I GSK 17/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz Marzenna Zielińska Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T.-P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 309/11 w sprawie ze skargi T.-P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]; [...] w przedmiocie należności celnych i podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w G. na rzecz T.-P. Spółki z o.o. w W. 1227 (tysiąc dwieście dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 22 września 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 309/11, oddalił skargę T.-P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] maja 2011 r. nr [...] i [...] w przedmiocie określenia stawki celnej, kwoty należności celnych i kwoty podatku od towarów i usług, z następującym uzasadnieniem. Decyzją z [...] grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G., powołując się na art. 207 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: o.p.) w związku z art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. a, c, e, ust. 6, art. 67, art. 68, art. 71, art. 201, art. 214 ust. 1, art. 218 ust. 1, art. 221 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r. ze zm.; dalej: WKC), art. 81 w zw. z art. 93 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.; dalej: RWKC), art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z 30 września 2009 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 287 z 31 października 2009 r.), art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 732/2008 z 22 lipca 2008 r. wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych (Dz. Urz UE L 211/1 z 6 sierpnia 2008 r. ze zm.), art. 23 ust. 3 i 4, art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, 4 i 6, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania celnego, określił spółce T.-P.: stawkę celną erga omnes w wysokości 6,5% dla zgłoszonego w dniu [...] listopada 2010 r. towaru – samoprzylepnej folii z polietylenu na rolkach, klasyfikowanego do kodu Taric 3919 90 00 99; kwotę należności celnych wynikających z długu celnego w wysokości 6 302 zł, która została zaksięgowana w dniu [...] grudnia 2010 r. zgodnie z art. 248 ust. 2 RWKC oraz prawidłową kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu w wysokości 22 715 zł. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, pochodzenie towaru określonego w art. 67 RWKC winno być udokumentowane świadectwem FORM A lub deklaracją o pochodzeniu sporządzoną na dokumencie handlowym. Dla zastosowania preferencyjnej stawki celnej dla danego towaru muszą być spełnione łącznie następujące warunki: 1) dla danej pozycji towarowej winna być określona preferencyjna stawka celna; 2) pochodzenie towaru musi zostać udokumentowane świadectwem pochodzenia sporządzonym na formularzu A, wystawionym przez organy celne lub inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, które przekazały Komisji informację wymaganą art. 93 RWKC; 3) nastąpił bezpośredni przywóz towaru do Wspólnoty z kraju korzystającego, w którym wystawiono dowód pochodzenia w przypadku tranzytu przez inne terytorium, pod warunkiem że podczas tranzytu towary znajdowały się pod dozorem celnym. Dyrektor Izby Celnej, po zbadaniu bazy systemu SMS (system zarządzania elektronicznymi wzorami pieczęci) zawierającego wzory pieczęci używanych do potwierdzenia świadectw FORM A oraz po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, stwierdził, że wzór pieczęci użytej na FORM A w niniejszej sprawie nie figuruje w bazie danych zarządzanej przez Komisję Europejską. Mimo złożenia zapewnienia w toku postępowania przez ambasadę Królestwa Arabii Saudyjskiej, wzór pieczęci użytej w sprawie nie został do dnia wydania decyzji umieszczony w bazie danych SMS. W związku z powyższym przedłożone świadectwo pochodzenia nie mogło stanowić podstawy dla zastosowania preferencyjnej stawki celnej dla sprowadzonego towaru. Nie mogło to także nastąpić z tej przyczyny, że pole 11 dokumentu nie zostało wypełnione zgodnie z wzorem zamieszonym w załączniku nr 17 do RWKC. Dyrektor Izby Celnej uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo naliczył należności celne i podatkowe. Wprawdzie poniżej pola 11 dokumentu widnieje data [...] października 2010 r., jednakże organy mają wątpliwości, czy jest to właściwa data wystawienia dowodu pochodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę spółki T.-P. na powyższą decyzję. