II OZ 1075/12

II OZ 1075/ 12 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1985/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia oddalić zażalenie. Sygn. akt II OZ 1075 / 12 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na wniosek skarżącego J. G. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2012 r., którą nakazano skarżącemu dokonanie rozbiórki nie użytkowanych estakad stalowych pozostawionych po rozbiórce rurociągów wody gorącej i przegrzanej relacji [...] na skrzyżowaniu z torami kolejowymi linii kolejowej nr [...], w km [...] i w km [...] kolejowej nr [...], na działce nr ewid. [...] obręb [...] i uporządkowanie terenu w terminie od dnia 1 sierpnia 2012 r. do dnia 30 września 2012 r. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na treść do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej P.p.s.a.). Jak podkreślił Sąd, wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę z natury rzeczy stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też trudnych do odwrócenia skutków. O ile, więc nie zachodzą szczególne okoliczności sprzeciwiające się wstrzymaniu wykonania decyzji, np. gdy objęty nakazem rozbiórki obiekt budowlany zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien podlegać uwzględnieniu. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że występują w niej szczególne okoliczności sprzeciwiające się wstrzymaniu wykonania decyzji, bowiem objęte nakazem rozbiórki estakady stalowe pozostałe po rozbiórce rurociągów usytuowane są nad czynną linią kolejową. Stan techniczny przedmiotowych estakad jest nieodpowiedni, ma niewątpliwie wpływ na bezpieczeństwo ruchu pociągów, a wobec tego w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony. W odniesieniu do argumentacji skarżącego wyjaśniono, że ewentualna szkoda majątkowa w przypadku uwzględnienia skargi będzie mogła zostać wynagrodzona w postępowaniu przed sądem powszechnym. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. G., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak stwierdził skarżący, wykonanie nałożonego na niego obowiązku spowoduje konieczność wydatkowania kwoty kilkudziesięciu tysięcy złotych i nieodwracalne skutki w postaci wykonania prac rozbiórkowych przez podmiot, który nie jest właścicielem przedmiotowej budowli. Powrót do stanu poprzedniego będzie natomiast niemożliwy lub wymagać będzie zastosowania dużych nakładów sił i środków. Sam organ pomimo, iż wskazywał że estakady nie są użytkowane, nie nadają się do remontu i ich stan jest nieodpowiedni, nie stwierdzał, że mogły one powodować realne i aktualne zagrożenie dla ruchu kolejowego. Nadto skarżący podkreślił wyrażony w orzecznictwie pogląd, iż rozbiórka obiektu budowlanego z zasady wiąże się z powstaniem znacznej szkody po stronie podmiotu, na który taki obowiązek nałożono. Wskazał także na ewentualne trudności związane ze zwrotem środków pieniężnych poniesionych na wykonanie nakazu rozbiórki przed sądem powszechnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić trzeba, iż o ile słusznie skarżący wskazuje na utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że co do zasady rozbiórka obiektu budowlanego należy do sytuacji uzasadniających konieczność udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej, a na co wskazywał również Sąd pierwszej instancji, o tyle jednak nie można uznać, iż jest to reguła nie dopuszczająca żadnych wyjątków. Oceniając bowiem okoliczności konkretnej sprawy w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, obowiązkiem Sądu zawsze będzie ich analiza pod kątem obiektywnych skutków, jakie spowoduje jego wstrzymanie oraz ustalenie, czy udzielenie na czas prowadzonego postępowania sądowego ochrony prowizorycznej nie będzie potencjalnie zagrażać innym dobrom chronionym poprzez niewykonanie zaskarżonej decyzji. Do takiego wniosku słusznie doszedł Sąd pierwszej instancji, ważąc przedstawione przez skarżącego wnioski, kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu kolejowym. Podzielając przedstawioną przez ten Sąd argumentację, zauważyć trzeba, iż skarżący ani we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawartym w skardze, ani w rozpoznawanym zażaleniu nie kwestionował zasadności nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku dokonania rozbiórki nieużywanych estakad, a jedynie podważał ustalenie, kto winien być adresatem tego obowiązku. Wskazywał przy tym przede wszystkim na koszty wykonania przedmiotowej rozbiórki, które musiałby ponieść. Nie mogły jednak one stanowić skutecznej argumentacji w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. tym bardziej, iż wskazanie na nie nastąpiło w oderwaniu od przedstawienia sytuacji materialnej skarżącego. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.