III SA/Wa 2314/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Agata Zdunek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skarg D. C. i D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wszczął postępowanie kontrolne w stosunku do D. C. w zakresie: rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. D. C. w 2003 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą jednoosobowo pod nazwą M. D. C. oraz w formie spółki cywilnej pod nazwą "M." s.c. D. C., W. K., M. U. z siedzibą w W.. Zgodnie z umową spółki cywilnej udział D. C. w zyskach (stratach) Spółki wynosił 30%. Przedmiotem działalności firmy M. D. C. było wykonywanie usług remontowo-budowlanych oraz handel hurtowy i detaliczny artykułami spożywczymi i przemysłowymi, natomiast spółki cywilnej - wykonywanie robót ogólnobudowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz pozostałych robót budowlanych wykończeniowych. Ze względu na to, że małżonkowie D. C. i D. K. (dalej: “Strony", “Skarżący") za 2003 r. złożyli wspólne zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36, kontrolą skarbową w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. objęto oboje małżonków, zgodnie z postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. W dniach od 7 października 2009 r. do 18 maja 2010 r. w biurze rachunkowym S. oraz w siedzibie Urzędu Kontroli Skarbowej w W. zostały przeprowadzone czynności kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003 przez Strony. Ponadto organ stosownie do przepisów art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z póżn. zm.) – dalej: "O.p." włączył do akt kontroli podatkowej dokumenty zebrane w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w S. sygn. akt [...] oraz dokumenty zebrane w toku postępowania podatkowego m.in. protokoły przesłuchań świadków. Biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonego postępowania kontrolnego oraz zgromadzony materiał w sprawie organ pierwszej instancji ustalił, iż: I. w zakresie działalności gospodarczej w firmie M. D. C. zawyżono koszty uzyskania przychodów poprzez zaksięgowanie siedmiu fikcyjnych faktur na łączną kwotę 163.000,00 zł, wystawionych przez P.U. M. G. C. z siedzibą w S.. II. w zakresie działalności gospodarczej w spółce cywilnej M. s.c. M. U., D. C., W. K. zawyżono koszty uzyskania przychodów na łączną kwotę 70.000,00 zł, wynikającą z trzech fikcyjnych faktur, wystawionych również przez firmę P.U. M. G. C.. III. w zakresie poniesionych wydatków mieszkaniowych, wykazanych w załączniku PIT/D do zeznania za 2003 r., w wysokości 10.486,00 zł, wynikających z fikcyjnej faktury VAT Nr [...] z dnia 28 lipca 2003 r. wystawionej przez P.U. M. G. C. za prace remontowe w budynku mieszkalnym w W., przy ul. [...], nie uznano powyższej kwoty. W wyniku przeprowadzonego postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał w dniu [...] czerwca 2010 r. decyzję nr [...]; [...], w której określił Stronom zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 70.014,00 zł, w miejsce zadeklarowanego przez Strony w zeznaniu PIT-36 w kwocie 2.353,08 zł. Pismem z dnia 13 lipca 2010 r. Strony złożyły odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ustalenie zobowiązania w wysokości wynikającej ze złożonego zeznania. Wydanej decyzji zarzucili naruszenie: – art. 70 § 1, art. 70 § 6, art. 191 oraz art. 210 § 4 "O.p." Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu, wszczęcie w dniu 24 października 2008 r. śledztwa przez Prokuraturę Okręgową w S. o sygn. akt [...] skutkowało zawieszeniem z tym dniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania Stron, w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r. Nie doszło więc do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2003 r. z końcem 2009 r. Organ stwierdził, że rozpatrując odwołanie dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doszedł do przekonania, że zdarzenia opisane w fakturach VAT wystawionych przez P.U. M. na rzecz M. s. c. i M. D. C. nie miały miejsca w rzeczywistości. Zaznaczył, że podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy na podstawie art. 122 O.p. nie może jednak oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla sprawy (zob. wyroki NSA z dnia 1 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 5688/98 i z dnia 6 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 1252/99). Obowiązek poszukiwania prawdy obiektywnej nie zakłada bowiem nakazu podejmowania bliżej niesprecyzowanych i nieograniczonych w czasie czynności dowodowych. Organ wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego postanowieniem dnia [...] września 2010 r. włączono do akt przedmiotowej sprawy kolejne dokumenty m.in. dotyczące postępowań o sygn. akt [...] oraz [...]