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie zgłoszenia celnego dokonano w dniu [...] listopada 2010 r., a zatem obowiązywało wówczas rozporządzenie Komisji nr 2454/93 (RWKC) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2010 r. Nie jest zatem zasadny zarzut skargi dotyczący wadliwej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. W myśl art. 67 ust. 1 RWKC do celów przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się (krajów korzystających) za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się: a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68; b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 80 RWKC produkty pochodzące z kraju korzystającego korzystają z preferencji taryfowych określonych w art. 67 RWKC po przedłożeniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17. Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się, w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67, pod warunkiem że były przewożone bezpośrednio w rozumieniu art. 78, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, pod warunkiem że kraj ten: 1) przekazał Komisji informację wymaganą zgodnie z art. 93 oraz 2) pomaga Wspólnocie, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na ustalenie autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów (art. 81 ust. 1 RWKC). Sąd pierwszej instancji wskazał, że odpowiedzialność za zapewnienie, iż świadectwa i wnioski są należycie wypełnione, ponoszą właściwe organy rządowe kraju korzystającego. Wypełnienie pola 2 świadectwa pochodzenia na formularzu A jest fakultatywne. Datę wystawienia świadectwa wpisuje się w polu 11, zaś podpis, który ma być wpisany w tym polu, przeznaczonym dla właściwych organów rządowych wydających świadectwo, jest podpisem odręcznym (art. 81 ust. 7-9 RWKC). W myśl art. 93 ust. 1 RWKC kraje korzystające przesyłają Komisji nazwy i adresy mieszczących się na ich terytorium organów rządowych upoważnionych do wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A wzory odcisków pieczęci używanych przez te organy, jak również nazwy i adresy odpowiednich organów rządowych odpowiedzialnych za weryfikację świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze. Organy celne w niniejszej sprawie stwierdziły, że wzór pieczęci użytej na świadectwie pochodzenia Form A nr 709853 nie figuruje w bazie danych SMS. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nietrafny jest zatem pogląd skarżącej spółki, że odmowa zastosowania preferencyjnej stawki celnej byłaby możliwa jedynie wówczas, gdyby po przeprowadzeniu weryfikacji informacji zawartych w świadectwie pochodzenia okazało się, że są one nieprawdziwe. Czym innym jest bowiem kwestia autentyczności pieczęci od stwierdzenia, że pieczęć, którą posłużono się przy wystawieniu świadectwa pochodzenia nie figuruje w bazie danych systemu zarządzania elektronicznymi wzorami pieczęci. Sąd stwierdził, że w świetle art. 93 RWKC okoliczność, iż wzór pieczęci użytej na spornym świadectwie pochodzenia nie figuruje w bazie danych zarządzanej przez Komisję Europejską, był wystarczającym powodem podjęcia przez organy celne kwestionowanych rozstrzygnięć. W ocenie Sądu, przepis art. 94 RWKC, przewidujący możliwość późniejszej weryfikacji pochodzenia na formularzu A, nie nakłada na organy celne państw członkowskich obowiązku weryfikowania dowodu pochodzenia w każdym przypadku zakwestionowania jego wiarygodności. Jednym z warunków niezbędnych do zastosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 67 RWKC jest przedstawienie świadectwa pochodzenia na formularzu A, wydanego przez właściwy organ rządowy kraju korzystającego, przy zachowaniu wymogów z art. 93 RWKC. Wymogi te – co zostało ustalone przez organy celne – nie zostały w sprawie spełnione. W tych okolicznościach nie miał znaczenia zarzut skargi dotyczący wadliwego stanowiska organów, iż w polu 11 formularza brak jest daty. Nie było zatem potrzeby oceny, czy umieszczenie jej pod polem 11 stanowiło oczywistą omyłkę pisarską. Sąd pierwszej instancji stwierdził ponadto, że nie można zarzucić organom prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych (celnych), gdyż w niniejszej sprawie zgromadzono pełny materiał dowodowy, pozwalający na rozstrzygnięcie prawy. W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w zw. z art. 73 Prawa celnego. Odnosząc się do zarzutu zignorowania przez organ odwoławczy zalecenie Ministerstwa Finansów w zakresie odstąpienia od wymierzenia stawki celnej w pełnej wysokości, Sąd uznał go za niezasadny, stwierdzając, że przepis art. 120 o.p. nakłada na właściwy w sprawie organ obowiązek rozpoznania sprawy co do istoty, na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym, a nie w oparciu o zalecenia, opinie czy wskazówki innego organu. Natomiast podnoszona w skardze okoliczność wydania decyzji z pominięciem stanowiska przedstawionego przez pełnomocnika strony skarżącej nie miała, w ocenie Sądu, wpływu na wynik sprawy. Spółka T.-P. