I OSK 3124/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.), Sędzia del. NSA Jacek Hyla, Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1092/12 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia w nauce na rok akademicki 2010/2011 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz J. N. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2012r., sygn. akt II SA/Wa 1092/12 oddalił skargę J. N. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia w nauce na rok akademicki 2010/2011. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], odmówił przyznania J. N. - studentowi III roku studiów pierwszego stopnia Państwowej Wyższej Szkoły [...] w O., stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia w nauce za rok akademicki 2010/2011. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. J. N. wystąpił do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku,, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że spośród 2644 nadesłanych wniosków, 2573 spełniało przesłanki wskazane w art. 181 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz w § 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe (Dz. U. Nr 153, poz. 1093 ze zm.). Jednak przyznane Ministrowi w budżecie środki finansowe na stypendia nie pozwoliły, aby takie stypendium otrzymał każdy student, który spełnił ww. przesłanki, dlatego organ musiał dokonać dodatkowej gradacji osiągnięć naukowych wnioskodawców, poprzez stworzenie rankingu wniosków. Przy ocenie wniosków Minister stosował metodę punktową. Suma punktów uzyskana przez kandydata do stypendium decydowała o pozycji w rankingu, natomiast w przypadku takiej samej liczby punktów, o miejscu w rankingu decydowała średnia ocen. Minister wyjaśnił, że oceniając powtórnie wniosek o przyznanie stypendium J. N. wziął pod uwagę jego osiągnięcia naukowe i aktywność naukową z okresu od [...] października 2008 r. do [...] września 2010 r., tj. pracę w kole naukowym. Przy ocenie wniosku organ nie wziął pod uwagę osiągnięć uzyskanych przed rozpoczęciem studiów na danym poziomie, tj. certyfikatu językowego C1 z 2007 r. oraz studiów równoległych na drugim kierunku ukończonych w 2006 r. Minister zaznaczył dodatkowo, że nie jest uprawniony do oceny wszystkich aktywności, w tym naukowej, jaką osoba wykazała we wniosku. W związku z powyższym, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, ocena wniosku o przyznanie stronie stypendium nie zmieniła się. Wniosek uzyskał 0,75 pkt za pracę w kole naukowym. Osoby, które otrzymały stypendium w roku akademickim 2010/2011, uzyskały co najmniej 5,25 pkt. Tym samym przedstawione przez studenta osiągnięcia naukowe na tle osiągnięć innych studentów ubiegających się o stypendium ministra były niewystarczające do otrzymania stypendium. Następnie J. N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2011 r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 181 ust. 2, art. 187 pkt 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 3 oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2011r., sygn. akt II SA/Wa 1331/11, uchylił decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2011 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja w przedmiocie przyznania stypendium ma charakter uznaniowy. Przesądza o tym fakt, że poza spełnieniem kryteriów o charakterze ścisłym, wymienionych w § 2 pkt 1, 2 i 4 rozporządzenia, student ubiegający się o stypendium musi również spełnić kryterium o charakterze nieostrym, za które uznać należy legitymowanie się osiągnięciami naukowymi oraz aktywnością naukową. Wprawdzie § 3 rozporządzenia definiuje zbiorczo pojęcie osiągnięć i aktywności naukowej, wyliczając ich formy, niemniej, po pierwsze, nie jest to definicja wyczerpująca (wspomniany katalog poprzedza sformułowanie "w szczególności"), po drugie, możność wylegitymowania się przez studenta jakimkolwiek z osiągnięć lub aktywności wymienionej w przepisie nie uprawnia automatycznie do uzyskania stypendium. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego jest bowiem upoważniony do rozstrzygania, które z przejawów działalności naukowej studentów zasługują na wyróżnienie stypendium i dlatego jest zobowiązany swoje uznanie w tym zakresie dokładnie i wyczerpująco uzasadnić. Sąd podkreślił, że w związku z wydawaniem decyzji o charakterze uznaniowym na organie administracji ciąży obowiązek szczególnie starannego sporządzenia ich uzasadnienia, zwłaszcza decyzji dla strony negatywnych. Dlatego ze względu na możliwy do podniesienia zarzut niewłaściwego korzystania z uznania administracyjnego (przekroczenia granic tego uznania), obowiązki w zakresie uzasadnienia decyzji są większe wobec organu orzekającego w ramach uznania administracyjnego aniżeli w przypadku orzekania w ramach ustawowego związania. Wprawdzie kryteria, którymi