. Natomiast kolejnym postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. włączono do akt przedmiotowej sprawy następne dokumenty m.in. protokołu z czynności postępowania kontrolnego przeprowadzonych u G. C. z dnia 1 grudnia 2009 r. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie został zebrany w sposób rzetelny, a jego ocena dokonana na podstawie art. 191 O.p. nie może być uznana za dowolną. To, że organ podatkowy dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentują Strony nie świadczy jeszcze o dowolności w ocenie dowodów, w tym o naruszeniu art. 191 i art. 210 § 4 O.p. W toku postępowania kontrolnego organ podważył wiarygodność faktur, wystawionych przez P.U. M. G. C., gdyż - jak wskazują zgromadzone w sprawie dowody - wystawcą zakwestionowanych faktur była firma, która miała całkowicie fikcyjny charakter. Z tego względu posłużył się innymi środkami dowodowymi w postaci przesłuchań świadków oraz dokumentacją zebraną i zabezpieczoną przez Prokuraturę Okręgową. W ocenie organu odwoławczego nie można podważać wiarygodności zeznań złożonych przez G. C. tylko na podstawie postrzegania go, jako przestępcy. Złożone przez niego zeznania w prokuraturze ewidentnie go obciążają i wskazują na jego działania niezgodne z prawem wiążące się z określoną odpowiedzialnością karną. Ponadto zeznania G. C. nie są jedynym materiałem dowodowym poświadczającym fikcyjność faktur. W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie ogólnych zasad prawa, przez naruszenie postanowień art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. Skarżący podnieśli, iż nie mogą zgodzić się z rozstrzygnięciami organów podatkowych, które zapadły w sprawie, gdyż cały zgromadzony w sprawie materiał opiera się na zeznaniach G. C., a prowadzone w obu instancjach postępowania nie wniosły do sprawy żadnych innych dowodów. Skarżący konsekwentnie wskazali, że prace zafakturowane przez G. C. zostały przez niego wykonane, a zeznania temu przeczące są fałszywe. Zdaniem Skarżącym w niniejszej sprawie zaistniał fakt przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2003 r. Zakres unormowania art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu nadanym nowelą z 12 września 2002 r. nie obejmuje sytuacji, w której wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie karnej albo w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie ma bezpośredniego związku z niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego i nie odnosi się do strony podmiotowej tego zobowiązania, tj. konkretnego podatnika (zob. rozstrzygnięcie z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1303/09). W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dokonał wykładni językowej powoływanego wyżej przepisu i uznał, że wszczęcie postępowania karnego jedynie przedmiotowo jest wystarczające do przerwania biegu przedawnienia w sprawie podmiotu. Zdaniem Skarżących, zgodnie z poglądem reprezentowanym przez Sąd w powołanym powyżej wyroku, przedmiotowe wszczęcie postępowania w żadnym wypadku nie może odnieść się do każdego podmiotu, który jest wymieniony w toku prowadzonego postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r. zawiesił postępowania sądowe w niniejszej sprawie z uwagi na skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 525/10. W dniu 25 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcie sprawy jest ustalenie czy zobowiązanie podatkowe za 2003 r. określone w stosunku do Skarżących przez organy orzekające w sprawie, uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 r. Wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r. (sygn. P 30/11, Dz. U. z 2012 r. , poz. 858) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70. § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zatem do przytoczonego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej), wystąpi dopiero wówczas, jeżeli o postępowaniu tym podatnik został poinformowany przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Rozstrzygnięcie zatem zarysowanego wyżej spornego problemu wymaga ustalenia, czy podatnicy zostali poinformowani o wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe przed upływem okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jaki wynika z art. 70 § 1 O.p. przed upływem 2009 r. Jak wynika z akt sprawy Prokuratura Okręgowa, Wydział [...] do Spraw Przestępczości Gospodarczej w S. postanowieniem z dnia [...].10.2008 