IV SA/Wa 2165/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej L. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] września 2010r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu zażalenia L. S., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] marca 2010r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...] w obrębie S. gmina P., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż Burmistrz Miasta i Gminy P. pismem z dnia 11 lutego 2010r. wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy wymienionej powyżej działki. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. postanowieniem z dnia [...] marca 2010r. odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Z uwagi na położenie terenu planowanej inwestycji w Obszarze Chronionego Krajobrazu P. należało bowiem ocenić zgodność inwestycji z przepisami z zakresu ochrony przyrody odnoszącymi się do obszaru podlegającego ochronie wskazanymi w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...]z [...] 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu P. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Podniósł, iż jednym z ograniczeń wprowadzonym w § 4 ust 1 pkt 8 w/w rozporządzeniu jest zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Analiza akt sprawy wykazała, że działka nr ew. [...] od strony zachodniej bezpośrednio przylega do jeziora [...]. W przedstawionym projekcie decyzji stwierdzono, że linia zabudowy jest zgodna z przepisami szczególnymi i załącznikiem graficznym do projektu decyzji. Z załącznika tego jednoznacznie wynika, że dopuszcza się lokalizację obiektu budowlanego w obrębie działki nr ewid. [...], w sytuacji kiedy ¾ powierzchni działki położone jest w odległości mniejszej niż 100m od jeziora [...]. Ponadto organ pierwszej instancji stwierdził, że północno-wschodnia część działki nr [...] zlokalizowana w odległości ok. 100-130 m od linii brzegowej jeziora stanowi grunt zadrzewiony i realizacja przedmiotowej inwestycji w tej części działki wiązałaby się z koniecznością niszczenia zadrzewień, co spowodowałoby naruszenie § 4 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia Wojewody [...] wprowadzającego zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego. Zdaniem organu pierwszej instancji realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia na zasadach określonych w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy naruszyłaby zakazy zawarte w § 4 ust. 1 pkt 3 i 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu P. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła L. S. podnosząc naruszenie prawa materialnego, a mianowicie : - § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu P. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że negatywne rozstrzygnięcie organu z zakresu ochrony przyrody może być wydane na tej podstawie także wówczas jeżeli przedmiotowa inwestycja może być realizowana w odległości od 0 do 135 m od linii brzegowej jeziora, kiedy to prawidłowa wykładnia normy tego przepisu prowadzi do wniosku, że w takim przypadku, a w szczególności kiedy pozostały obszar nieruchomości może być zagospodarowany zgodnie z wnioskiem inwestora , - § 4 ust.1 pkt 3 cyt. rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że organ uzgadniający w postępowaniu wpadkowym uprawniony jest do oceny, czy planowana inwestycja prowadzić będzie do usunięcie drzew, kiedy to prawidłowa wykładnia normy tego przepisu prowadzi do wniosku, że na etapie uzgodnienia projektu decyzji właściwy w sprawie uzgodnienia organ nie jest legitymowany do wydania negatywnego rozstrzygnięcia z powołaniem się na to, że realizacja inwestycji będzie prowadzić na naruszenia istniejącego drzewostanu. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] września 2010r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Uznał, iż dla odmowy uzgodnienia projektu decyzji wystarczającą przesłankę stanowi jego niezgodność z przepisem zakazującym lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów jeziora [...]