II SA/Wa 1249/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz Z. A. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], cofnął Z. A. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, uzyskane na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], w ilości trzech egzemplarzy broni, wydane w celu łowieckim. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. wymieniony, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu wymienionej decyzji Komendant wyjaśnił, że organ I instancji wszczął w dniu [...] listopada 2011 r. postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie ww. pozwolenia w związku z uzyskaniem informacji z dnia [...] października 2011 r. z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości w W. o skazaniu ww. przez Sąd Policyjny w B. w dniu [...] maja 2008 r. za przestępstwo z art. 34 § 2.1 AR 16.03.1968, art. 8.3 ust. 1 A.R. 1.12.1975. Organ I instancji uznał, że powyższa okoliczność pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, tj. stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego – skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo i w dniu [...] marca 2012 r. wydał decyzję cofającą jej pozwolenie na broń palną myśliwską w ilości trzech egzemplarzy, do celów łowieckich. Strona, działając przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że samo skazanie, chodź nie ma bezpośredniego związku z bronią, uzasadnia cofnięcie pozwolenia, pomimo pozytywnej opinii o stronie w środowisku, w którym mieszka. Podkreślił, że w poświadczonym tłumaczeniu z języka francuskiego czyn popełniony przez stronę jawi się jako wykroczenie, a nie jako przestępstwo. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji również naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie może posiadać osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Organ odwoławczy podkreślił, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Dlatego żadne inne dowody, choćby pozytywne dla posiadacza broni, nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że decyzją Rady 2005/876/WSiSW z dnia 21 listopada 2005 r. (Dz. Urz. WE Nr L 322/33, 9.12.2005) w sprawie wymiany informacji pochodzących z rejestru karnego Rada przyjęła program działań mających na celu wprowadzenie w życie zasady wzajemnego uznawania w sprawach karnych. Komendant zaznaczył, że Krajowy Rejestr Karny gromadzi m.in. dane o osobach prawomocnie skazanych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe na podstawie ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 292 ze zm.), zaś szczegółowe zasady gromadzenia danych określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie wykazu kodów stosowanych przy przekazywaniu za pośrednictwem systemu ECRIS informacji dotyczących kwalifikacji prawnej czynu zabronionego przyjętej w orzeczeniu oraz orzeczonych kar i środków karnych, jak również środków zapobiegawczych, wychowawczych, poprawczych i wychowawczo-leczniczych oraz sposobu zastosowania tych kodów (Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 367). Organ odwoławczy wskazał, że informacja o czynie, którego strona dopuściła się za granicą widnieje w Krajowym Rejestrze Karnym, co oznacza, że zgodnie z ww. ustawą, strona dopuściła się przestępstwa, a nie wykroczenia. W ocenie organu II instancji, przedstawione przez stronę poświadczone tłumaczenie wyroku skazującego jest niemiarodajne oraz może wynikać z odmiennego rozumienia pojęć "wykroczenie" i "przestępstwo" w B. oraz w Polsce, albowiem gdyby czyn strony był wykroczeniem, to zgodnie z ustawą o Krajowym Rejestrze Karnym nie zostałby do tego rejestru wpisany. Komendant Główny Policji podniósł również, że cofnięcie stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej nie jest karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, a administracyjnym skutkiem naruszenia przez nią przepisów prawa, tj. popełnienia ww. czynu, przy czym czyn nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, ponieważ ustawodawca takiego warunku w ustawie o broni i amunicji nie zawarł. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia przez organ I instancji przepisów kpa, stwierdził, że do takich naruszeń nie doszło. Tym samym, uwzględniając powyższe, Komendant Główny Policji uznał, że nie ma podstaw do zachowania przez stronę pozwolenia na broń palną myśliwską, dodając, że po zatarciu skazania za przestępstwo strona będzie się mogła ubiegać ponownie o wydanie jej pozwolenia na broń. Pismem z dnia 06 czerwca 2012 r. Z. A., działając przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały podstawy faktyczne, umożliwiające zastosowanie wobec skarżącego normy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Spór sprowadzał się bowiem do tego, czy czyn, którego popełnienie przypisał stronie Sąd Policyjny w B., winien być kwalifikowany jako przestępstwo, czy też, jako wykroczenie. Zdaniem tutejszego Sądu, w sytuacji gdy wobec treści przepisów wyżej powołanej ustawy, podstawą cofnięcia pozwolenia na broń musi być fakt wydania wobec danej osoby prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie umyślnego przestępstwa, ustalenia, co do faktu zaistnienia powyższego stanu, pozostają kluczową przesłanką, rzutującą na rozstrzygnięcie. Czyniąc ustalenia w przedmiotowym zakresie organ winien w pierwszej kolejności bazować na danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym. Zgodnie bowiem z aktem prawnym powołującym do życia ten rejestr, gromadzone są w nim dane osób, skazanych za popełnienie przestępstwa w kraju, jak i w krajach Unii Europejskiej. Co się tyczy czynów, za popełnienie których skazanie nastąpiło na podstawie prawa polskiego, ich kwalifikacja, jako przestępstwa, nie nastręcza trudności i nie powoduje wątpliwości. Inaczej rzecz się ma z czynami, za popełnienie których skazano daną osobę na podstawie przepisów prawa obcego, w innym kraju. Biorąc bowiem pod uwagę fakt istnienia różnych systematyk prawnych obowiązujących w krajach Unii Europejskiej, kwalifikacji czynu, jako przestępstwa winno dokonywać się w odniesieniu do prawa obowiązującego w kraju, w którym nastąpiło skazanie. Niezbędne jest więc odniesienie się do konkretnej kodyfikacji i dokonanie w oparciu o nią kwalifikacji przepisu stanowiącego podstawę skazania. Tak więc nie w każdej sytuacji faktycznej będzie możliwym ograniczenie się przez organ do ustaleń w zakresie ujawnienia czynu w Krajowym Rejestrze Karnym. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną było to, że skarżący został skazany przez Sąd Policyjny w B. w dniu [...] maja 2008 r. Poza sporem pozostaje także to, że jedynym źródłem, w oparciu o które organ dokonał ustalenia w zakresie faktu skazania za popełnienie przestępstwa, był Krajowy Rejestr Karny. Biorąc pod uwagę to, że strona skarżąca już na etapie odwołania kwestionowała prawidłowość ustaleń organu w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, obowiązkiem organu drugiej instancji było szczegółowe odniesienie się do tej materii. Wobec faktu, że strona przedstawiła tłumaczenie spornego wyroku dokonane przez biegłego przysięgłego, z którego wynika, iż czyn za popełnienie, którego skazano stronę nie jest przestępstwem, za niewystarczające należy uznać działanie organu ograniczające się do stwierdzenia, że skoro sporne skazanie zostało odnotowane w Krajowym Rejestrze Karnym, to niewątpliwie sporny czyn jest przestępstwem. Organ nie uwzględnił bowiem tego, że dane dotyczące badanego skazania trafiły do Krajowego Rejestru Karnego zanim jeszcze został uruchomiony system ECRIS, zajmujący się przekazywaniem informacji dotyczących kwalifikacji prawnej czynów. Stąd więc, bazując wyłącznie na danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym, brak jest możliwości jednoznacznego stwierdzenia, iż sporny czyn został poprawnie zakwalifikowany jako przestępstwo. Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zobligowany do dokonania kwalifikacji prawnej czynu przypisanego stronie przez Sąd Policyjny w B., w odniesieniu do aktu prawnego, na podstawie którego orzekał Sąd w B. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt. 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art. 200 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 5 5