II SA/Sz 536/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi Rady A. na decyzję Komisji Dyscyplinarnej dla Izby Skarbowej i podległych urzędów skarbowych województwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Dyscyplinarnej dla Izby Skarbowej i podległych urzędów skarbowych województwa z dnia [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III zasądza od Komisji Dyscyplinarnej dla Izby Skarbowej i podległych urzędów skarbowych województwa na rzecz Rady A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. T. L. – Rady A.. pismem z dnia r. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej z żądaniem udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej orzeczeń wydanych w sprawach dyscyplinarnych w latach przez Komisję Dyscyplinarną dla Izby Skarbowej oraz podległych urzędów skarbowych województwa. Wnioskodawca dodał, że materiały mogą być przekazane na płycie CD po zakryciu danych osób, wobec których prowadzono postępowanie. Komisja Dyscyplinarna dla Izby Skarbowej oraz podległych urzędów skarbowych województwa decyzją z dnia [...] r., znak:[...] , na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia [...] r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych odmówiła udzielenia żądanych informacji. Wnioskodawca drogą elektroniczną w dniu [...] r. (data nadania wniosku) złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu zarzutów przedstawionych we wniosku Komisja Dyscyplinarna decyzją z dnia [...] r., znak: [...] ponownie odmówiła udostępnienia informacji publicznej w zakresie orzeczeń wydanych w latach [...] przez Komisję Dyscyplinarną dla Izby Skarbowej oraz podległych urzędów skarbowych województwa w sprawach dyscyplinarnych. Uzasadniając decyzję Komisja wskazała, że nie podziela poglądu strony, iż wydana decyzja narusza przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. art. 61 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 7 i art. 8 ust. 2, bowiem przepisy te nie znajdują w sprawie zastosowania. Art. 61 Konstytucji stanowi o obywatelskim prawie do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a dopiero z ustawy o informacji publicznej wynika, iż prawo do jej uzyskania przysługuje każdemu podmiotowi. W art. 31 Konstytucji ujęto natomiast ograniczenia w zakresie korzystania z praw i wolności człowieka (a nie innych podmiotów). Ponadto komisja dyscyplinarna nie jest organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 7 Konstytucji, natomiast zastosowanie w sprawie art. 8 Konstytucji wyłącza art. 61 ust. 3 Konstytucji. Zdaniem Komisji bezpodstawny jest zarzut wnioskodawcy, że decyzja nie zawiera oznaczenia strony zgodnie z treścią art. 107 § 1 K.p.a. Z treści wniosku o udostępnieniu informacji publicznej z dnia [...] r. wynika jednoznacznie, że wnioskodawcą jest T. L., działający - jak wynika z treści pieczątki - z upoważnienia Rady A., przez którego przedmiotowy wniosek został podpisany. Komisja wyjaśniła dalej, że do wniosku nie dołączono upoważnienia do działania w imieniu Rady Sekcji Krajowej. Wobec powyższego w wydanej decyzji wskazana została nazwa: " [...] " wraz z adresem oraz użyto grzecznościowo imienia i nazwiska osoby upoważnionej do reprezentowania RSK (zgodnie z treścią pieczątki), która zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Komisja Dyscyplinarna nie podzieliła również poglądu wnioskodawcy, że decyzja powinna zostać podpisana przez wszystkich członków tej komisji. Przedmiotowa decyzja została podpisana przez Przewodniczącego Komisji, bowiem stosownie do treści § 13 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego w służbie cywilnej (Dz. U. Nr 60, poz. 493) w związku z § 6 ust. 1 pkt 6 oraz § 6 ust. 2 pkt 9 Regulaminu Komisji Dyscyplinarnej dla Izby Skarbowej i podległych urzędów skarbowych województwa , przewodniczący komisji dyscyplinarnej kieruje pracą tej komisji, reprezentuje komisję na zewnątrz oraz podpisuje kierowane na zewnątrz pisma. Ponadto komisje dyscyplinarne orzekają kolegialnie, co wynika wprost z art. 123 ustawy o służbie cywilnej. Kolegialność ta polega na zespołowym rozpoznawaniu i rozstrzyganiu spraw dyscyplinarnych, a zatem dotyczy wyłącznie kwestii orzekania. Komisja wyjaśniła dalej, że nie ma wątpliwości, iż orzeczenie komisji dyscyplinarnej wydane w konkretnej sprawie w powołanym do tej sprawy przez przewodniczącego komisji dyscyplinarnej składzie orzekającym obligatoryjnie podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego (powołani do tej sprawy), co przesądza o jego ważności. W zależności od rodzaju rozpatrywanej sprawy komisje dyscyplinarne orzekają w składzie trzech albo pięciu członków, a wydane orzeczenia podpisywane są wyłącznie przez powołanych przez przewodniczącego do konkretnej sprawy członków składu orzekającego (a nie przez wszystkich członków komisji dyscyplinarnej). Analogiczna sytuacja ma miejsce w innych kolegialnych organach np. sądach, które niewątpliwie są organami kolegialnymi, natomiast prezes sądu, działając z upoważnienia, podpisuje stosowne dokumenty. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 16 § 2 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu decyzji imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. W przedmiotowej sprawie w toku postępowania o udostępnienie informacji brak było - poza Przewodniczącą Komisji Dyscyplinarnej, która podpisała decyzję - innych osób, które zajęły stanowisko. Z uzasadnienia decyzji wynika dalej, że przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych wprowadza zasadę zakazu przetwarzania tzw. danych wrażliwych, m.in. dotyczących orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym. Przepis ten wyróżnia dane o szczególnym charakterze po to, aby w odniesieniu do tych danych wprowadzić bardziej intensywną ochronę, a ich przetwarzanie poddać odrębnym zasadom. Każda z okoliczności usprawiedliwiających przetwarzanie danych wrażliwych ma charakter autonomiczny i niezależny. Komisja podkreśliła, że w ocenie wnioskodawcy, usprawiedliwieniem przetwarzania danych dotyczących orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym (przez co rozumieć trzeba także kary finansowe lub dyscyplinarne wymierzane przez różne organy administracji publicznej, w tym dane odnoszące się do orzeczeń wydawanych przez różnego rodzaju sądy koleżeńskie) jest nie tylko przepis ustawy, lecz może nim być także inna przesłanka legalizacyjna wymieniona w art. 27 ust. 2 ustawy, w tym także zgoda podmiotu, którego dane dotyczą. Natomiast zdaniem Komisji w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 27 ust. 2 ww. ustawy umożliwiających przetwarzanie, a tym samym udostępnianie takich danych. Komisja Dyscyplinarna podtrzymała stanowisko, że przeprowadzenie anonimizacji danych osobowych zamieszczonych w orzeczeniach wydanych przez Komisję Dyscyplinarną stałoby w sprzeczności z zakazem zawartym w art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, gdyż w pojęciu przetwarzania mieści się również usuwanie danych. W ocenie Komisji nie wydaje się, aby usunięcie w orzeczeniach takich informacji jak: imię, nazwisko, stanowisko, dane urzędu, w jakim osoba ta była zatrudniona było wystarczające dla zachowania wymogów, o których mowa w art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych. Informacje zawarte w orzeczeniach dyscyplinarnych, w szczególności opisujące stan faktyczny i okoliczności zdarzenia mogą w wielu wypadkach pozwolić na łatwą identyfikację osób, które uczestniczyły w zdarzeniu (w tym również świadków) m.in. z uwagi na zawężenie kręgu osób do określonej grupy zawodowej zatrudnionej na określonym terenie. Tym bardziej, iż - jak wprost wynika z wniosku - wnioskodawca zamierza upublicznić orzeczenia udostępnione przez komisje dyscyplinarne na stronie: www.skarbowcy.pl, po uprzednim dokonaniu ich segregacji pod względem województw, co w praktyce oznacza jeszcze łatwiejszą identyfikację osób biorących udział w postępowaniu dyscyplinarnym. Zdaniem Komisji, w przedmiotowej sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem Komisja Dyscyplinarna odmawiając udostępnienia żądanej informacji nie powołuje się na prywatność osób pełniących funkcje publiczne, a na wyłączenia wskazane w przepisach art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Ponadto nie można zgodzić się z twierdzeniem wnioskodawcy, iż orzeczenia zapadłe przed Komisją związane są ściśle z publicznym charakterem wykonywanych obowiązków przez członków korpusu służby cywilnej, którzy są funkcjonariuszami publicznymi, bowiem naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej może polegać na niegodnym zachowaniu się w służbie i poza nią (art. 76 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie cywilnej), a zatem prowadzone postępowanie dyscyplinarne może nie mieć żadnego związku z pełnioną przez członków korpusu służby cywilnej funkcją publiczną. Komisja nie zgodziła się także ze stwierdzeniem wnioskodawcy, iż z faktu, że ogłoszenie orzeczenia jest jawne można wysnuć, że treść orzeczenia jest jawna, a więc powinna być udostępniona jako informacja publiczna. Z przepisów wynika bowiem, że rozprawa przed komisją dyscyplinarną co do zasady ma charakter jawny, natomiast ogłoszenie sentencji orzeczenia jest jawne w każdym przypadku. Podobne uregulowania można znaleźć w innych postępowaniach, np. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, karnymi i cywilnymi, co nie oznacza, że każdy może uzyskać odpis orzeczenia sądu karnego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Rada A , wnosząc o : - uchylenie zaskarżonych decyzji oraz nakazanie podmiotowi obowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej udostępnienie informacji publicznej stosownie do wniosku z dnia [...] r., w terminie 14 dni od dnia otrzymania zwróconych akt sprawy; - zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonym decyzjom strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego, a mianowicie: - art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 7 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; - art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust 1. i 2, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; - art. 6 ust. 3, art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101 poz. 926 ze zm.); - art. 6, art. 7, art. 10, art. 15 w zw. z art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 107 § 1 w zw. 107 § 3 K.p.a. W obszernym uzasadnieniu skargi Rada A. opisała dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i wskazała, że nie podziela argumentacji zawartej w decyzjach Komisji Dyscyplinarnej. W ocenie strony skarżącej w zaskarżonych decyzjach: - nie dokonano wykładni art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w kontekście praw określonych w art. 31 ust. 3 i 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - błędnie oceniono, iż w sprawie mamy do czynienia z ograniczeniem prawa do informacji publicznej wynikającym z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie odniesiono się do argumentów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w szczególności do wyroków sądowych, czym naruszono art. 15 w zw. z art.. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., - zaprezentowano taką interpretację przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, która w efekcie uniemożliwia uzyskanie informacji o działaniach władzy publicznej przejawiających się w orzekaniu w sprawach dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy publicznych oraz niweczy jakąkolwiek formę kontroli społecznej, -naruszono art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz ww. przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, - naruszono art. 10 K.p.a. (w zakresie postępowania), w uzasadnieniu zlekceważono treść art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, - decyzja organu kolegialnego podpisana została jedynie przez Przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej, a nie przez wszystkich członków komisji, - błędnie uznano, że stroną postępowania jest osoba fizyczna - Przewodniczący Rady Sekcji Krajowej, - błędnie orzeczono o odmowie udostępnienia informacji publicznej zamiast o utrzymaniu w mocy decyzji wydanej w I instancji, co jest sprzeczne z art. 138 § 1 K.p.a., - nie spełniono wymagań K.p.a. co do uzasadnienia prawnego, tj. art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3, czym naruszono także art. 7 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Komisja Dyscyplinarna i podległych urzędów skarbowych województwa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", tj. w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Dokonując w oparciu o powyższe uregulowania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja naruszają przepisy prawa materialnego i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną przesłanką żądania skarżącej Rady A. , zawartego we wniosku z dnia [...] r. są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – zwanej dalej "u.d.i.p". Ustawa, ta jest rozwinięciem art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który przewiduje, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Z kolei przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. określa katalog podmiotów zobligowanych do udostępniania informacji publicznej, stanowiąc że są nimi: władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższej regulacji, nie ulega wątpliwości, że