III SA/Łd 563/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi A. G. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia protestu od oceny formalnej projektu złożonego w konkursie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego za lata 2007-2013 oddala skargę Uchwałą z dnia [...] Zarząd Województwa [...] oddalił protest Zakładu Przetwórstwa Mięsnego "A" A. G. z siedzibą w N. od etapu oceny formalnej projektu pod nazwą: "Budowa elektrowni wiatrowej o mocy 800 kW w miejscowości N." złożonego w konkursie dla naboru nr 1 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej lI Ochrona środowiska, zapobieganie zagrożeniom i energetyka Działanie II.9 Odnawialne źródła energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniu [...] skarżący złożył wniosek o dofinansowanie wspomnianego wyżej projektu, który następnie w wyniku przeprowadzonej procedury jego weryfikacji uzyskał negatywną ocenę formalną i został odrzucony ze względu na niespełnienie kryteriów oceny formalnej dotyczących kompletności wniosku o dofinansowanie. Na podstawie art. 30 a ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 ze zm.) instytucja zarządzająca pismem z dnia [...] poinformowała skarżącego o negatywnej ocenie formalnej projektu wraz z uzasadnieniem wyników oceny projektu oraz pouczeniem o możliwości wniesienia protestu. Skarżący w proteście sformułował zarzuty w stosunku do kryteriów oceny formalnej m.in. dotyczących kompletności wniosku o dofinansowanie w zakresie posiadania uzupełnionych wszystkich wymaganych pól zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu, a także podniósł zarzuty wobec kryterium dotyczącego kwalifikowalności finansowej w zakresie zgodności planowanych wydatków z zasadami kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu. Organ ustosunkowując się do zarzutów skarżącego w uchwale oddalającej protest wskazał, że w piśmie z dnia [...], informującym o negatywnej ocenie formalnej wskazano, iż w pkt 6.1 "Wnioskodawca wykazał koszty na przygotowanie dokumentacji (kosztorys, projekt budowlany, biznes plan) w roku 2011 i 2012, zaliczając je do kosztów kwalifikowanych projektu. W związku z tym, iż dokumenty te sporządzono w roku 2010, wydatki na ich poniesienie należało wskazać w roku 2010, jako koszty niekwalifikowane. Z uwagi na brak dokumentu potwierdzającego, iż należności za przygotowanie projektu uiszczone zostaną przez stronę we wskazanych terminach, organ nie uznał kwalifikowalności wydatków związanych z przygotowaniem projektu". Jednocześnie instytucja zarządzająca podniosła, że strona w e-mailu dotyczącym poprawy/uzupełnienia braków/błędów we wniosku o dofinansowanie nie mogła zostać wezwana do wyjaśnienia powodów zaplanowania wydatków związanych z przygotowaniem projektu na lata 2011- 2012, gdyż w pierwotnym wniosku w pkt. 6.1 nie dokonano podziału kosztów na poszczególne kategorie. W związku z brakiem wyjaśnień i przedstawieniem w skorygowanym wniosku w pkt. 6.1 wydatków związanych z przygotowaniem dokumentacji w latach 2011-2012, instytucja zarządzająca uznała zarzut skarżącego w tym zakresie za nieprawidłowy. Organ stwierdził ponadto, że zapisy w instrukcji wypełniania wniosku dla pkt. 6.1 mają charakter ogólny, a wzór tabeli w formularzu wniosku zawierał zarówno pod rubryką z kosztami kwalifikowanymi, jak i rubryką z kosztami niekwalifikowanymi rubrykę "RAZEM", co w opinii organu jednoznacznie wskazywało na konieczność podsumowania kosztów kwalifikowanych i niekwalifikowanych, bez konieczności dodatkowych opisów w instrukcji