II GZ 457/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "J." Spółki komandytowej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 września 2012 r.; sygn. akt VI SA/Wa 1391/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "J." Spółki komandytowej w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 21 września 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1391/12 odmówił "J." Spółce komandytowej w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak w żaden sposób nie wykazała okoliczności, które wskazywałyby, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki i uzasadniałyby udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa). Samo stwierdzenie przez stronę skarżącą we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie jest wystarczającym argumentem dającym podstawę do wstrzymania jej wykonania. W konsekwencji, zdaniem Sądu, brak jest możliwości dokonania oceny, jaki rzeczywisty wpływ będzie miało dla Spółki uiszczenie nałożonej na nią kary pieniężnej. Zażalenie złożyła "J." Spółka komandytowa, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji samo w sobie stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ Spółka będzie musiała uiścić nałożoną karę pieniężną przedwcześnie, jeszcze przed rozpoznaniem skargi w sprawie, a z uwagi na charakter i wagę naruszonych przez organ drugiej instancji norm, które winny skutkować uchyleniem decyzji - przed prawidłowym rozstrzygnięciem sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ppsa daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w przepisie art. 61 § 3 ppsa katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Spółka nie powołała żadnych informacji, które wskazywałyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Podnoszone przez Spółkę zarzuty wobec decyzji organu drugiej instancji, nie podlegają ocenie ani Sądu pierwszej instancji, ani Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W tym postępowaniu bowiem bada się przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a nie prawidłowość i przesłanki jej wydania. Taka konstrukcja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powoduje, iż Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości oceny jego zasadności pod względem wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, o których mowa w cytowanym art. 61 § 3 ppsa. Nie jest rolą Sądu domniemywanie, w czym strona skarżąca upatruje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.