posługiwał się organ w celu wyłonienia najlepszych studentów, zostały w zaskarżonej decyzji scharakteryzowane - Minister wyjaśnił, iż preferował osiągnięcia o charakterze ściśle naukowym, zwłaszcza takie, które wykraczają poza program nauczania, udział w pracach naukowo - badawczych, publikacje o charakterze naukowym, zwłaszcza o zasięgu ogólnokrajowym lub międzynarodowym (w obcych językach) oraz czynny udział w konferencjach naukowych, konkursach i festiwalach - niemniej całkowicie zaniechał szczegółowej oceny i opisu pod kątem tych kryteriów poszczególnych elementów dorobku skarżącego. Brak jest w zaskarżonej decyzji zindywidualizowania poszczególnych ocen i ich uzasadnienia. W ocenie Sądu, nie jest tu wystarczające podanie skali punktacji danego osiągnięcia czy dokonania studenta, jak to czyni Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Punkty te należało nie tylko odnieść do konkretnie wskazanych dokonań studenta (ten element został w decyzji spełniony), ale także pisemnie uzasadnić dlaczego tak, a nie inaczej, oceniono jego dokonania oraz czego zabrakło do uzyskania maksymalnej liczby punktów za dane osiągnięcie czy działalność, a także dlaczego tak, a nie inaczej, je oceniono. Bez tego pisemnego uzasadnienia przyznanej punktacji, dotyczącej wypracowania przez organ (na podstawie sumy uzyskanych punków przez danego zainteresowanego) rankingu najlepszych studentów, wydana przez organ decyzja nie nosi cech prawidłowego uznania administracyjnego. W aktach administracyjnych sprawy brak jest stworzonego przez organ, na użytek postępowań o przyznanie stypendium naukowego na rok akademicki 2010/2011 za osiągnięcia w nauce, dokumentu określającego skalę punktacji danego dokonania czy osiągnięcia (przecież, jak zapewnia organ w uzasadnieniu decyzji, stosował do oceny wszystkich wniosków o przyznanie stypendium te same kryteria punktacji) oraz protokołu odrębnej dla każdego zainteresowanego dokumentacji, dotyczącej oceny jego dokonań i uzasadnienia przyznania mu za dane osiągnięcie określonej liczby punktów. Dokumenty te są niezbędne dla dokonania kontroli przez sąd administracyjny procesu wyłaniania najlepszych studentów w drodze uznania administracyjnego. Brak jest także jasno sprecyzowanego wskazania co do przyznawania ułamkowych punktów. Nie wiadomo jaki może być najmniejszy ułamek przyznanego punktu, czy w skali dziesiętnej punktu, czy setnej. Także samo poinformowanie zainteresowanego o możliwości zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego (art. 10 k.p.a.), które to akta na tym etapie postępowania sprowadzały się do: wniosku o przyznanie stypendium wraz z załącznikami, decyzji wydanej w I instancji i wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie stanowi, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, prawidłowego wykonywania przez organ obowiązków zakreślonych w art. 7 i art. 8 k.p.a. Skoro organ wybrał wskazany przez siebie w uzasadnieniu decyzji, sposób wyłaniania najlepszych studentów (z grona studentów spełniających kryteria ustawowe i kryteria zawarte w rozporządzeniu), poprzez szczegółową punktację poszczególnych dokonań danego studenta, to powinien ustalone w taki sposób dodatkowe zasady podać do wiadomości zainteresowanych i nadto w uzasadnieniu decyzji szczegółowo uzasadnić przyczyny przyznania za konkretne osiągnięcia studenta określonych punktów. Wobec uznaniowego charakteru decyzji nie sposób elementu tego pominąć w uzasadnieniu decyzji. Powołanie się tu jedynie na liczbę punktów nie stanowi uzasadnienia uznania administracyjnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, mimo jego obszerności i wskazania dodatkowych zasad wyłaniania najlepszych studentów, zawiera zbyt mało odniesień co do przyczyn przyznania skarżącemu konkretnych punktów za dane dokonanie. Wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 266/12, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego całościowo zebrał oraz zweryfikował i rozważył posiadany materiał dowodowy. Organ wskazał powody, którymi kierował się rozstrzygając sprawę przyznania stypendium skarżącemu i dał im wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoją decyzję wskazał rodzaje działalności naukowej, które są brane pod uwagę przy przyznawaniu stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz liczbę punktów przyznawanych w ramach danego osiągnięcia naukowego i wyjaśnił, dlaczego wziął pod uwagę jedynie pracę skarżącego w kole naukowym. Zasadnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazano w skardze kasacyjnej, że w sytuacji, kiedy przyznano punkty wyłącznie za pracę w kole naukowym, przedstawianie zasad punktowania pozostałych osiągnięć wskazanych we wniosku nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nawet gdyby skarżący za pracę w kole naukowym uzyskał