. Podniósł także, iż z załącznika graficznego do projektu decyzji jednoznacznie wynika, iż na działce nr [...] w obszarze zabudowy oznaczonym nieprzekraczalną linią zabudowy istnieją zadrzewienia, które mogą stanowić jeden z typów zadrzewień wskazanych w § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Jednakże Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż wyjaśnienie kwestii czy realizacja planowanej inwestycji mogłaby doprowadzić do ich likwidacji lub też spowodować zniszczenie nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia, w sytuacji kiedy przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji nie respektuje ograniczenia wskazanego w § 4 ust.1 pkt 8 w/w rozporządzenia. Skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010r. wniosła L. S. zarzucając jak w zażaleniu naruszenie prawa materialnego, jak i prawa procesowego, a mianowicie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych nie mających potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, a w szczególności przyjęcie bez dokonania szczegółowej analizy, że planowana inwestycja koliduje z roślinnością śródpolną. Wskazując na powyższe naruszenia strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i uzgodnienie w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] obręb S. gmina P., ewentualnie o uchylenie w całości postanowienie będącego przedmiotem skargi i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m.in. o art. 1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w granicach sprawy, nie będąc związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a.- zarzutami i wnioskami skargi, uznał że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu m.in. z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Zaskarżonym postanowieniem organ drugiej instancji postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] marca 2010r, w którym odmówiono uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] obręb S. gmina P. Jak zostało wskazane w zaskarżonym postanowieniu, zabudowa przedmiotowej działki może być realizowana w odległości od 0 m do ok. 125-135 m od linii brzegowej jeziora [...]. Organu podniósł, iż projekt decyzji dopuszcza usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego i gospodarczego na całym obszarze działki objętej wnioskiem, a zatem również w części, gdzie w/w rozporządzenie nie dopuszcza lokalizacji obiektów budowlanych. Tym samym - zdaniem organu - projektowana inwestycja wbrew temu, co wskazuje ust. 3 pkt 1 lit. a projektu decyzji, jest niezgodny z § 4 ust. 1 pkt 8 cytowanego powyżej rozporządzenia Wojewody [...]. Powyższa argumentacja organu nie jest trafna. Należy bowiem zauważyć, iż zgodnie z art. 54 w zw. z art. 61 ust. 1 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych. Ponadto wyznacza na mapie w odpowiedniej skali, linie rozgraniczające teren inwestycji. W powołanym przez organ ustępie 3 pkt 1 lit. a projektu decyzji, zawierającym wymagania dotyczące ustalenia linii zabudowy stwierdzono, iż linia zabudowy ma być zgodna z przepisami szczególnymi i załącznikiem graficznym. Na załączonej do projektu decyzji mapie sytuacyjno-wysokościowej sporządzonej w skali 1:1000 naniesiono linie rozgraniczającej teren inwestycji obejmujące całą powierzchnię przedmiotowej działki oraz nieprzekraczalną linie zabudowy od strony drogi publicznej powiatowej. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że planowany obiekt zostanie zlokalizowany w odległości mniejszej niż 100m od linii brzegowej jeziora. Usytuowanie obiektu nastąpi dopiero w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę. Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, iż organy dokonały błędnej wykładni § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu P. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że negatywne rozstrzygnięcie organu z zakresu ochrony przyrody może być wydane na tej podstawie także wówczas, gdy przedmiotowa inwestycja może być realizowana w odległości od 0 do 135 m od linii brzegowej jeziora. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa działka znajduje się w odległości do około 135 m od linii brzegowej jeziora, a zatem część działki położona jest w obszarze nie przekraczającym 100 m od tej linii. Zważywszy na charakter i parametry planowanego do realizacji obiektu, powierzchnia, jak i kształt działki pozwalają na zrealizowanie planowego zamierzenia inwestycyjnego z zachowaniem zakazu, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia. Organ wskazał, że na obszarze zabudowy oznaczonym nieprzekraczalną linią zabudowy istnieją zadrzewienia, które mogą stanowić jeden z typów zadrzewień wskazanych w § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Stwierdzić należy, iż wskutek wadliwego przyjęcia przez organ odwoławczy, że wyznaczenie na załączniku graficznym do projektu decyzji linii zabudowy w odległości 8 m od drogi, jest jednoznaczne z naruszeniem zakazu lokalizacji obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 100m od linii brzegowej jeziora, organ ten nie rozpatrzył kwestii, czy realizacja planowanej inwestycji mogłaby doprowadzić do likwidacji zadrzewienia znajdującego się na działce lub też powodować ich zniszczenie, naruszając tym samym art. 7 i 77 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p. s. a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 P.p.s.a.