IV SA/Wa 1029/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z funkcją usługowo-handlową przy ul. [...] w W. na działkach ew. nr [...] i [..] oraz [...] obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że obowiązujące przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazują sposób i tryb postępowania w sprawie uchwalenia warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tak określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji innych niż lokalizacja inwestycji celu publicznego. Ocena możliwości ustalenia warunków zabudowy winna zostać dokonana poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwy organ w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany (w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów) i przeprowadza na nim analizę. Przy czym zwrot "wokół" oznacza, zdaniem Kolegium, że działka, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi znajdować się w środku tego obszaru, tj. być położona w jego centralnym miejscu, w równej odległości od wszystkich granic tego obszaru. W przedmiotowej sprawie obszar analizowany został wyznaczony, w ocenie Kolegium, w sposób zgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu miejscowego. Kolegium wskazało, iż w sprawie istotne znaczenie mają ustalenia odnośnie wysokości planowanego obiektu. Organ I instancji w analizie tekstowej wskazuje, że "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku na dz. nr [...] po wykonaniu nadbudowy wzrośnie o 4 m i będzie się różnic od wysokości górnej krawędzi elewacji frontowych budynków na dz. nr 23, 41, 24, 25 odpowiednio o 3,26 m, 3,24 m, 1,35m i 3,20m. W związku z tym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla nowej zabudowy (nadbudowy) nie można wyznaczyć jako przedłużenia krawędzi istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich tj. 23, 41, 24, 25." Zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Przepis ten wymieniając warunki, od których zależy wydanie decyzji o warunkach zabudowy odwołuje się do zabudowy sąsiedniej, która umożliwia kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zatem w tym konkretnym stanie faktycznym, przy istniejącej zabudowie w najbliższym sąsiedztwie, stosując sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, określony w rozporządzeniu organ przy ustalaniu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla nowej zabudowy jest zobowiązany odnieść się do tej najbliższej zabudowy, która jest niezbędna dla zachowania kontynuacji wysokości zabudowy, zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. ustalić ją jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z załącznika graficznego do analizy, stanowiącego załącznik do niniejszej decyzji wynika, że - biorąc pod uwagę działki sąsiednie dostępne z tej samej ulicy - teren inwestycji jednej i z drugiej strony graniczy z działkami zabudowanymi zabudową mieszkaniową wielorodzinną o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do 14,78m. W tej sytuacji - zdaniem organu odwoławczego - projektowana inwestycja nie stanowi przedłużenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej istniejących budynków. Projektowana inwestycja narusza, zdaniem SKO, zasadę "dobrego sąsiedztwa" oraz art 2 pkt 1 ustawy, który stanowi, że ładem przestrzennym jest takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno- gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Każda nadbudowa budynku na działce nr [...] może doprowadzić do zaburzenia istniejącego ładu przestrzennego w zdefiniowanej całości urbanistycznej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących definicji działek sąsiednich Kolegium wskazało, że przez działki sąsiednie w rozumieniu przepisu § 7 ust. 1 należy rozumieć działki bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji. Dlatego też do ustalenia kontynuacji górnej krawędzi elewacji frontowej nie można przyjąć innych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Jednocześnie SKO nie podzieliło ustaleń organu I instancji, iż realizacja tego przedsięwzięcia prowadziłaby do naruszenia obowiązującej linii nowej zabudowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniosła B. C. reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - § 1 ust. 1 i ust. 4, § 4 ust. 1 i ust. 4 oraz § 7 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 6, 7, 8, 15, 77 § 1, 107 § 3 i 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wymagania dla nowej zabudowy ustala się na podstawie wyników analizy obszaru analizowanego a nie np. jakiegoś fragmentu tego obszaru. Nie ulega wątpliwości, iż art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter normy ogólnej, formułującej określone cele i postulaty (tj. przede wszystkim kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu). Realizacja tych celów i postulatów następuje jednak w drodze przepisów szczególnych. Prawnie