maksymalną liczbę punktów, która wynosiła 2, i tak nie otrzymałby stypendium. Uzasadnienie decyzji spełnia zatem wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny jednakże wskazał, że na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a., albowiem przedstawiając stan sprawy pominął omówione w decyzji organu II instancji powody nieuwzględnienia pozostałych osiągnięć skarżącego, co miało kluczowe znaczenie dla sprawy, bowiem Sąd nie wskazał, czy osiągnięcia uznane przez organ za nienaukowe, są w istocie osiągnięciami naukowymi, które organ powinien uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Minister określił, dlaczego poszczególnych osiągnięć, wskazanych we wniosku przez studenta, nie wziął pod uwagę przy przyznawaniu punktacji. Organ wskazał, że nie jest uprawniony do oceny wszelkiej aktywności jaką dana osoba wykazała we wniosku, wynikającej z innych zainteresowań, ukończonych wcześniej studiów lub pracy zawodowej, a jedynie tej związanej z kierunkiem studiów. Wymienił w decyzji osiągnięcia, których z powyższego powodu nie uwzględnił. Dalej organ wskazał, których osiągnięć nie wziął pod uwagę ze względu na to, że wykraczały one poza katalog osiągnięć naukowych określonych w § 3 rozporządzenia. Sąd I instancji w ogóle nie ustosunkował się do argumentacji przedstawionej przez organ w tym zakresie. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 266/12, wskazując w szczególności, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego całościowo zebrał oraz zweryfikował i rozważył posiadany materiał dowodowy. Organ wskazał powody, którymi kierował się rozstrzygając sprawę przyznania stypendium skarżącemu i dał im wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoją decyzję wskazał rodzaje działalności naukowej, które są brane pod uwagę przy przyznawaniu stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz liczbę punktów przyznawanych w ramach danego osiągnięcia naukowego i wyjaśnił, dlaczego wziął pod uwagę jedynie pracę skarżącego w kole naukowym. Uzasadnienie decyzji spełnia zatem wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. N., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie a to wobec treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia uniemożliwiającej jego kontrolę przez sąd kasacyjny; 2) naruszenie art. 190 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w zakresie braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 266/12 odnośnie wykładni przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do kwestii uwzględniania osiągnięć w nauce skarżącego nieuwzględnionych przez organ administracyjny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że sprawa dotyczy stypendium naukowego skarżącego a jej punkt ciężkości spoczywa na uwzględnieniu osiągnięć skarżącego w postaci aktywności naukowej i artystycznej które organ administracyjny pominął. Dodatkowo w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł, że nawet uwzględnione osiągnięcie w postaci aktywności w kole naukowym zostało ocenione arbitralnie, to znaczy z uzasadnienia żadnej z zaskarżonych decyzji administracyjnych nie wynika, dlaczego organ administracyjny za osiągnięcie przyznał akurat 0,75 punktu, a nie 1 czy 2. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2012 r. zauważył, że samo punktowanie jednego osiągnięcia nie ma znaczenia dla sprawy, skoro pozostałe osiągnięcia naukowe i artystyczne w ogóle nie zostały uwzględnione poprzez organ administracyjny. W związku z powyższym, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2011 r. nie zawierało najistotniejszych z punktu widzenia trafności orzeczenia kwestii, to znaczy w ogóle nie odnosiło się do kwestii uwzględnienia osiągnięć naukowych i artystycznych skarżącego odnosząc się jedynie do braków zaskarżonych decyzji w zakresie punktacji jedynego uwzględnionego osiągnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia powiela ten błąd. Wydaje się, że WSA w Warszawie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia jedynie do sformułowanych stwierdzeń w uzasadnieniu wyroku NSA, iż "Zasadnie wskazano w skardze kasacyjnej, że w sytuacji, kiedy przyznano punkty wyłącznie za pracę w kole naukowym, przedstawienie zasad punktowania pozostałych osiągnięć wskazanych we wniosku nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać należy, że należy, że nawet gdyby skarżący za pracę w kole naukowym uzyskał maksymalną ilość punktów, która wynosiła 2, i tak nie otrzymałby stypendium. Uzasadnienie decyzji spełnia zatem wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżone orzeczenie, ograniczył się wyłącznie do przytoczenia powyższego fragmentu uzasadnienia wyroku NSA z dnia 10 maja 2012 r. Takie uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w sposób wręcz rażący narusza dyspozycję