II FZ 308/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 754/12 w zakresie przywrócenie terminu w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 marca 2012 r. przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2012 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez uiszczenie należnego wpisu od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie zwrócono Sądowi w dniu 27 czerwca 2012 r. z adnotacją, z której wynikało, że mimo dwukrotnej awizacji skarżący nie podjął przesyłki. Postanowieniem z dnia 24 września 2012r. odrzucono skargę. Pismem z dnia 19 listopada 2012r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 24 września 2012r. z uwagi na swoją chorobę. W piśmie niniejszym wskazano, iż w dniach 26 października 12 listopada 2012r. pełnomocnik skarżącego był chory. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 18 stycznia 2013r. stwierdził, iż przyczyna wniesienia skargi kasacyjnej po terminie jest związana wyłącznie z osobistą sytuacją pełnomocnika, a nie skarżącego. Ponadto pełnomocnik wskazał, iż umocowanie zostało udzielone 18 lub 19 października 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 lutego 2013r. oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wskazano, że pełnomocnik skarżącego nie wskazał na okoliczności uniemożliwiające wniesienie środka zaskarżenia w terminie ograniczając się do przesłania zwolnienia lekarskiego. Nie wykazał także, że choroba uniemożliwiła mu dokonanie czynności procesowej przez substytuta, pomimo wskazania w treści pełnomocnictwa, iż możliwe jest udzielanie dalszych pełnomocnictw niezbędnych do prowadzenia sprawy. W zażaleniu z dnia 25 marca 2013r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę postanowienie oraz uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że choroba uniemożliwiła mu terminowe złożenie skargi kasacyjnej. Zauważył, że skoro skarżący udzielił pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy konkretnej sprawie, to nie powinien powoływać substytuta bez jego wyraźnej zgody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd przywraca uchybiony termin, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy do strony (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem dochowania szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2009, str. 257-258). Dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że odpowiadało ono prawu. Pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku swojej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Sam fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim nie jest okolicznością wyłączającą winę. Również tłumaczenia pełnomocnika, co do niemożliwości ustanowienia substytuta nie za zasługuję na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 39 ust. 1 p.p.s.a pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie m.in. do: udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Zatem skoro w treści udzielonego pełnomocnictwa nie zostanie wyłączona taka możliwość to pełnomocnik jest uprawniony do ustanawiania dalszych pełnomocnictw. Uwzględniając powyższe okoliczności należało dojść do wniosku, iż ocena dokonana w zaskarżonym postanowieniu jest trafna. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji odwołał się do przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. i uznał, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.