niedopuszczalne jest ustalanie warunków nowej zabudowy nie w odniesieniu do zabudowy na całym obszarze analizowanym lecz na podstawie analizy jedynie fragmentu tego obszaru, wybranego przez organ orzekający w sprawie. Niedopuszczalne jest również, dokonywanie ustaleń i przyjmowanie ocen co do dopuszczalności lub niedopuszczalności nowej zabudowy, wyłącznie na gruncie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w oderwaniu od szczegółowych zasad ustalania warunków nowej zabudowy, określonych przepisami rozporządzenia. Ustalanie parametru wysokości nowej zabudowy winno odbywać się w oparciu o wskazania zawarte w § 7 ust. 1 rozporządzenia (co do zasady), z wyjątkami przewidzianymi w dalszych ustępach tego paragrafu. Podstawy takiej, co oczywiste, nie może stanowić § 1 rozporządzenia, określający jedynie zakres regulacji tego aktu prawnego i z tej przyczyny nie dający się zastosować w sprawie indywidualnej dla ustalenia konkretnych parametrów zabudowy. Jednak oceny i wnioski w tym zakresie organu pierwszej instancji pozostają, zdaniem skarżącej, nie tylko w sprzeczności z opisanymi powyżej ogólnymi zasadami ustalania warunków nowej zabudowy, ale także wprost z dyspozycją § 7 ust. 1 rozporządzenia. Przyjmując wniosek o niedopuszczalności wnioskowanej wysokości nadbudowanego budynku Zarząd Dzielnicy [...] wziął bowiem pod uwagę wyłącznie budynki znajdujące się na działkach nr ew. [...] i [...]. Uznał, że tylko te działki w ramach całego obszaru analizowanego tworzą "całość urbanistyczną", w związku z czym uznać je należy za "działki sąsiednie" w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy. W prostym następstwie, zabudowę na tylko tych działkach w omawianym aspekcie sprawy organ analizował. Jako punkt odniesienia (podstawę) dokonanej w zakresie wnioskowanej wysokości budynku oceny, organ pierwszej instancji przyjął tylko fragment obszaru analizowanego (wysokość budynków na tym fragmencie). Wszelkie inne budynki na innych działkach znajdujących się w analizowanym obszarze zostały przy analizie pominięte. Taki sposób ustalania parametru wysokości nowej zabudowy nie znajduje jednak żadnego prawnego uzasadnienia. Pojęcie działek sąsiednich należy natomiast rozumieć szeroko - jako wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Nie ma natomiast żadnych podstaw prawnych by parametr ten ustalać w nawiązaniu do niektórych tylko działek sąsiednich, wybranych w ramach obszaru analizowanego przez organ prowadzący postępowanie. Przepis nie wspomina bowiem o działkach "sąsiadujących bezpośrednio", działkach "dostępnych z tej samej drogi publicznej", "tworzących układ urbanistyczny", lub jakichkolwiek innych. Zdaniem skarżącej organ pierwszej instancji ocenę dopuszczalnej wysokości nadbudowanego budynku oparł na analizie jedynie dowolnie wybranej przez siebie części obszaru analizowanego. Pozostałych części tego obszaru w analizowanym zakresie w ogóle nie uwzględniał. W związku z powyższym nie miał nawet żadnych podstaw do oceny, a tym bardziej rozstrzygnięcia, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania wyjątku z § 7 ust. 4 rozporządzenia. Nawet w sytuacji przyjęcia wnioskowanej wysokości budynku za niedopuszczalną w świetle zasady przewidzianej w § 7 ust. 1 rozporządzenia w niniejszej sprawie istnieją wszelkie przesłanki do zastosowania wyjątku z § 7 ust. 4 rozporządzenia. Samorządowe Kolegium w W., zdaniem skarżącej, w zasadzie nie zajęło w sprawie żadnego merytorycznego stanowiska. Organ odwoławczy nie przeprowadził ponownie postępowania wyjaśniającego sprawy, nie dokonał własnych merytorycznych rozważań i oceny stanu sprawy z punktu widzenia obowiązujących przepisów. Nie odniósł się w zasadzie także do zarzutów odwołania, kwitując je kilkoma ogólnikowymi stwierdzeniami, stanowiącymi powtórzenie stanowiska Zarządu Dzielnicy [....]. Z argumentacji SKO wynika w zasadzie tyle, iż wg tego organu "działka sąsiednia" w rozumieniu § 7 ust. 1 rozporządzenia to tylko taka, która sąsiaduje "bezpośrednio" z terenem objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, co jest, zdaniem skarżącej, stanowiskiem w sposób oczywiście błędnym. Drugim parametrem wniosku B. C. będącym przyczyną negatywnej decyzji była linia zabudowy dla rozbudowanego budynku. Mimo wskazania przez SKO na nietrafność ustaleń organu I instancji co do linii zabudowy skarżąca poświęciła uwagę tej kwestii w skardze. Wskazała, że wyznaczenie linii nowej zabudowy następuje na podstawie zasad objętych § 4 rozporządzenia, a nie § 1 ust. 1 tego aktu, a całkowicie błędne jest stanowisko, w myśl którego nowa zabudowa musi zostać zrealizowana wyłącznie w wyznaczonej linii zabudowy, tzn. do niej przylegać. Linię nowej zabudowy należy bowiem traktować wyłącznie jako pewną nieprzekraczalną granicę - linię poza którą zabudowa wystąpić nie może, której nie może przekroczyć. Ponadto organ pierwszej instancji, nie przeprowadził żadnej analizy co do możliwości zastosowania wyjątku przewidzianego w § 4 ust. 4 rozporządzenia. Decyzja pierwszej instancji nie zawiera bowiem żadnych rozważań ani wniosków w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec tego zastosowanie znajdują przepisy art. 50 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm. dalej zwaną"u.p.z.p.") Stosownie do treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p., stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w przypadku gdy łącznie są spełnione następujące przesłanki: . 