r., sygn. akt [...] wszczęła w dniu 24.10.2008 r. śledztwo w sprawie m.in. o: -działanie w okresie od 1 września 1998 roku do października 2008 roku w S. i w W. oraz w innych miejscowościach na terenie Rzeczypospolitej Polskiej zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw oraz przestępstw skarbowych, tj. o czyn z art. 258 § 1 ustawy z dnia 6.06.1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88 poz. 553 z późn. zm.) - dalej “kk", -doprowadzenie w okresie od lipca 2002 roku do października 2008 roku na terenie Rzeczypospolitej Polskiej Skarbu Państwa, reprezentowanego przez właściwe urzędy skarbowe, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości przy użyciu dokumentów potwierdzających nieprawdę, poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów, co spowodowało zaniżenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz niezapłacenie podatku od towarów i usług, tj. o przestępstwa z art. 286 § 1 kk , art. 294 § 1 kk , art. 271 § 3 kk, art. 273 kk - (k - 171 akt administracyjnych). Jak wynika z akt sprawy jeden z wątków śledztwa dotyczy wystawiania przez G. C. fikcyjnych faktur VAT, opisujących niezaistniałe zdarzenia gospodarcze, które -. wystawił jako właściciel firmy PU “M.", z siedzibą w S. dla 43 różnych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, w tym także osobom fizycznym, w celu umożliwienia im wyłudzenia zwrotu podatku VAT i skorzystania z nienależnych odliczeń w podatku dochodowym. Jednym z 43 podmiotów, na rzecz których G. C. wystawił fikcyjne faktury VAT jest D. C., prowadzący działalność gospodarczą samodzielnie, jak też w ramach Spółki cywilnej (postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. o przedstawieniu zarzutów z dnia 19.11.2008 r. - karty 161-163 akt administracyjnych). W realiach niniejszej sprawy śledztwo wszczęte w dniu 24.10.2008 r., o sygnaturze akt [...], prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w S., obejmujące działania Pana G. C., niewątpliwie miało wpływ na określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych Państwu D. C. i D. K.. Pan G. C. wystawił bowiem faktury dla D. C., które faktycznie nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.Skarżący, ujmując te faktury w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej dla samodzielnej działalności gospodarczej, jak również dla spółki cywilnej, zawyżyli koszty uzyskania przychodów w 2003 r., a w rezultacie zaniżyli zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Faktury wystawione przez G. C. na rzecz D. C., powodujące zaniżenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, wiązały się z tymi nielegalnymi działaniami. O prowadzonym postępowaniu przygotowawczym w wyżej wymienionym zakresie Skarżący zostali poinformowani pismem z dnia 6 pażdziernika 2009 r.(k-5 akt adm.) o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, które Skarżący otrzymali 7 pażdziernika 2009 r..Ponadto w dniu 1 grudnia 2009 r. D. C. brał czynny udział w przesłuchaniu G. C. (protokół przesłuchania świadka - k -76 akt adm.), którego przedmiotem było między innymi toczące się postępowanie karne w stosunku do G. C.. W świetle powyższego, w ocenie Sądu za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2003 r.). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 1 oraz art. 247 § 1 pkt 1 O.p.Sąd przede wszystkim zauważa, że zaskarżona deczyja została wydana w postępowaniu zwykłym dotyczącym określenia D. C. i D. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2003 wydanej w następstwie wszczętego z urzędu postępowania kontrolnego. W analizowanej sprawie organ podatkowy nie orzekał o wystąpieniu przesłanki wznowienia. Nie podejmował również rozstrzygnięcia co do zaistnienia przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości (do których odnosi się art. 247 § 1 pkt 1 O.p.). Nie znajduje więc uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 1 oraz art. 247 § 1 pkt 1 O.p. dotyczących trybów nadzwyczajnych Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art 124 art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. Argumentacja Strony sprowadza się jedynie do stwierdzenia, że cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie opiera się na fałszywych zeznaniach G. C.. Zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.Wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów spornych wydatków poniesionych na rzecz P.U. "M." G. C., przez organy podatkowe zostało poprzedzone zebraniem obszernego materiału dowodowego na który składają się nie tylko zeznania G. C., ale również: 1) dowód z przesłuchania w charakterze Strony: D. C., M. U. i W. K., 2) dowód z przesłuchania świadków: S. M., T. M. i J. S., 3) protokoły przesłuchań: G. L. i J. G. oraz uzyskane z Prokuratury Okręgowej w S. protokoły zatrzymania rzeczy i przesłuchania G. C., 4) dokonania ustaleń odnośnie kontrahentów Strony na podstawie informacji udzielonych przez inne organy podatkowe np.