wypełniania wniosku. Skarżący twierdził, że zapisy instrukcji wypełniania wniosku dla pkt. 7.8 są nieprecyzyjne i nie uwzględniają specyfiki projektów, które ze względu na występowanie pomocy publicznej mają różny poziom dofinansowania dla różnych kategorii wydatków. W ocenie organu skarżący słusznie zauważył przy korekcie wniosku, że w związku z różnymi poziomami dla kategorii wydatków, poziom wykazywany w tab. 7.8 nie będzie identyczny w każdym roku. Jednakże nie wzięto tu pod uwagę, że kategorie z poziomem dofinansowania 50% pojawiają się w projekcie zarówno w 2011 r. jak i 2012 r. Zatem sposób wypełnienia pkt. 7.8 w powyższym przypadku, chociaż nie opisany w instrukcji wypełnienia wniosku, jest – w ocenie instytucji zarządzającej - prostą konsekwencją kategorii wydatków wskazanych w pkt. 6.1 oraz zapisów w pkt. 7.5, gdzie wnioskodawca wskazał poziom dofinansowania dla poszczególnych kategorii zgodnie z wybranym rozporządzeniem o regionalnej pomocy inwestycyjnej. Podkreślono ponadto, że wnioskodawca w załączniku nr1 (biznes plan) nie zachował spójności z informacjami wskazanymi w formularzu wniosku, bowiem w pkt.3.4.8 nie uwzględniono wskaźnika rezultatu. Jednocześnie organ uznał za niezasadny, zarzut dotyczący sposobu przyjęcia skorygowanego wniosku, gdyż osoba go przyjmująca wydała osobie składającej korektę potwierdzenie przyjęcia na obowiązującym wzorze potwierdzenia. W uchwale szczegółowo uzasadniono, uznanie za niezasadny zarzutu o przedłożeniu brakujących dokumentów wraz z korektą wniosku i ich zagubieniu przez instytucję zarządzającą. Uchwała Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stała się przedmiotem skargi złożonej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1522/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania wszczęte pytaniami prawnymi, zadanymi przez: 1) WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1613/09, o treści: czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i zezwala – w ramach systemu realizacji programu operacyjnego – na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji – sygn. P 9/10. 2) WSA w Łodzi w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 973/10, o treści - czy art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 i 2, art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju są zgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust 3, art. 87 i art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – sygn. P 1/11. W dniu 21 lutego 2012 r. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. Sąd I instancji stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Sąd uznał, że skarga była zasadna wskazując, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt P 1/11 (Dz. U. nr 279, poz. 1 1644) uznany został za niezgodny z art. 87 Konstytucji w zakresie w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych, przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Za niezgodne z art. 87 Konstytucji uznane zostały również przepisy: art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa oraz art. 5 pkt 11 ustawy przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Jednocześnie wyrokiem Trybunału, wymienione wyżej przepisy utraciły moc obowiązującą z upływem osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Jak bowiem podniesiono, realizacja wyroku będzie wymagała systemowej interwencji ustawodawcy, polegającej na unormowaniu w aktach powszechnie obowiązującego prawa tych wszystkich dotychczasowych elementów systemów realizacji, które dotyczą