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Niespełnienie jednego ze wskazanych warunków wyklucza możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego organ administracji publicznej w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zobowiązany jest przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu wyjaśnienia czy warunki określone w art. 61 ust. 1-5 zostały spełnione. Powołany przepis wskazuje, że istotnym dla określenia warunków zagospodarowania terenu jest dostosowanie nowej zabudowy do cech i parametrów wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy. Zasada dobrego sąsiedztwa ma prowadzić do takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe. Odwołanie się do zabudowy już istniejącej w najbliższym sąsiedztwie ma szczególne znaczenie wówczas, gdy zamierzona inwestycja ma polegać na podwyższeniu już istniejącego budynku. Rozważenie możliwości wykonania tej nadbudowy z punktu widzenia zasady tzw. ładu przestrzennego wymaga przeprowadzenia szczególnie wnikliwej analizy, koncentrującej się na najbliższym sąsiedztwie. Tak, by zwiększenie zróżnicowania występującej zabudowy nie przyczyniało się do burzenia ładu przestrzennego, tam gdzie on jeszcze występuje. Co do zasady w celu zapewnienia realizacji wymagań tzw. ładu przestrzennego organ wydający decyzję przeprowadza analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Cechy jakim odpowiadać musi nowa zabudowa określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588). Obowiązek organu stanowi określenie cech nowej zabudowy dostosowanych do warunków zabudowy istniejącej, w sposób określony w rozporządzeniu. Stosownie do treści § 9 ust. 1 tego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza - zgodnie z nakazem wynikającym z § 3 rozporządzenia - wokół działki budowlanej obszar analizowany i na nim przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wyszczególnionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu, obszar analizowany w niniejszej sprawie został wyznaczony w sposób zgodny z obowiązującym przepisami. Przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w zakresie w jakim wykazała brak podstaw do nadbudowy przedmiotowego budynku, przeprowadzona została w sposób prawidłowy. Jak wynika z akt sprawy, budynek zlokalizowany na działce nr [...], na której miałaby zostać zrealizowana zamierzona inwestycja polegająca na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z funkcją usługowo - handlową przy ul. [...] w W., graniczy bezpośrednio z budynkami zlokalizowanymi na działkach [...] i [...]. W ocenie Sądu przedmiotowy, już istniejący budynek zlokalizowany na działce nr [...] wraz z budynkami na działkach nr [...] i [...] tworzy pewną harmonijną całość. Są to budynki powstałe w tym samym okresie, przylegające do siebie i dostępne z tej samej drogi publicznej, aktualnie o tej samej wysokości. Powierzchnia każdego z tych budynków zajmuje 100 % działki, na której jest posadowiony. Organ I instancji szczegółowo wyjaśnił, jakie budynki znalazły się w obszarze analizowanym, wskazał ich wysokości oraz powierzchnię jaką zajmuje każdy budek w stosunku do działki, na której jest posadowiony. Istotnie w obszarze analizowanym znajdują się budynki wyższe od budynku obecnie istniejącego na działce nr [...], ale w ocenie Sądu, fakt ich występowania w niniejszej sprawie nie mógł wpłynąć na uwzględnienie wniosku inwestora. Wyższe budynki usytuowane są na działkach skrajnych w ciągach zwartej zabudowy, a nie w jej środku, jak przedmiotowy budynek. Ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji byłoby możliwe w sytuacji, gdyby rozwiązanie takie prowadziło do zachowania ładu przestrzennego. Budynki znajdujące się na działkach [...] czy [...] o wysokości 23,35 i 18 m nie tworzą urbanistycznej całości z działką inwestora. Różnią się bowiem kubaturą oraz charakterystyczną linią architektoniczną, co wynika z materiału zgromadzonego w aktach sprawy. W sposób wyczerpujący kwestię tę wyjaśniły organy orzekające w sprawie. W ocenie Sądu, organy w sposób prawidłowy wywiodły, że ewentualne podwyższenie budynku na działce nr [...] zburzy obecnie istniejący ład przestrzenny przy pierzei ul. [...]