II OZ 849/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 5 października 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M., Z. S. i F. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1392/12 wzywające do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. M., Z. S. i F. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1392/12 Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej jako "p.p.s.a.") oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) wezwał skarżących M. M., Z. S. i F. S. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyli M. M., Z. S. i F. S., zaskarżając je w całości wnieśli o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy pobiera się w wysokości 200 zł. Natomiast zgodnie z art. 214 § 2 p.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Zasadnie zatem Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżących do uiszczenia wpisu właśnie w tej wysokości, a obowiązek ten określił jako solidarnie ciążący na skarżących. Przedmiotem skargi jest bowiem decyzja wydana w trybie stwierdzenia nieważności. W treści zażalenia skarżący podnieśli, że Sąd I instancji wezwał ich do uiszczenia wpisu w wysokości 200 zł podczas gdy ustawa nakazuje 100 zł. Podkreślić należy, iż skarżący nie wskazali jaki przepis i jakiej ustawy ich zdaniem nakazuje pobranie wpisu w wysokości 100 zł. Wobec tego stwierdzić trzeba, iż skarżący nie przedstawili żadnych argumentów uzasadniających wadliwość skierowanego do nich wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jednocześnie zaznaczyć należy, że zasadą jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu. Wyjątki od zasady ponoszenia kosztów sądowych w odniesieniu do określonych podmiotów zostały przewidziane w art. 239 p.p.s.a., jednakże przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Kolejnym wyjątkiem od zasady obowiązku ponoszenia kosztów sądowych jest instytucja zwolnienia od kosztów sądowych w ramach prawa pomocy, jednak rozstrzygnięcie w tym przedmiocie wymaga wystąpienia przez stronę ze stosownym wnioskiem. W niniejszej sprawie skarżący nie wystąpili z w/w wnioskiem. Wobec powyższego, skarżący zasadnie zostali wezwani do uiszczenia należnego wpisu, którego wysokość ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami. W tym miejscu należy wskazać, iż w niniejszym postępowaniu zażaleniowym przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje wyłącznie kwestia prawidłowości wydania zarządzenia z dnia 20 czerwca 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Z tego względu zarzuty podnoszone przez skarżących nie mogły zostać uznane za zasadne. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.