bezpośrednio praw i obowiązków uczestników konkursów prowadzonych w ramach regionalnych programów operacyjnych. W praktyce oznacza to możliwość utrzymania – w drodze wyjątku – dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wdrażanych obecnie regionalnych programów operacyjnych na lata 2007-2013. Odnosząc się do wpływu odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów na postępowania sądowoadministracyjne, Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż stosownie do art. 190 ust. 3 Konstytucji przez osiemnaście miesięcy od ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw zakwestionowane przepisy – o ile wcześniej nie zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę, mimo że obalone w stosunku do nich zostało domniemanie konstytucyjności – winny być stosowane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że rodzą się wątpliwości co do konieczności i możliwości dokonania oceny zgodności z prawem przeprowadzonej procedury oceny projektu skarżącego według wzorca sformułowanego w akcie usytuowanym poza systemem źródeł prawa. Zdaniem Sądu I instancji, zakwestionowanie konstytucyjności uregulowań, określających prawa i obowiązki wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego, podważa sens sądowej kontroli procedury konkursowej, nakładając obowiązek dokonywania jej oceny w odniesieniu do regulacji niemającej charakteru normatywnego. Godzi się bowiem podkreślić, że sąd administracyjny dokonuje kontroli przeprowadzonej przez instytucję zarządzającą oceny projektu wnioskodawcy. Ocena ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. W sprawach z zakresu realizacji regionalnych programów operacyjnych, z racji szczątkowej jedynie regulacji ustawowej, kontrola ta w całości opierałaby się zatem na uregulowaniach, określonych w systemach realizacji, nie mających charakteru normatywnego. Odroczenie utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny zapisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oceny tej nie zmienia. Nie sytuuje bowiem, owych uregulowań (regulaminów, zarządzań, instrukcji etc.) w systemie źródeł prawa. Tym samym więc brak jest wzorca, w oparciu o który sąd administracyjny władny byłby dokonać kontroli. W istocie więc, zaakceptowanie stanowiska, iż w okresie obowiązywania regulacji, których konstytucyjność została zakwestionowania, sądy administracyjne obowiązane są do jej stosowania, prowadziłaby do swoistej "legalizacji" procedur, pozbawionych oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. W ocenie WSA biorąc pod uwagę uregulowania zawarte w Regulaminie konkursu, ogłoszonego w ramach Osi Priorytetowej II Ochrona Środowiska, zapobieganie zagrożeniom i energetyka Działanie II.9 Odnawialne Źródła Energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, dokona przez instytucję zarządzającą negatywna ocena projektu skarżącego była wadliwa. Skarżący wezwany został do uzupełnienia/poprawienia wniosku e-mailem z dnia [...]. Niekwestionowana przez instytucję zarządzającą była również, podnoszona w skardze okoliczność, iż zakres koniecznych poprawek był doprecyzowany w rozmowach telefonicznych. Zdaniem Sądu I instancji, w świetle treści wezwania z dnia [...]. (nieprawidłowości w pkt 6.1, pkt 7.8, załączniku nr 1 pkt 2.7) charakter co najmniej części uchybień wynikać mógł z niejednoznaczności kierowanych do strony wezwań. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że w związku z treścią wyrażonych poglądów prawnych, formułowanie wytycznych dla organu nastręcza problemy logicznej natury. Przyjęcie bowiem, iż procedura konkursowa opiera się o regulacje niemieszczące się w systemie źródeł obowiązującego prawa, z natury rzeczy nie pozwoli na uznanie, dokonanej w ramach tych procedur oceny projektów, za zgodną z prawem. Ponadto wykracza poza kompetencje sądu administracyjnego sanowanie wad legislacyjnych aktów sprzecznych z Konstytucją. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Zarząd Województwa [...] zaskarżając to orzeczenie w całości wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, a w przypadku, gdyby wniosek nie zasługiwałby na uwzględnienie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 30 d ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 173 w zw. z art. 174 p.p.s.a. w zw. z art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego: - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a). przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż kontrola legalności uchwał zarządu, wydawanych w oparciu o obowiązujące normy prawa daje podstawę do dokonywania zmian w obowiązującym ustawodawstwie, co wykracza poza granice właściwości sądów administracyjnych, - art. 1 p.u.s.a. przez niewłaściwą wykładnię, polegającą na wykroczeniu poza kryterium dokonywanej kontroli działalności administracji publicznej, a więc sprawowanej pod względem zgodności z prawem przez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, - art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., polegające na zastosowaniu jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia nieistniejącego przepisu, - art. 190 ust. 3 Konstytucji RP przez odmowę stosowania obowiązujących przepisów prawa, - par. 7 ust. 10 Regulaminu Konkursu dla naboru nr 1 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi II Ochrona środowiska, zapobieganie zagrożeniom i energetyka, Działanie II.9 Odnawialne źródła energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007- 2013 przez przyjęcie możliwości telefonicznego doprecyzowywania zakresu poprawek wniosku, 2) naruszenia przepisów postępowania: - art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez błędne przyjęcie, że miały miejsce przyczyny określone w tym przepisie skutkujące stwierdzeniem, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo w sytuacji gdy taki przepis nie istnieje, - art. 30c ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez zaniechanie orzeczenia w zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Zarządzającą, - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez brak w uzasadnieniu wyroku wskazania, co do dalszego postępowania, - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez brak podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, gdyż nie jest wiadome jaki przepis prawa został naruszony. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 823/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż Sąd I instancji uznając, że negatywna ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przeprowadził sprzeczny wywód wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia w postaci art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Nie wiadomo bowiem jaka przyczyna była podstawą naruszenia prawa. Czy stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2011r., sygn. akt P1/11, niezgodności przepisów art. 5 ust. 11, art. 30 b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 oraz art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z art. 87 Konstytucji RP w zakresie jakim prawa i obowiązki uczestnika konkursu i służące mu środki