. Nie zostanie zatem spełniony wymóg zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Przy dokonywaniu oceny prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy obu instancji - w tym zakresie - stwierdzić należy, iż ustawodawca wskazał jedynie minimalną powierzchnię obszaru analizowanego. Nie określił natomiast jej górnej granicy. Wobec tego zrealizowanie zamierzonej inwestycji - w kontekście jej wysokości - na ogół stawałoby się możliwe przy odpowiednim poszerzeniu obszaru analizowanego, tak by objąć nim korzystną do porównań zabudowę, a więc by znalazły się w nim budynki wyższe. Taka interpretacja obowiązujących przepisów musiałaby prowadzić do uznania rozwiązań przyjętych przez ustawodawcę za nieracjonalne. Stąd samo występowanie budynków wyższych w obszarze analizowanym nie jest warunkiem wystarczającym do ustalenia warunków zabudowy dla nadbudowy istniejącego budynku obecnie harmonijnie wkomponowanego w zwartą, sąsiednią zabudowę. Po ewentualnym zrealizowaniu zamierzonej inwestycji wysokość budynku na działce nr [...] wrosłaby bowiem o ok. 4 m. i różniła się od wysokości górnej krawędzi elewacji frontowych na działkach [...] i [...] o odpowiednio 3,26 m i 3,24 m. Planowana do realizacji inwestycja przewyższałaby także budynki zlokalizowane na działkach [...] i [...] o odpowiednio 1,35 i 3,2 m. Zasadnie zatem organy przyjęły, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla nowej zabudowy nie może być wyznaczona jako przedłużenie krawędzi istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich - tj. działkach [...] i [...] oraz [...] i [...]. W efekcie nie został spełniony wymóg określony w § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Jednocześnie wskazać należy, że organ odwoławczy zasadnie uznał za błędne stanowisko organu I instancji co do przekroczenia obowiązującej linii nowej zabudowy w wyniku realizacji zamierzonej inwestycji, w kształcie zakreślonym we wniosku inwestora. Trafnie stwierdził, iż przedstawiona w tym zakresie argumentacja nie mogła prowadzić do odmowy ustalenia żądanych warunków zabudowy. Z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) istotnie wynika, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się, jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W rozporządzeniu tym nie napisano wprost, że linia zabudowy stanowi wyłącznie linię poprowadzoną od frontu działki. Wykładni tego przepisu należy jednak dokonywać w powiązaniu z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ten sposób określa się bowiem minimalny obszar niepodlegający zabudowie, z uwagi na jego przyleganie do drogi publicznej, z jednoczesnym zachowaniem ustawowego wymogu kontynuacji parametrów zagospodarowania terenu, wynikających z usytuowania względem drogi publicznej zabudowy na działkach sąsiednich. Wobec tego nie było podstaw do wyznaczenia w niniejszej sprawie drugiej linii zabudowy (także od strony podwórza). Uchybienie organu I instancji w tym zakresie, dostrzeżone przez organ odwoławczy,nie miało wpływu na treść skarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy trafnie stwierdził, że projektowana inwestycja nie kolidowała z linią zabudowy, nie przekraczała jej. Ze względu na to, że wniosek B. C. obejmował wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej łącznie na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku przy ul. [...] w W., na działkach o numerach [...] i [..], to brak podstaw do zrealizowania jednego z tych zamierzeń (nadbudowy budynku) musiał prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla projektowanego przedsięwzięcia w oparciu o ten wniosek. W ocenie Sądu, nie zachodzi również potrzeba uchylenia zaskarżonych decyzji ze względu na zarzucone naruszenia natury procesowej - przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób prawidłowy, stanowiska organów orzekających w sprawie są logiczne i spójne oraz dostatecznie uzasadnione. Jednocześnie Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że organ nie rozważył przesłanki określonej w § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli możliwości wyznaczenie nowej linii zabudowy. Ową nową linię zabudowy wyznacza się, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły, że na podstawie przeprowadzonej analizy brak jest możliwości (z uwagi na żądanie nadbudowy) wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (por. ostatnie zdanie załącznika nr 2 do decyzji organu I instancji). Przyjąć zatem należy, że rozważona została także możliwość określona w § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia. W ocenie Sądu, organy w sposób bezsprzeczny wykazały, że każda nadbudowa budynku położonego na działce nr [...] może spowodować zaburzenie istniejącego ładu przestrzennego, poprzez naruszenie porządku architektonicznego, harmonii i estetyki zabudowy wschodniej pierzei ul. [...]. Z tego względu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) należało orzec jak w sentencji.