przepisu art. 141 § 1 P.p.s.a. i nie daje praktycznie żadnej możliwości kontroli odwoławczej zaskarżonego orzeczenia. Trudno prześledzić tok rozumowania sądu, brak podstawy prawnej rozstrzygnięcia, brak jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za tym, że dotyczący innego fragmentu sprawy cytat z uzasadnienia orzeczenia NSA może być podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do dalszej części uzasadnienia wyroku NSA, zawierającej wskazania do dalszego toku postępowania, które odnosiły się właśnie do konieczności rozpatrzenia skargi pod kątem uwzględniania bądź nieuwzględnienia pozostałych osiągnięć naukowych i artystycznych skarżącego wskazanych we wniosku o stypendium, których w ogóle nie uwzględnił organ administracyjny. Sąd I instancji pominął też całkowicie rozważania dotyczące treści uzasadnienia, które winno dawać rękojmię co do tego, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie tyko nie zajął się sprawą pozostałych osiągnięć naukowych i artystycznych skarżącego ale tez w żaden sposób tego nie uzasadnił. Trudno bowiem przyjąć by przytoczenie fragmentu uzasadnienia wyroku NSA dotyczącego rozpatrzenia decyzji administracyjnym pod kątem 107 § 3 k.p.a. stanowiło rozpatrzenie skargi dotyczącej głównie uwzględnienia osiągnięć skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu może wziąć pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, rozpoznał sprawę w granicach zarzutów zgłoszonych w tej skardze. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jest trafny. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienia zawsze wymaga dołożenia należytej staranności. Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I FPS 3/06 "uzasadnienie wyroku jest aktem o doniosłym znaczeniu społecznym, a przede wszystkim procesowym, ma ono bowiem dać rękojmię, że sąd będzie staranniej zastanawiał się nad rozstrzygnięciem; ma umożliwić wyższej instancji zorientowanie się, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma służyć w razie wątpliwości ustaleniu granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków wyroku, a także przekonaniu stron co do trafności motywów wydanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie pełni dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Strona, chcąc merytorycznie polemizować ze stanowiskiem Sądu musi poznać przyjęty stan faktyczny sprawy oraz argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku (...). Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej". Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia przesłanek ustawowych określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ma rację wnoszący skargę kasacyjną, że Sąd I instancji nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 266/12. We wspomnianym wyroku stwierdzono m. in., że po raz pierwszy rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął omówione w decyzji organu II instancji powody nieuwzględnienia pozostałych osiągnięć skarżącego, co miało kluczowe znaczenie dla sprawy, bowiem Sąd nie wskazał, czy osiągnięcia uznane przez organ za nienaukowe, są w istocie osiągnięciami naukowymi, które organ powinien uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Ponadto zaznaczono, że Minister określił, dlaczego poszczególnych osiągnięć, wskazanych we wniosku przez studenta, nie wziął pod uwagę przy przyznawaniu punktacji. Organ wskazał, że nie jest uprawniony do oceny wszelkiej aktywności jaką dana osoba wykazała we wniosku, wynikającej z innych zainteresowań, ukończonych wcześniej studiów lub pracy zawodowej, a jedynie tej związanej z kierunkiem studiów. Wymienił w decyzji osiągnięcia, których z powyższego powodu nie uwzględnił. Dalej organ wskazał, których osiągnięć nie wziął pod uwagę ze względu na to, że wykraczały one poza katalog osiągnięć naukowych określonych w § 3 rozporządzenia. Zwrócono przy tym uwagę, że Sąd I instancji w ogóle nie ustosunkował się do argumentacji przedstawionej przez organ w tym zakresie. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji dokona ponownej analizy zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę całość argumentacji przedstawionej przez organ. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wykonał wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 266/12. Samo ograniczenie się do stwierdzenia, że uzasadnienie decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. świadczy o tym iż kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji dokonana została pobieżnie. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wywiązał się w sposób należyty z obowiązku określonego w art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 190 P.p.s.a. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na postawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.