkował ani nie poddał ich ocenie dowodowej. Ustalenie zatem dnia obciążenia rachunku bankowego na dzień 4 stycznia 2012 r. należy uznać za dowolne. Dyrektor Izby Celnej wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi. W uzasadnieniu stwierdzono, że organ odwoławczy nie utożsamia terminu płatności podatku z dniem uznania rachunku wierzyciela. Z treści art. 60 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika jednoznacznie, że terminem tym jest dzień obciążenia rachunku podatnika. W niniejszej sprawie dyspozycja podatnika miała miejsce w dniu 3 stycznia 2012 r., jednakże uznanie rachunku nastąpiło dzień później. Następnie wyjaśniono, że organ podatkowy otrzymane wpłaty podatku realizowane bezgotówkowo rozlicza na podstawie wyciągów bankowych programu bankowego Video TEL 5,5, z których wynika, że w niniejszej sprawie do obciążenia rachunku podatnika doszło dnia 4 stycznia 2012 r. Organ odwoławczy stwierdził też, że ze znanych stronie skarżącej zasad realizowania przelewów wynikało, że czas wydania dyspozycji przelewu ma znaczenie dla daty uznania wpłaty. Skoro bank realizuje przelewy do godziny 14:55, to płatność zaakceptowana i wysłana o godz. 16:51 nie mogła zostać zrealizowana w tym dniu. Wyjaśniono też, że organ podatkowy nie może uwzględniać wewnętrznych uregulowań banku dłużnika i sposobów realizowania przez niego płatności, a podatnik winien zadbać o to, by kwota należna znalazła się w dyspozycji wierzyciela w dacie zgodnej z uregulowaniami ustawy podatkowej. Odpowiadając zaś na zarzut nierozpatrzenia całego materiału dowodowego wyjaśniono, że fakt, iż w zaskarżonym postanowieniu nie zostały przywołane wszelkie pisma i dokumenty nie oznacza, że nie zostały one uwzględnione przy podejmowaniu decyzji. Całość materiału została dokładnie przeanalizowana, zaś ich ocena nie przekroczyła granic swobodnej oceny dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono przepisy postępowania w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie należy na treść art. 60 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zgodnie z którym za termin dokonania zapłaty podatku uważa się w obrocie bezgotówkowym dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika lub rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej na podstawie polecenia przelewu. W piśmiennictwie zaprezentowane zostało stanowisko, że jest to dzień, w którym rachunek podatnika został pomniejszony o kwotę podatku. Nie jest zatem tym dniem ani dzień zlecenia bankowi (kasie) dokonania tej operacji ani też dzień, kiedy pieniądze trafią na rachunek organu podatkowego (tak: L. Etel, Komentarz do art. 60 ustawy – Ordynacja podatkowa w: R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2011; A. Huchla, Komentarz do art. 60 ustawy – Ordynacja podatkowa w: H. Dzwonkowski, A. Huchla, C. Kosikowski, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, ABC 2003). Kiedy ustawa Ordynacja podatkowa odwołuje się do obrotu bezgotówkowego należy wskazać również art. 63 ust. 3 pkt 1 oraz art. 63c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r., nr 72, poz. 665 z późn. zm.). Zgodnie z tym ostatnim, polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Bank wykonuje dyspozycję dłużnika w sposób przewidziany w umowie rachunku bankowego. Podatnik i organ podatkowy prezentują zgodne stanowisko, że w tym stanie prawnym rozstrzygający w niniejszej sprawie był dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika w wykonaniu polecenia przelewu, jednakże dzień ten strony ustalają odmiennie. Zdaniem strony skarżącej, która powołuje się na dokumenty w postaci pisma Banku PeKao S.A. z dnia 17 lutego 2012 r., pisma tegoż banku stanowiącego potwierdzenie realizacji przelewu z dnia 5 stycznia 2012 r. oraz wtórnika potwierdzenia wykonanej operacji, obciążenie rachunku bankowego podatnika miało miejsce w dniu 3 stycznia 2012 r., a zatem zapłata podatku nastąpiła zgodnie z terminem płatności. Z kolei organ podatkowy dysponował wtórnikiem otrzymanych zleceń płatniczych z programu bankowego Video Tel 5,5, w którym pod pozycjami: data obc./wpl., data autoryzacji, data rozrachunku wskazano każdorazowo 4 stycznia 2012 r. Nie znajduje przy tym umocowania w aktach sprawy stwierdzenie organu, że podatnik utożsamia datę polecenia przelewu z datą obciążenia rachunku bankowego podatnika. Zarówno