II GSK 2112/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 963/12 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 1 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 963/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę W. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Ponadto Sąd zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 7 sierpnia 2012 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Gliwicach wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, przy czym dla dokonania tej czynności został wyznaczony siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca to wezwanie została odebrana osobiście przez skarżącego w dniu 23 sierpnia 2012 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 30 sierpnia 2012 r. Tymczasem opłata sądowa we właściwej wysokości wpłynęła na rachunek Sądu w dniu 31 sierpnia 2012 r., to jest z uchybieniem ustawowego terminu. Wobec tego Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."). Skargę kasacyjną od postanowienia Sądu pierwszej instancji złożył W. P. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przyjęcie skargi do rozpoznania, ewentualnie – o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 72 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez wyznaczenie terminu do uiszczenia opłaty wskazanego jedynie na 7 dni oraz przyjęcie, iż dniem wniesienia opłaty jest dzień księgowania opłaty na rachunku sądu. W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że - wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji - nie odebrał on osobiście przesyłki z wezwaniem do uiszczenia wpisu. Przesyłkę tę odebrała córka skarżącego, która nie jest domownikiem, bowiem uczy się i przebywa często poza domem. Z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą (przedsiębiorstwo transportowe) i związane z tym częste wyjazdy, skarżący nie ma bezpośredniego kontaktu z córką. Dlatego też przekazanie pisma nastąpiło z utrudnieniem po kilkunastu dniach od jego odbioru przez córkę. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, w sprawie nie ma znaczenia dzień zaksięgowania opłaty na rachunku WSA, ale dzień zlecenia opłaty przez skarżącego. Sąd pierwszej instancji nie poczynił ustaleń, czy zlecenie przelewu zostało wprowadzone do systemu w dniu 30 sierpnia 2012 r. Ponadto w wezwaniu do uiszczenia opłaty wskazano jedynie 7-dniowy termin, który nie wynika z przepisów. Tak krótki termin uniemożliwił skarżącemu uiszczenie opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wnoszący skargę kasacyjną zakreślił zarzucając naruszenie art. 72 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W przypadku pierwszego z przepisów autor skargi kasacyjnej zakwestionował prawidłowość doręczenia przesyłki z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Drugi z wymienionych przepisów miał zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu do uiszczenia opłaty i błędnego uznania, że dla dochowania tego terminu ma znaczenie data zaksięgowania opłaty na rachunku sądu a nie data zlecenia przez skarżącego zaksięgowania tej opłaty. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, wskazać należy, że zgodnie z art. 72 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma (§ 1), natomiast jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism (§ 2). Wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie naruszył tych przepisów. Przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego została wysłana na adres zamieszkania skarżącego wskazany w skardze (vide – k . 16 akt WSA), a zatem przy doręczaniu tego pisma nie miał zastosowania art. 72 § 2 p.p.s.a. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 17 akt WSA) wynika, że przesyłka ta została odebrana przez córkę skarżącego, przy czym na druku potwierdzenia odbioru doręczyciel zaznaczył, że doręczył pismo dorosłemu domownikowi, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi. Błędne wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przesyłkę odebrał osobiście skarżący nie stanowiło istotnego naruszenia przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Istotną okolicznością było bowiem to, czy doręczenie przesyłki było skuteczne, a nie to, w jakim trybie zostało ono dokonane. Z akt sprawy bezspornie wynika, że doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało dokonane w trybie zastępczym określonym w art. 72 § 1 p.p.s.a. i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że doręczenie to było nieskuteczne. Podkreślić przy tym należy, że w skardze kasacyjnej skarżący przyznał, że córka przekazała mu przedmiotową przesyłkę. Całkowicie nieusprawiedliwiony jest drugi zarzut skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej (radca prawny) wskazał jako naruszony przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tymczasem przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, a tym samym nie mógł zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Podstawę odrzucenia skargi stanowił art. 220 § 3 p.p.s.a, który stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy zawartej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 220 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011). Wobec związania granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ocenić, czy podniesiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja świadczy o naruszeniu innych przepisów niż wskazane jako naruszone w zarzutach tego środka odwoławczego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. PG