- wystąpienie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o informacje na temat firmy P.U. "M." G. C. i wystawcy kwestionowanych faktur, 5) przeprowadzenia czynności sprawdzających u kontrahentów Kontrolowanego tj. T. S.A. i P. Sp. z o o., wskazanych przez Stronę jako właścicieli obiektów, na których G. C. świadczył usługi podwykonawcze. Wskazany materiał dowodowy został przeanalizowany i oceniony w zgodzie z art.191 O.p.Z zebranego materiału dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że nabyte przez D. C. (w ramach firmy M., jak też w ramach spółki cywilnej) usługi remontowo-budowlane i drogowe od P.U. "M." G. C. były fikcją gospodarczą. Zgromadzony w czasie postępowania materiał dowodowy potwierdza, że firma ta nie istniała w obrocie gospodarczym. Wystawcą spornych faktur był bowiem podmiot, który zlikwidował działalność gospodarczą z dniem 9 lipca 2002 r. (postępowanie dotyczy 2003 roku), sam zaś właściciel podmiotu nie składał żadnych deklaracji podatkowych, nie rozliczał się z podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, nie zatrudniał pracowników zajmujących się szeroko pojętymi usługami budowlanymi, drogowymi oraz nie wykonał usług, za których wykonanie zostały wystawione sporne faktury. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu podatkowym Strony, poza przedstawieniem spornych faktur i stwierdzeniem, że to G. C. wykonał usługi, na żadnym etapie postępowania nie wskazała argumentów i dowodów, mających potwierdzać jej stanowisko, a tym samym wpływających na ewentualną zmianę ustaleń kontrolujących. Zgłaszano jedynie wnioski dowodowe, które w całości zostały przeprowadzone (przesłuchania świadków). Przedstawienie faktur, jak też samo stwierdzenie, że usługa została wykona przez wystawcę faktury nie dowodzi bowiem wykonania usługi. Jak słusznie podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej w W., dla oceny faktury jako dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie operacji gospodarczej, mają znaczenie nie tylko jej cechy formalne, lecz również okoliczności faktyczne sprawy. Stąd uprawnienie do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków nie istnieje, gdy wystawiona faktura (jako dowód ich poniesienia) w rzeczywistości nie odzwieciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego – w sytuacji , gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wykazano dacie lub w rozmiarach innych, niż wynika z faktury bądź zdarzenie gospodarcze zaistniało, ale pomiędzy innymi podmiotami gospodarczymi. W niniejszej sprawie sami Skarżący nie przedstawili żadnego wiarygodnego dowodu na wykonanie przez G. C. kwestionowanych przez organy podatkowe usług. Natomiast ustalenia organów podatkowych obu instancji wykazały brak świadczenia usług przez kontrahenta Strony, a zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Zgodzić się też trzeba z tezą postawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1473/09, iż organy podatkowe nie mają obowiązku poszukiwać przeciwdowodów na okoliczności przez nie ustalone w toku postępowania, za pomocą innych dowodów . W przedmiotowej sprawie organy podatkowe na każdym etapie postępowania. umożliwiły Stronie czynny udział w postępowaniu. W szczególności Strona miała wgląd do dokumentów, mogła składać wyjaśnienia, dodatkowe dowody i wnioski. Trudno więc podzielić zarzut strony o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych zawartej w art. 121 § 1 O.p. Podobnie uzasadnienia wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie dają podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 124 O.p. W trakcie prowadzonego postępowania organ podatkowy jako dowód dopuścił, zgodnie z dyspozycją art. 180 § 1 i art. 187 O.p. wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe jest prawidłowa i doprowadziła, do poprawnych wniosków, że usługi objęte spornymi fakturami nie zostały wykonane przez G. C.. Zatem zdarzenia, które dokumentują przedstawione przez Skarżącą faktury, nie zaistniały pomiędzy podmiotami, których dotyczą, nie mogły więc stanowić podstawy do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatków, w nich wskazanych. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę oddalił