I OSK 195/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1462/11 w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1462/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. T. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu Sąd wskazał na następujący stan sprawy: Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], na podstawie art. 158 § 1, art. 157 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku art. 78 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), stwierdził nieważność decyzji Dowódcy 1 Korpusu Zmechanizowanego z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...], wydanej na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wypowiadającej P. T. stosunek zawodowej służby wojskowej, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, że wypowiadając stosunek służbowy nie sprecyzowano ani stanu faktycznego stanowiącego podstawę podejmowanych czynności, ani podstawy prawnej. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] uznając, że nie było podstaw do przyjęcia, iż decyzja Dowódcy 1 Korpusu Zmechanizowanego z dnia [...] marca 2004 r. stoi w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. W ocenie organu uzasadnienie decyzji Dowódcy 1 Korpusu Zmechanizowanego z dnia [...] marca 2004 r. odpowiada wymogom określonym w art. 107 k.p.a. P. T. wniósł o ponowne rozparzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na tę decyzję P. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc, że ani z podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, ani z treści jej uzasadnienia nie wynika jednoznacznie, jaki konkretnie przepis prawa został w ocenie organu w sposób rażący naruszony. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1462/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę P. T. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2011 r. wskazał, że żołnierz zawodowy zwolniony z dotychczasowego stanowiska na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 3, a więc z powodu likwidacji tego stanowiska, mógł być wyznaczony na stanowisko niższe, o ile wyraził na to pisemną zgodę. W niniejszej zaś sprawie skarżący nie wyraził pisemnej zgody na objęcie zaproponowanego niższego stanowiska służbowego, zatem organ wojskowy nie miał innego wyjścia jak uruchomić procedurę wypowiedzenia żołnierzowi stosunku służbowego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż spełnione zostały obie przesłanki warunkujące zastosowanie przepisu art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W ocenie Sądu Dowódca Wojsk Lądowych stosując w decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. sam w sposób rażący naruszył ten przepis. To z kolei dawało Ministrowi Obrony Narodowej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył P. T. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji wraz z rozstrzygnięciem o kosztach procesu w pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie norm prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w związku art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 16 k.p.a., polegające na braku wskazania na czym konkretnie i w jaki sposób Dowódca Wojsk Lądowych wydając decyzję z dnia [...] listopada 2007 roku [...] naruszył art. 16 § 1 k.p.a., którego naruszenie jako wyrażającego zasadę ogólną postępowania administracyjnego, samo w sobie nie może stanowić podstawy jakiegokolwiek zarzutu, czy argumentu przemawiającego za eliminacją danej decyzji z obrotu prawnego; 2) naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c powołanej ustawy w związku z art. art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., a tym samym przyjęcie, iż dopuszczalnym jest stwierdzenie nieważności decyzji, która zawierała jedynie uchybienia co do formy jej wydania i opierała się na różnej od organu w sprawie niniejszej interpretacji przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ ograniczył się jedynie do oceny słuszności stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego. W istocie można zatem mieć wątpliwości, czy organ na pewno orzekał o stwierdzeniu nieważności tej decyzji, którą wskazał w rozstrzygnięciu, czy też odmawiał stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego. Jeżeli zaś przyjąć drugi wariant, to nie był ku temu właściwy, albowiem nie był organem bezpośrednio nadrzędnym nad Dowódcą 1 KZ w B. W terminie otwartym do złożenia skargi kasacyjnej skarżący P. T. złożył pismo zwane skargą kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie tym rozszerzył zarzuty skargi kasacyjnej zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest: a) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] marca 2004 r., polegające na błędnym uznaniu, że przy wydawaniu decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego nr [...] zastosowano prawidłową podstawę prawną, gdy z treści decyzji wynikało, że wypowiedzenie stosunku służbowego miało miejsce w związku z rozformowaniem jednostki wojskowej, b) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c powołanej ustawy w związku z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] marca 2004 r., polegające na błędnym uznaniu, że przy wydawaniu decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego nr 2/Kadr w/w przepis nie powinien mieć zastosowania, chociaż z uzasadnienia decyzji wynikało, że wypowiedzenie stosunku służbowego miało miejsce w związku z rozformowaniem jednostki wojskowej; c) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c powołanej ustawy w związku z art. 134 tejże ustawy oraz § 137 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] marca 2004r., polegające na wydaniu decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego przez organ nieuprawniony; d) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 134 tej ustawy oraz art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez osobę, która wydała w tej samej sprawie decyzję poprzednio uchyloną; 2) naruszenie przepisów postępowania, to jest: a) art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez dopuszczenie do dwukrotnego rozpoznawania sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji, gdy takie samo postępowanie toczyło się już przed Ministrem Obrony Narodowej i Minister uchylił decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] i umorzył postępowanie, a tym samym uznał, że nie ma podstaw do zastosowania nadzwyczajnego postępowania jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji; b) art. 156 § 2 k.p.a., poprzez wydanie wyroku w sytuacji, gdy istniała negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji poprzez zaistnienie nieodwracalnego skutku prawnego w postaci uchylenia pierwotnej decyzji [...]. W uzasadnieniu dodatkowych zarzutów podniesiono, że skoro podstawą wydania decyzji była likwidacja jednostki, to do jej wydania konieczne było zastosowanie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a nie pkt 3 tego przepisu. Wskazano, że w niniejszej sprawie do wypowiedzenia stosunku służbowego doszło na skutek rozformowania jednostki, w której zatrudniony był skarżący, w związku z czym decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] była prawidłowa, gdyż wynikało z niej, że podstawą uchylenia decyzji [...] było rażące naruszenie prawa polegające na przyjęciu niewłaściwej podstawy prawnej wypowiedzenia stosunku służbowego. Skarżący kasacyjnie wskazał ponadto, że Sąd administracyjny nie wziął pod uwagę, iż decyzja [...] wydana została przez organ niewłaściwy, to jest przez dowódcę I Korpusu Zmechanizowanego, a więc przez dowódcę jednostki wojskowej, w której zatrudniony był skarżący a nie przez organ zwalniający. W ocenie skarżącego kasacyjnie decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] była prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Na wstępie swych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że tak w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia przepisu prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide: wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 910). Instytucja stwierdzenia nieważności stanowi zatem nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji i jest odstępstwem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, iż organ wszczynający postępowanie w sprawie nieważności decyzji, uruchamia postępowanie w nowej sprawie, nigdy zaś nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji. Skoro zatem istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, to organ nie gromadzi materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie. W niniejszej jednak sprawie w pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarga kasacyjna zarzuciła Sądowi pierwszej instancji wadliwie dokonaną kontrolę zaskarżonej decyzji wskutek niedostrzeżenia naruszeń procesowych w postępowaniu administracyjnym, zatem w pierwszej kolejności należy ocenić, czy rzeczywiście miały miejsce wytknięte w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania oraz czy naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów postępowania mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można Sądowi pierwszej instancji postawić skutecznie tego zarzutu, gdyż nie dopuścił się naruszeń, które miałyby wpływ na podjęte rozstrzygniecie. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan sprawy oraz wyrażona ocena prawna jest prawidłowa i pozwala przyjąć, iż w sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2007 r., zatem zarzut o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 145 § pkt 1 lit c oraz art. 134 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § pkt 2 k.p.a. nie mają usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. stwierdzającą nieważność decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] listopada 2007 r. stwierdzającą nieważność decyzji Dowódcy 1 Korpusu Zmechanizowanego z dnia [...] marca 2004 r. wypowiadającej P. T. stosunek zawodowej służby wojskowej. Zauważyć należy, że podstawą prawną decyzji z dnia [...] marca 2004 r. był art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi, że dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić w przypadku, o którym mowa w art. 36 ust. 6 ustawy (czyli w przypadku, gdy żołnierz w służbie stałej nie wyrazi pisemnej zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe). Jak wynika ze stanu sprawy, co zostało podniesione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2004 r., skarżącemu zaproponowano objęcie niższego stanowiska służbowego, jednakże odmówił on przyjęcia tegoż stanowiska. Spełnione zatem zostały przesłanki określone w art. 78 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, zatem organ musiał uruchomić procedurę wypowiedzenia żołnierzowi stosunku służbowego. Nie było więc podstaw do przyjęcia, że wskazana decyzja rażąco narusza art. 78 ust. 2 pkt 2 i 3 powołanej ustawy. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, decyzję z dnia [...] marca 2004 r. wypowiadającą skarżącemu stosunek zawodowej służby wojskowej doręczono mu w dniu 1 czerwca 2004 r., co oznacza, że okres wypowiedzenia upływał z końcem maja 2005 r., a więc już po planowanym zakończeniu procesu likwidacji stanowisk w kompanii remontowej [...] Pułku Dowodzenia 1 Korpusu Zmechanizowanego. Tym bardziej zatem nie było podstaw do stwierdzenia, aby wypowiedzenia dokonano z rażącym naruszeniem prawa. Nie jest zrozumiały zarzut skargi kasacyjnej, że decyzję z dnia [...] marca 2004 r. o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku zawodowej służby wojskowej wydał organ niewłaściwy. Zarzut ten mógłby podlegać rozpoznaniu, gdyby jako podstawę prawną decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] marca 2004 r. wskazano art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Zauważyć jednakże należy, iż w decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. podstawę prawną stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (dotyczący wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa), a nie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., który to dotyczy wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest też trafny zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż nie zaistniały przesłanki określone w tym przepisie. O powstaniu nieodwracalnych skutków prawnych, o których mowa w tym przepisie można mówić tylko wtedy, gdy nie da się ich odwrócić w drodze wydania decyzji administracyjnej, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W tym miejscu zaznaczyć należy, że przesłanek nieważności określonych w art. 156 k.p.a. nie można traktować rozszerzająco. Oznacza to, że aby stwierdzić nieważność decyzji, muszą wystąpić przesłanki wskazane w tym przepisie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie w decyzji z dnia [...] marca 2004 r. wypowiadającej stosunek służbowy za podstawę prawną przyjęto art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wobec tego uznać należy, że decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] listopada 2007 r., którą to decyzją stwierdzono nieważność decyzji z dnia [...] marca 2004 r., sama rażąco narusza prawo. Tym samym uznać należy, że stwierdzając nieważność decyzji, która w istocie nie nosiła znamion nieważności, organ w sposób rażący naruszył zasadę ogólną postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 16 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zasada wyrażona w art. 16 k.p.a. stanowi o ogólnej trwałości decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, jako wyjątek od określonej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnych, następuje tylko wtedy, gdy zostało bezspornie ustalone istnienie przyczyny nieważności określonej w art. 156 § 1 k.p.a., a nie zachodzą przesłanki stwierdzenia niezgodności decyzji z prawem przewidziane w art. 156 § 2 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że ostateczną decyzją jest nie tylko taka decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, ale również decyzja, od której nie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast zasada sądowej weryfikacji decyzji ostatecznych oznacza, że decyzje te mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem. Dlatego też stwierdzić należy, że decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] listopada 2007 r. wypełnia przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji naruszył prawo, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że Minister Obrony Narodowej w decyzji nadzorczej z dnia [...] maja 2011r. jako rażąco naruszony w decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. wskazał jedynie art. 16 k.p.a., co jednak nie zmienia faktu, iż organ ten jako przepis dotknięty kwalifikowaną wadą prawną uczynił art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W postępowaniu nadzorczym ten przepis ma charakter materialnoprawny i stanowi podstawę rozstrzygnięcia w powiązaniu z art. 16 k.p.a. W decyzji z dnia [...] maja 2011 r. organ wskazał bowiem, że w decyzji dnia [...] listopada 2007 r. rażąco została naruszona zasada trwałości decyzji administracyjnych określona w art. 16 k.p.a., gdyż nie było podstaw do przyjęcia, że decyzja Dowódcy 1 Korpusu Zmechanizowanego z dnia [...] marca 2004 r. stoi w sprzeczności z art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wskazać należy, że rażące naruszenie zasady ogólnej postępowania administracyjnego w zaskarżonej decyzji skutkuje stwierdzeniem nieważności tejże decyzji. Zatem Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie nie naruszył prawa w zaskarżonym wyroku, a zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji. ----------------------- 8