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) w związku z 93 oraz art. 81 w związku z art. 67 RWKC, poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że złożenie wzoru pieczęci do bazy danych Unii Europejskiej SMS przez Państwo korzystające jest warunkiem koniecznym do zastosowania preferencyjnej stawki celnej, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 92 RWKC poprzez jego niezastosowanie, wskutek czego organ celny nie wyjaśnił niezgodności między oświadczeniem umieszczonym na świadectwie, tj. zadeklarowaną preferencyjną stawką celną wskazaną na formularzu A, a zweryfikowaniem świadectwa pochodzenia na podstawie przedłożonych odpowiednich dokumentów, w konsekwencji czego organ celny nałożył wyższą stawkę celną. 3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 120, art. 122, art. 135, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne, polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia sprawy, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść skarżącego, co spowodowało ustalenie stawki celnej erga omnes na poziomie 6,5%, w sytuacji gdy przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego i rozpatrzenie wątpliwości na korzyść skarżącego i prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadziłyby do ustalenia stawki celnej w wysokości 0%. Ponadto, skarżąca wniosła na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej o zadanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej: "Czy w świetle postanowień zapisów art. 81, art. 92 i art. 93 w związku z art. 67 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny można odmówić zastosowania stawki preferencyjnej celnej, jeżeli nie ma wątpliwości co do pochodzenia towaru i autentyczności świadectwa pochodzenia, a tylko pieczęć na świadectwie pochodzenia nie figuruje w bazie SMS?" W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że zarejestrowanie wzoru pieczęci w bazie SMS nie kształtuje uprawnienia do skorzystania z preferencyjnej stawki celnej, a jedynie uprawnienie do potwierdza. Zdaniem spółki, przesłanką warunkującą zastosowanie preferencyjnej stawki celnej jest autentyczna pieczęć złożona na świadectwie pochodzenia przez odpowiedni organ kraju korzystającego, a nie wpis do rejestru bazy danych SMS. Potwierdzenie autentyczności może nastąpić poprzez sprawdzenie bazy pieczęci, ale także w inny sposób, np. poprzez potwierdzenie przez kraj korzystający autentyczności pieczęci. W niniejszej sprawie potwierdzenia takiego dokonała ambasada Królestwa Arabii Saudyjskiej, a zatem materialna przesłanka do zastosowania preferencyjnej stawki celnej została spełniona. W ocenie Skarżącej, wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy wymagało przeprowadzenia dowodów celem ustalenia, czy informacja zawarta w świadectwie pochodzenia na formularzu A, potwierdzona za pomocą pieczęci z miasta Jeddah, jest prawdziwa. Strona podkreśliła, że organ celny nie zakwestionował autentyczności wzoru pieczęci, ale jedynie brak jej zarejestrowania w systemie SMS; nie dopełnił zatem obowiązku wyjaśnienia wszelkich wątków sprawy, bowiem wszelkie wątpliwości co do prawdziwości zawartych w świadectwie pochodzenia informacji powinny być wyjaśnione za pomocą dowodów pozwalających ustalić autentyczność wzoru pieczęci z miasta Jeddah. Dyrektor Izby Celnej w G. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty są zasadne. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że organy celne zasadnie uznały, iż skarżąca Spółka nie miała prawa do skorzystania z preferencyjnej stawki celnej w stosunku do importowanego towaru – samoprzylepnej folii z polietylenu na rolkach, pochodzącego z Arabii Saudyjskiej, albowiem wzór pieczęci użytej na świadectwie pochodzenia FORM A nr 709853 nie figuruje w bazie danych zarządzanej przez Komisję Europejską. Art. 47 obowiązującego w dacie zgłoszenia celnego ([...] listopada 2010 r.) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.) określa warunki, jakie winno spełniać świadectwo pochodzenia, a nadto "jednoznacznie poświadcza, że towar, którego dotyczy, pochodzi z określonego państwa" (art. 47 pkt c). W myśl art. 81 ust. 1 cyt. rozporządzenia nr 2454/93 produkty pochodzące kwalifikuje się w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67, pod warunkiem, że były przewożone bezpośrednio w rozumieniu art. 78, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne bądź inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, pod warunkiem że kraj ten przekazał komisji informację wymaganą zgodnie z art. 93. Z art. 81 pkt 7 cyt. rozporządzenia wynika również, że odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wnioski są należycie wypełnione ponoszą właściwe organy kraju korzystającego. Natomiast art. 93 cyt. rozporządzenia stanowi, iż kraje korzystające przesyłają Komisji min. Nazwy i adresy mieszczących się na ich terytorium organów rządowych upoważnionych do wydawanie świadectw pochodzenia