Komisja Dyscyplinarna i podległych urzędów skarbowych województwa mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem jest podmiotem zobowiązanym na gruncie tej ustawy do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że żądane przez skarżącą informacje są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i art. 4 u.d.i.p. Sporne natomiast jest, czy możliwość udostępnienia tych informacji podlega ograniczeniom wynikającym z ochrony danych osobowych ( art. 5 ust. 1 u.d.i.p.). Do ochrony danych osobowych jak i ograniczeń w ich udostępnianiu zastosowanie ma przepis art. 5 ust. 2, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ograniczenia uregulowane przepisami ustawy o ochronie danych osobowych odnoszą się do ograniczeń wynikających z prawa do prywatności osoby fizycznej. Ochrona prywatności ma swoje konstytucyjne umocowanie w art. 47 Konstytucji RP, natomiast ustawa o ochronie danych osobowych służy właśnie realizacji tego konstytucyjnego prawa. Niewątpliwie orzeczenia dyscyplinarne wchodzą w sferę prywatności osób, których dotyczą, jednakże błędne jest wywodzenie pełnego prawa do odmowy udostępnienia orzeczeń dyscyplinarnych. Z art. 126 ustawy o służbie cywilnej wynika, że postępowanie dyscyplinarne co do zasady jest jawne, zaś w przypadku ograniczenia jawności, jawne jest samo ogłoszenie orzeczenia. W drugim zdaniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. określono, kiedy takie prawo nie podlega ograniczeniom ze względu na prywatność – ograniczenie to nie dotyczy informacji spełniających łącznie dwa kryteria: 1) informacji dotyczących osób pełniących funkcje publiczne, 2) mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Co do pierwszego kryterium, to ma ono charakter podmiotowy. Zgodnie z przepisami (art. 113 i następne) ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 2008 r. Nr 227, poz. 1505 ze zm.), postępowanie dyscyplinarne, o jakim mowa w tej ustawie, dotyczy członków korpusu służby cywilnej i może dotyczyć tylko naruszenia obowiązków członka służby cywilnej. Członkami korpusu służby cywilnej są przy tym zgodnie z art. 3 tej ustawy urzędnicy służby cywilnej (zatrudnieni na podstawie mianowania) i pracownicy służby cywilnej (zatrudnieni na podstawie umowy o pracę). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje użytego w art. 5 ust. 2 pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne". Pozostaje więc dokonanie wykładni tego określenia na gruncie wykładni językowej, ale też i wykładni systemowej. Uzasadnione przy tym wydaje się uznanie za osobę pełniąca funkcję publiczną - funkcjonariusza publicznego. Pojęcie funkcjonariusza publicznego zostało jednoznacznie zdefiniowane w Kodeksie karnym. Zgodnie z art. 115 § 13 pkt 4 K.k. funkcjonariuszem publicznym jest m.in. osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Niewątpliwie członek korpusu służby cywilnej w takim znaczeniu jest funkcjonariuszem publicznym. Również art. 104 ustawy o służbie cywilnej wskazuje, że w zakresie ochrony członkowie korpusu służby cywilnej są traktowani jak funkcjonariusze publiczni. W ocenie Sądu, uzasadnione jest zatem traktowanie członków korpusu służby cywilnej (a więc i osób, których dotyczą przedmiotowe orzeczenia dyscyplinarne) jako osób pełniących funkcje publiczne, do których ma zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 160/12- publ. http:// orzeczenia.nsa.gov.pl) Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006 r. w sprawie K 17/05, dotyczącym oceny zgodności z Konstytucją RP art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wypowiadając się co do zakresu informacji podlegających ujawnieniu zgodnie z powołanym wyżej przepisem wskazał między innymi: "Po pierwsze, informacje, których natura i charakter może naruszać interesy i prawa innych osób, nie mogą wykraczać poza niezbędność określoną potrzebą transparentności życia publicznego, ocenianą zgodnie ze standardami przyjętymi w demokratycznym państwie. Po drugie, muszą to być zawsze informacje mające znaczenie dla oceny funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących funkcje publiczne. Po trzecie, nie mogą to być informacje - co do swej natury i zakresu - przekreślające sens (istotę) ochrony prawa do życia prywatnego." W przekonaniu Sądu, mając na uwadze treść ww. wyroku, tylko wtedy regulacja zawarta w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. naruszałaby normy konstytucyjne, jeśli jej stosowanie wykraczałoby poza