odwoławcze, warunkujące dopuszczalność skargi do sądu, są uregulowane w aktach znajdujących się poza systemem prawa powszechnie obowiązującego. Bowiem z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji nie zaakceptował stanowiska Trybunału Konstytucyjnego o obowiązku stosowania przez sądy administracyjne regulacji, wobec których obalone zostało domniemanie konstytucyjności, z uwagi na z odroczenie przez Trybunał terminu utraty ich mocy obowiązującej. Czy też postawę rozstrzygnięcia stanowił wynik kontroli trybu dokonania przez instytucje zarządzającą programem operacyjnym, oceny projektu zgłoszonego przez A. G., gdyż Sąd I instancji biorąc pod uwagę Regulamin konkursu ogłoszonego w ramach Osi Priorytetowej II Ochrona Środowiska, zapobieganie zagrożeniom i energetyka Działanie II.9 Odnawialne Źródła energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013r. stwierdził, że dokonana przez instytucję zarządzającą negatywna ocena projektu jest wadliwa, z uwagi na niejednoznaczność i nieprawidłowość wezwania do uzupełnienia (poprawienia) wniosku. Ponadto, z uwagi udzielanie wnioskodawcy "ustnych wskazówek" precyzujących dokonanie uzupełnień wniosku, mimo braku takich regulacji w zasadach wyboru projektów, oraz instrukcjach i regulaminach. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji biorąc pod uwagę swoje rozważania i ustalenia przyjął, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, nie wyjaśniając bliżej czy przez naruszenie prawa rozumie oddalenie protestu dokonane uchwałą Zarządu Województwa [...] na podstawie niekonstytucyjnych regulacji, czy też instytucja zarządzająca oceniając projekt wadliwie zastosowała regulacje dotyczące systemu realizacji programu operacyjnego, co oznaczałoby, że Sąd I instancji regulacje te stosował. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wskazań co do dalszego postępowania. Sąd ten podważając sens sądowej kontroli procedury konkursowej w odniesieniu do regulacji niemającej charakteru normatywnego stwierdził, że poza kompetencją sądu administracyjnego jest sanowanie wad legislacyjnych aktów sprzecznych z Konstytucją. Przyjąć zatem należy, że Sąd I instancji wprost odmówił wskazań co do dalszego postępowania. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za uzasadniony uznano również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. przepisu art. 30 c ust. 3 pkt. 1 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą nie została sądowi nadana jako uprawnienie, ale jako obowiązek, w sytuacji gdy ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Zatem sąd będąc związanym przepisem ustawowym ma obowiązek jego zastosowania w brzmieniu określonym przez ustawodawcę i nie ma dowolności rozstrzygnięcia w tym zakresie. Sentencja zaskarżonego wyroku zawiera stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, natomiast nie zawiera rozstrzygnięcia w zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucje zarządzającą, co oznacza, że Sąd I instancji formułując wydane rozstrzygnięcie naruszył omawiany przepis ustawy i uczynił wyrok niewykonalnym. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P1/11 nie mógł mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a ocena wniosku A. G. o dofinansowanie zgłoszonego projektu w ramach Osi Priorytetowej II Ochrona środowiska, zapobieganie zagrożeniom i energetyka Działanie II 9. Odnawialne Źródła Energii RPO W[...] winna była przebiegać według dotychczasowych zasad wyboru projektów w trybie konkursu zamkniętego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, określonych w systemie realizacji tego programu operacyjnego, mimo że nie należy on do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Pogląd Sądu I instancji, że kwestionowane przepisy, jako niekonstytucyjne, nie mogą być stosowane, powodowałby konieczność natychmiastowego wstrzymania rozdziału środków rozwojowych pochodzących z Unii Europejskiej z uwagi na brak procedur rozdziału, aż do czasu ustanowienia procedur w formie zgodnej z art. 87 Konstytucji RP. Taki właśnie skutek wyroku byłby niemożliwy do zaakceptowania i sam Trybunał Konstytucyjny go wykluczył, co w pełni zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie (vide wyrok NSA z 27 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 417/12). W tym stanie rzeczy, Sąd I instancji znając treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego i uregulowania zawarte w jego części II, obowiązany był stosować regulacje przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego mającego zastosowanie w rozpoznawanej sprawy. Nie czyniąc tego w zakresie wyżej stwierdzonym (odmowa wskazań dalszego postępowania i brak przekazania sprawy do ponownego rozparzenia), Sąd I instancji naruszył art. 190 ust. 3 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji powinien ponownie rozpoznać skargę na Uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...]. mając na uwadze wiążącą ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: W MYŚL ART. 1 § 1 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.), SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI POPRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ ORAZ ROZSTRZYGANIE SPORÓW KOMPETENCYJNYCH I O WŁAŚCIWOŚĆ MIĘDZY ORGANAMI JEDNOSTEK SAMORZĄDU TERYTORIALNEGO, SAMORZĄDOWYMI KOLEGIAMI ODWOŁAWCZYMI I MIĘDZY TYMI ORGANAMI A ORGANAMI ADMINISTRACJI RZĄDOWEJ, PRZY CZYM ZGODNIE Z § 2 TEGOŻ ARTYKUŁU KONTROLA, O KTÓREJ MOWA JEST SPRAWOWANA POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM, JEŻELI USTAWY NIE STANOWIĄ INACZEJ. SĄD ROZPOZNAJE SPRAWĘ ROZSTRZYGNIĘTĄ OSTATECZNIE W TOKU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO PO WYCZERPANIU TOKU ODWOŁAWCZEGO TEGO POSTĘPOWANIA, Z PUNKTU WIDZENIA LEGALNOŚCI, T. J. ZGODNOŚCI Z PRAWEM CAŁEGO TOKU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO I PRAWIDŁOWOŚCI ZASTOSOWANIA PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO. KOGNICJA SĄDU W SPRAWIE WYNIKA Z ART. 30C UST. 1 USTAWY Z DNIA 6 GRUDNIA 2006 R. O ZASADACH PROWADZENIA POLITYKI ROZWOJU (DZ. U. Z 2009 R. NR 64, POZ. 712 ZE ZM.) W ZW. Z ART. 3 § 3 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), KTÓRY STANOWI, ŻE SĄDY ADMINISTRACYJNE ORZEKAJĄ TAKŻE W SPRAWACH, W KTÓRYCH PRZEPISY USTAW SZCZEGÓLNYCH PRZEWIDUJĄ SĄDOWĄ KONTROLĘ I STOSUJĄ ŚRODKI OKREŚLONE W TYCH PRZEPISACH. PO MYŚLI ART. 30C UST. 2 USTAWY Z 6 GRUDNIA W WYNIKU ROZPATRZENIA SKARGI SĄD MOŻE: 1. UWZGLĘDNIĆ SKARGĘ STWIERDZAJĄC, ŻE OCENA PROJEKTU ZOSTAŁA PRZEPROWADZONA W SPOSÓB NARUSZAJĄCY PRAWO, PRZEKAZUJĄC SPRAWĘ DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA PRZEZ WŁAŚCIWĄ INSTYTUCJĘ ZARZĄDZAJĄCĄ LUB POŚREDNICZĄCĄ; 2. ODDALIĆ SKARGĘ W PRZYPADKU NIEUWZGLĘDNIENIA; 3. UMORZYĆ POSTĘPOWANIE, JEŻELI Z JAKICHKOLWIEK WZGLĘDÓW JEST ONA BEZPRZEDMIOTOWA. W ŚWIETLE KRYTERIÓW OCENY PRZEWIDZIANYCH W POZOSTAŁYCH PRZEPISACH PODSTAWOWEJ ZASADY OCENY DOKONYWANEJ PRZEZ SĄDY ADMINISTRACYJNE – BADANIA ZGODNOŚCI Z PRAWEM (LEGALNOŚCI) ZASKARŻONEGO AKTU, SKARGA NIE ZASŁUGIWAŁA NA UWZGLĘDNIENIE. ZGODNIE Z ART. 26 UST. 1 PKT 4 USTAWY O ZASADACH