na formularzu A i wzory odcisków pieczęci używanych przez te organy, które są ważne od dnia otrzymania przez Komisję wzorów tych pieczęci. Informacje, o których mowa w art. 93 są do użytku służbowego. Jeżeli towary są dopuszczone do swobodnego obrotu dane organy celne mogą zezwolić importerom lub ich należycie upoważnionym przedstawicielom na zaznajomienie się z wzorami odcisków pieczęci, określonymi w niniejszym ustępie. Jest okolicznością bezsporną, że władze celne Arabii Saudyjskiej nie przekazały Komisji Europejskiej (Dyrekcji Generalnej Podatków i Unii Celnej TAXUD) na dzień wystawienia świadectwa wzoru pieczęci z miasta Jeddah użytej do potwierdzenia pochodzenia przedmiotowego towaru na świadectwie pochodzenia Form A nr 709853 z dnia [...] października 2010 r. Z akt sprawy wynika, że nie została podważona autentyczność pieczęci. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znany jest z urzędu fakt, że wzór omawianej pieczęci został zamieszczony w unijnym systemie SMS w dniu 27 lipca 2011 r. (I GSK 991/12 – str. 9 skargi kasacyjnej). Z powyższego wynika, że zawiódł system współpracy administracyjnej kraju korzystającego, jakim jest w tym wypadku Arabia Saudyjska, z Komisją Europejską, na który strona nie miała żadnego wpływu. Właściwe organy Arabii Saudyjskiej nie wykonały zobowiązania wynikającego z art. 68 rozporządzenia nr 2454/93 w zakresie minimalnego wdrażania procedur współpracy dla celów stosowania systemu ogólnych preferencji taryfowych przyznawanych przez Unię Europejską krajom rozwijającym się na mocy rozporządzenia nr 732/2008 (art. 66 rozporządzenia nr 2454/93 – zamieszczony w rozdziale 2 Preferencyjne pochodzenia). Art. 16 ust. 2a cyt. rozporządzenia nr 732/2008 stanowił, iż współpraca administracyjna polegająca min. Na " nieprawidłowości lub systematycznym braku zgodności z regułami pochodzenia produktów i związanymi z tym procedurami..." wymaga, aby państwo beneficjent przekazywało Komisji i aktualizowało informacje konieczne do stosowania reguł pochodzenia i ich kontroli. Powyższe nieprawidłowości, do których należy zaliczyć nieprzesłanie (na dzień wystawienia świadectwa pochodzenia Form A) przez władze Arabii Saudyjskiej do Komisji Europejskiej wzoru pieczęci z miasta Jeddah mogą spowodować czasowe "wycofanie" rozwiązań preferencyjnych w stosunku do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z państwa beneficjenta (aty. 16 ust. 1). Organy kraju korzystającego, potwierdzając preferencyjny status towaru poprzez opatrzenia świadectwa pochodzenia pieczęcią miasta Jeddah, której wzoru nie przekazano do bazy SMS, zapewniły, że świadectwo to jest należycie wypełnione i ponoszą za to odpowiedzialność (art. 81 ust. 7 rozporządzenia nr 2454/93). Należy podzielić stanowisko autora skargi kasacyjnej, że nie w każdym wypadku brak rejestracji pieczęci jest równoznaczny z brakiem podstaw do stosowania preferencyjnej stawki celnej, ale w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy popełnienie błędów w omawianym zakresie przez organy celne państwa trzeciego należało rozważyć w aspekcie art. 220 ust. 2 lit. b WKC, a który to stan bezzasadnie pominęły organy orzekające i zaakceptował Sąd I instancji. Podkreślić należy, że art. 220 ust. 2 lit. b WKC co do zasady stanowi, że jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu przepisów o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego. Z cytowanego przepisu wynika, że możliwość retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego jest ograniczona i dotyczy sytuacji, gdy niezaksięgowanie było następstwem błędu organów państwa trzeciego, a nie powinno budzić wątpliwości, że błędem organu wystawiającego świadectwo Form A było posłużenie się pieczęcią miasta Jeddah, w sytuacji gdy wbrew wymogom wynikającym z art. 93 rozporządzenia nr 2454/93 nie przesłano do Komisji wzoru tej pieczęci. Zasadne jest też stanowisko skarżącego, iż Sąd I instancji naruszył ar. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez – ogólnie rzecz ujmując – zaakceptowanie niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności ustalenia w miejsce 0% preferencyjnej stawki celnej – stawki celnej erga omnes w wysokości 6,5%. Chybione, a przy tym niezrozumiałe są natomiast zarzuty autora skargi kasacyjnej dotyczące zignorowania przez Sąd informacji i zaleceń Ministra Finansów co do sposobu ustalania długu celnego. Trafnie podkreślił Sąd I instancji, że stan faktyczny i obowiązujące prawo stanowią podstawę rozstrzygnięcia. W świetle tego, co wyżej powiedziano bezzasadny jest wniosek o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w formie przedstawionej w pkt 4 skargi kasacyjnej, natomiast sprawa wymaga rozpoznania w aspekcie art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 ze zm.).