wyżej zakreślone ramy. Ze względu na powyższe, w wykładni kryterium przedmiotowego (związek informacji z pełnieniem tych funkcji), należy wziąć pod uwagę treść art. 113 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej, zgodnie z którym członek korpusu służby cywilnej odpowiada dyscyplinarnie za naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej ( art. 76 ust. 1). Należy zatem przyjąć, że orzeczenia dyscyplinarne dotyczące członków korpusu służby cywilnej dotyczące przewinień związanych z wykonywaniem ich funkcji są informacjami publicznymi nie podlegającymi ograniczeniom co do dostępu. Komisja Dyscyplinarna rozpoznając wniosek skarżącej skupiła się, przede wszystkim na wyjaśnieniu przesłanek odmowy udzielenia informacji mając na uwadze przepisy z zakresu ochrony danych osobowych. Jak już wyżej Sąd wskazał, udzielenie żądanej informacji nie wiąże się z naruszeniem prawa do prywatności osób, których orzeczenia dotyczą, jednak pod warunkiem dokonania ich anonimizacji przed udostępnieniem wnioskodawcy. Sąd nie podziela poglądu wyrażonego zarówno w odpowiedzi na skargę jak i w zaskarżonej decyzji, że anonimizacja orzeczeń dyscyplinarnych ( a o takie orzeczenia występowała skarżąca Rada) stanowi niedozwolone przetwarzanie danych osobowych. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, przepisy tej ustawy stosuje się do przetwarzania danych w: kartotekach, skorowidzach, księgach, wykazach i innych zbiorach ewidencyjnych oraz w systemach informatycznych. Do tego rodzaju spraw nie można zaliczyć sporządzenia odpisu dokumentu w postaci orzeczenia komisji dyscyplinarnej. Mając na uwadze powyższe należało również poddać rozpoznaniu charakter informacji, której udostępnienia domaga się skarżąca, tj. czy żądana informacja jest informacją prostą, czy przetworzoną, albowiem tryb ich udostępniania jest odmienny. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera normatywnej definicji "informacji prostej" i "informacji przetworzonej". Zakres tych pojęć ukształtowało orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny. W wyroku z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Zauważyć zatem należy, że anonimizacja danych chronionych prawem, czyli tzw. danych wrażliwych zawartych w orzeczeniach, w zakresie uniemożliwiającym identyfikację osoby ukaranej dyscyplinarnie, czyni te orzeczenia informacjami przetworzonymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Komisja nie dysponuje bowiem gotową informacją, którą mogłaby niezwłocznie przekazać wnioskodawcy, lecz musi podjąć czynności, które pozbawią konkretne orzeczenia cech przypisujących je do konkretnej osoby. Zaniechanie anonimizowania danych osobowych oraz cech orzeczenia umożliwiających identyfikację osoby, której dotyczy mogłaby skutkować ( w zależności od sposobu wykorzystania informacji przez wnioskodawcę) podaniem orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w sytuacji, gdy ustawa o służbie cywilnej takiego rodzaju kary dyscyplinarnej nie przewiduje. Zasadnie skarżąca podniosła zarzut niewłaściwego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Komisji Dyscyplinarnej i podległych urzędów skarbowych województwa , wydanej w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Treść rozstrzygnięć organu odwoławczego określa art. 138 § 1 i § 2 K.p.a., stąd też powtórzenie treści rozstrzygnięcia Komisji orzekającej w I instancji w istocie spowodowało naruszenie tego przepisu. Uchybienie to, zważywszy na możliwość utożsamienia treści rozstrzygnięcia z przepisem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy. Nie można również uznać zasadności żądania skarżącej, która domaga się stwierdzenia nieważności wydanej decyzji ze względu na to, że została skierowana do T. L. Przewodniczącego Rady A. nie zaś do organu Rady. Z treści decyzji wynika, że rozstrzygnięcie zostało wydane na wniosek reprezentującego Radę T. L., zgodnie z treścią upoważnienia z dnia [...] r., decyzja została jednak wydana na rzecz Rady zgodnie z wnioskiem z dnia [...] r. oraz z upoważnieniem z dnia [...] r., które skarżąca przedłożyła dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 152 P.p.s.a., natomiast o kosztach ( pkt III) na podstawie art. 200 P.p.s.a. Komisja ponownie rozpoznając wniosek Rady A. uwzględni ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym orzeczeniu, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju informacji publicznej, której udostępnienia domaga się skarżąca.