PROWADZENIA POLITYKI ROZWOJU, DO ZADAŃ INSTYTUCJI ZARZĄDZAJĄCEJ NALEŻY WYBÓR PROJEKTÓW – W OPARCIU O KRYTERIA, O KTÓRYCH MOWA W PKT 3 TEGO PRZEPISU, KTÓRE BĘDĄ DOFINANSOWANE W RAMACH PROGRAMU OPERACYJNEGO. STOSOWNIE DO ART. 26 UST. 2 TEJ USTAWY INSTYTUCJA ZARZĄDZAJĄCA WYKONUJĄC ZADANIA, O KTÓRYCH MOWA W UST. 1 POWINNA UWZGLĘDNIAĆ ZASADĘ RÓWNEGO DOSTĘPU DO POMOCY WSZYSTKICH KATEGORII BENEFICJENTÓW W RAMACH PROGRAMU ORAZ ZAPEWNIAĆ PRZEJRZYSTOŚĆ REGUŁ STOSOWANYCH PRZY OCENIE PROJEKTÓW. Z KOLEI W MYŚL ART. 29 UST. 2F TEJŻE USTAWY OGŁOSZENIE W KONKURSIE W CELU WYŁONIENIA PROJEKTÓW DO DOFINANSOWANIA ZAWIERA INFORMACJE OBEJMUJĄCE M. IN. KRYTERIA WYBORU PROJEKTÓW (PKT 6) ORAZ TERMIN, MIEJSCE I SPOSÓB SKŁADANIA WNIOSKÓW O DOFINANSOWANIE PROJEKTU. WEDŁUG ART. 25 UST. 1 USTAWY O ZASADACH PROWADZENIA POLITYKI ROZWOJU ODPOWIADA INSTYTUCJA ZARZĄDZAJĄCA. JEST NIĄ ODPOWIEDNIO MINISTER WŁAŚCIWY DO SPRAW ROZWOJU REGIONALNEGO LUB ZARZĄD WOJEWÓDZTWA. DO ZADAŃ TEJ INSTYTUCJI NALEŻY W SZCZEGÓLNOŚCI OKREŚLENIE SYSTEMU REALIZACJI PROGRAMU OPERACYJNEGO (ART. 26 UST. 1 PKT 8 USTAWY). JAKO SYSTEM REALIZACJI NALEŻY ROZUMIEĆ ZASADY I PROCEDURY OBOWIĄZUJĄCE, INSTYTUCJE UCZESTNICZĄCE W REALIZACJI STRATEGII ROZWOJU ORAZ PROGRAMÓW, OBEJMUJĄCE ZARZĄDZENIA, MONITORING, KONTROLĘ I SPRAWOZDAWCZOŚĆ ORAZ SPOSÓB KOORDYNACJI DZIAŁAŃ TYCH INSTYTUCJI. SYSTEM REALIZACJI OKREŚLA RÓWNIEŻ ŚRODKI ODWOŁAWCZE PRZYSŁUGUJĄCE WNIOSKODAWCY W TRAKCIE NABORU PROJEKTÓW. NALEŻY NADMIENIĆ, ŻE PRZY ROZPATRYWANIU WNIOSKÓW O DOFINANSOWANIE NIE MAJĄ ZASTOSOWANIA PRZEPISY KODEKSU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO ANI TEŻ NIE WYDAJE SIĘ DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ. CAŁA PROCEDURA OKREŚLONA JEST W DOKUMENTACH WEWNĘTRZNYCH REGIONALNEGO PROGRAMU OPERACYJNEGO WOJEWÓDZTWA [...]. NIE OZNACZA TO JEDNAK, ŻE TA PROCEDURA MOŻE BYĆ CAŁKOWICIE DOWOLNA, ALBOWIEM MUSI RESPEKTOWAĆ STANDARDY DEMOKRATYCZNEGO PAŃSTWA PRAWA ORAZ ZAWIERAĆ OBLIGATORYJNE ELEMENTY, O KTÓRYCH MOWA W ART. 30B I 30C W. W. USTAWY. W OCENIE SĄDU ISTOTĄ ROZPATRYWANEJ SPRAWY JEST TO, CZY WNIOSEK SKARŻĄCEJ SPEŁNIA FORMALNE KRYTERIUM OKREŚLONE W DOKUMENTACJI KONKURSOWEJ. SĄD W TYM SKŁADZIE PODZIELA STANOWISKO ZARZĄDU WOJEWÓDZKIEGO, ŻE ZARZUTY WNIOSKODAWCY W WIĘKSZOŚCI SĄ NIEZASADNE. NALEŻY ZGODZIĆ SIĘ Z POGLĄDEM ORGANU, ŻE DOKUMENTY SPORZĄDZONO W 2010 R. A SPRAWA DOTYCZYŁA SPORZĄDZENIA DOKUMENTACJI W 2011 R. I 2012 ROKU, ZATEM W ŚWIETLE POWOŁANEGO ROZPORZĄDZENIA NIE MOŻNA BYŁO ICH ZALICZYĆ DO KOSZTÓW KWALIFIKOWANYCH. TYM BARDZIEJ, ŻE W PIERWOTNYM WNIOSKU NIE DOKONANO PODZIAŁU KOSZTÓW NA POSZCZEGÓLNE KATEGORIE. JAKIE KOSZTY NALEŻY UZNAĆ ZA KWALIFIKOWANE NA POSZCZEGÓLNYCH ETAPACH WSKAZUJE POWOŁANE ROZPORZĄDZENIE. SĄD PODZIELA STANOWISKO WNIOSKODAWCY, ŻE NADZÓR BUDOWLANY NIE JEST KOSZTEM PRZYGOTOWAWCZYM PROJEKTU ALE KOSZTEM ZWIĄZANYM ŚCIŚLE Z REALIZACJĄ PROJEKTU. WYNIKA TO WPROST Z ART. 25 USTAWY Z DNIA 7 LIPCA 1994 R. PRAWO BUDOWLANE (DZ. U. Z 2010 R., NR 243, POZ. 1623 ZE ZM.), KTÓRY OKREŚLA PRAWA I OBOWIĄZKI INSPEKTORA NADZORU INWESTORSKIEGO NA POSZCZEGÓLNYCH ETAPACH INWESTYCJI. INNA SYTUACJA DOTYCZY KIEROWNIKA BUDOWY, DO KTÓREGO OBOWIĄZKÓW NALEŻY M. IN. PRZEJĘCIE OD INWESTORA TERENU BUDOWY, CO MOŻNA UZNAĆ ZA PRACE PRZYGOTOWAWCZE. NIE ZAŁĄCZONO RÓWNIEŻ DOKUMENTÓW DOTYCZĄCYCH ZAŁĄCZNIKA NR 15, O KTÓRYCH MOWA NA STRONIE 5 UWAG FORMULARZA WNIOSKU O DOFINANSOWANIE A W SZCZEGÓLNOŚCI ZAŚWIADCZENIA ORGANU ODPOWIEDZIALNEGO ZA MONITOROWANIE OBSZARÓW NATURA 2000. Z TYCH TEŻ WZGLĘDÓW SĄD NA PODSTAWIE ART. 151 P.P.S.A. ODDALIŁ SKARGĘ. B.A.