w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 16 stycznia 2012 r., jak i w piśmie z dnia 22 lutego 2012 r. skarżąca spółka wyraźnie wskazuje na dzień obciążenia jej rachunku bankowego w Banku PeKao S.A. jako dzień dokonania zapłaty podatku. Z drugiej strony zaś nie można zaakceptować stanowiska strony skarżącej wyartykułowanego w skardze, że organ uznaje datę uznania rachunku wierzyciela z datą dokonania zapłaty podatku, gdyż taka konstatacja nie wynika z analizy uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W tym miejscu należy odwołać się do treści art. 122 cytowanej ustawy Ordynacja podatkowa, który nakazuje organowi podatkowemu podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Statuuje on tzw. zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, oznaczającą obowiązek organu podatkowego zgromadzenia dowodów co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Konkretyzację zasady prawdy obiektywnej stanowi art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dyrektywa odnośnie właściwej oceny prawidłowo zebranego materiału dowodowego została zawarta w art. 191 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z treści tego przepisu, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W przepisie tym wskazana została zasada swobodnej oceny dowodów, której ma dokonać organ podatkowy. Ocena ta będzie jednak dopiero wówczas właściwie dokonana, jeżeli w postępowaniu podatkowym zostaną zgromadzone i ocenione wszystkie dowody niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej. W przypadku zatem, gdy w postępowaniu podatkowym nie zostaną właściwie zgromadzone dowody, albo wprawdzie znajdą się one w aktach sprawy, ale nie zostaną przez organ poddane żadnej analizie, niewłaściwa będzie także swobodna ocena dowodów. Wskazać należy, że organy podatkowe w niniejszej sprawie całkowicie pominęły dowody wskazywane przez skarżącą spółkę na poparcie swojego stanowiska i wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę nie dokonały ich oceny. Nie wskazały nadto dlaczego uznały powyższe dokumenty za niewiarygodne i dlaczego, przy istnieniu rozbieżnych treściowo dowodów, oparły się na posiadanym przez siebie wtórniku z programu bankowego Video Tel 5,5. Tym samym doszło do naruszenia art. 217 § 2 i art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią powyższych przepisów postanowienie winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś uzasadnienie faktyczne postanowienia zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Dokumenty przedstawione przez podatnika są niezwykle istotne, gdyż zawierają wyraźne wskazanie, iż obciążenie jego rachunku bankowego nastąpiło w dniu 3 stycznia 2012 r. W tym miejscu należy zaznaczyć, że istotne w sprawie jest również wyjaśnienie zasad obciążenia rachunku podatnika, wynikających z umowy podatnika z bankiem oraz z postanowień, do których ta umowa się odwołuje, na co wskazuje treść art. 63c Prawa bankowego, a które to okoliczności organ pominął w swoich rozważaniach. Z uwagi na to, należało w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzec jak w sentencji. Działając zaś na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także postanowienie poprzedzające zaskarżone postanowienie, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów będzie analiza dowodów wskazanych przez skarżącą spółkę i ocena ich wiarygodności poprzez pryzmat zasad obciążenia rachunku podatnika, wynikających z umowy podatnika z bankiem oraz z postanowień, do których ta umowa się odwołuje (art. 63c Prawa bankowego). Wyniki tej oceny natomiast organy mają obowiązek zawrzeć w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 217 § 2 i art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł, zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) oraz opłatę od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Zwrotu nadpłaconego wpisu nastąpił w oparciu o art. 225 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Ponieważ w niniejszej sprawie wpis powinien zostać pobrany na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2006 r., nr 45, poz. 322 z późn. zm.), który stanowi, że wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym - 100 zł, zaś strona skarżąca dokonała wpłaty na rachunek tut. Sądu kwoty 500 zł, przeto należało dokonać zwrotu 400 zł tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.