II OSK 2570/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Katarzyna Golat Protokolant: asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1295/12 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1295/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w pkt II. określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Starosta Nowotarski decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. L. oraz M. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w miejscowości [...], na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] wraz z infrastrukturą techniczną (dojazd istniejącym zjazdem z drogi gminnej dz. ewid. Nr [...], przyłącz energetyczny kablowy YAKXS 4x35 z istniejącego słupa nr [...] na dz. ewid. Nr [...] do projektowanej szafy pomiarowej zabudowanej na złączu kablowym w linii ogrodzenia działki, linia energetyczna kablem ziemnym zalicznikowo z szafy pomiarowej do projektowanego budynku, przyłącz kanalizacyjny do istniejącej studzienki kanalizacyjnej na dz. ewid. ozn. nr [...], studnia kopana, przyłącz wodociągowy, utwardzenie dojść, dojazdu, miejsca postojowego i placu manewrowego przy projektowanym budynku) na dz. ewid. nr [...],[...],[...],[...],[...]. Starosta Nowotarski podał, że obszar oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas: t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, póz. 1623 ze zm., dalej uPb), obejmuje działki ewidencyjne nr [...],[...],[...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że działki [...],[...],[...],[...],[...] położone są na terenie objętym ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Jabłonka, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Jabłonka Nr XV/143/2004 z dnia 22 marca 2004 r. i oznaczone są symbolami: MU tj. teren zabudowy mieszkaniowej oraz usług przeznaczonych na cele mieszkalnictwa oraz nieuciążliwej działalności usługowej (...) i częściowo o symbolu KD tj. terenu ulic dojazdowych. Podano również, że przedmiotowa inwestycja w całości znajduje się w terenach oznaczonych symbolem MU. Odwołanie od tej decyzji wniósł T. B. - właściciel sąsiedniej działki. Zarzucił, że Starosta Nowotarski nie poczynił ustaleń związanych z prawnymi możliwościami wjazdu inwestora z drogi publicznej na swoją nieruchomość nr [...]. Podnosił, iż inwestor w 2011 r. usiłował bezprawnie wykonać dojazd spełniający ustawowe wymogi. Wobec jednak nieuzyskania zgody od Wójta Gminy Jabłonka na wykonanie utwardzenia dojazdu z drogi gminnej na swoją nieruchomość, zaprzestał prac w powyższym zakresie. Nadto odwołujący się zarzucił naruszenie przepisów dotyczących odległości, jaka powinna być zachowana między planowanym budynkiem oraz istniejącym już garażem, znajdującym się na działce nr [...] w [...]. Odwołujący się T. B. domagał się przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym dowodów mających na celu jednoznaczne ustalenie, czy inwestor ma prawidłowo wykonany i zatwierdzony wjazd z drogi gminnej na swoją działkę. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Motywując podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż planowany budynek swą najbliższą ścianą z otworami okiennymi znajduje się w odległości 4,2 m od granicy z działką nr [...]. Odległość ta jest zgodna z wymaganiami § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm). Przepis ten bowiem stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że przepisy § 271-273 powołanego rozporządzenia w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa pożarowego, regulują minimalne odległości pomiędzy ścianami zewnętrznymi budynków, niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, w zależności od klasy odporności ogniowej tych obiektów. Wiążący jest najmniejszy wymiar odległości pomiędzy budynkiem istniejącym a projektowanym. Wojewoda wskazał, że w tej sprawie odległość ta wynosi 8 m od narożnika budynku istniejącego, zlokalizowanego na działce nr [...] do narożnika budynku projektowanego o ścianach i pokryciu dachowym wykonanych z materiałów nierozprzestrzeniających ognia. Taka lokalizacja obiektu spełnia, zdaniem Wojewody, wymogi powołanego rozporządzenia. Dalej organ stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 uPb. Projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Jabłonka, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Jabłonka Nr XV/143/2004 z 22 marca 2004 r. T. B. wnosząc do sądu administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję, domagał się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Argumentował, że orzekające w sprawie organy obu instancji naruszyły prawo, poprzez pominięcie w postępowaniu W. B., będącego, w ocenie skarżącego, stroną tego postępowania. Osoba ta jest właścicielem działki nr [...], która bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji. Ten sam zarzut skarżący podniósł zarówno odnośnie M. S. i S. S., będących właścicielami działki nr [...], jak również odnośnie właścicieli działki nr [...]. Nadto skarżący zwrócił uwagę, że nie zostały zachowane wymagane prawem odległości pomiędzy terenem objętym inwestycją, a sąsiednimi działkami. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 19 listopada 2012 r. skarżący powtórzył zarzut błędnego ustalenia kręgu stron w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Dodatkowo w piśmie z dnia 29 listopada 2012 r. skarżący wskazał na naruszenie przez orzekające w sprawie organy obu instancji: 1. przepisów art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas: t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.) polegające na pominięciu okoliczności, że objęte postępowaniem zamierzenie budowlane polega również na wykonaniu studni. Ta okoliczność, zdaniem skarżącego, powoduje, że obszar oddziaływania planowanego obiektu nie ogranicza się do nieruchomości wymienionych w zaskarżonych decyzjach, lecz obejmuje także nieruchomości osób nie biorących dotychczas udziału w postępowaniu; 2. przepisu art. 28 ust. 2 uPb poprzez nieuznanie za strony postępowania właścicieli niektórych nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania obiektu objętego postępowaniem; 3. przepisów art. 8 i art. 10 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej wskutek arbitralnego przesądzenia wyniku sprawy w piśmie kierowanym do skarżącego jeszcze przed zakończeniem postępowania dowodowego oraz bez zapewnienia stronie, przed wydaniem decyzji, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 4. przepisów art. 35 ust. 2 pkt 1 uPb w zw. z § 23 pkt 4 uchwały Rady Gminy Jabłonka nr XV/143/2004 z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka w części obejmującej sołectwa: [...],[...],[...],[...] - poprzez udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej także studnię do poboru wody pitnej, mimo niespełnienia przez inwestora warunków lokalizacji takich studni, przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W motywach wyroku uwzględniającego skargę WSA w Krakowie stwierdził, że przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę organy administracji w tej sprawie nie uwzględniły wynikających z powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymogów w zakresie sposobu zaopatrzenia nowo planowanej inwestycji w wodę pitną. Pominięto bowiem to, że zgodnie z § 23 pkt 3 planu miejscowego do czasu realizacji zbiorczych systemów wiejskich zaopatrzenia w wodę utrzymuje się zaopatrzenie z istniejących ujęć indywidualnych i grupowych. W kontrolowanej sprawie inwestor nie przedłożył wymaganych powołanym przepisem prawa miejscowego badań stosunków hydrologicznych zlewni. Nie został także wezwany, w trybie art. 35 ust. 3 uPb do usunięcia powyższego braku. Jednocześnie sąd I instancji podkreślił, że ww. obowiązku inwestora w zakresie przeprowadzenia badania stosunków hydrologicznych zlewni, nie zmienia powoływany przez organ I instancji § 7 pkt 3 planu miejscowego. Przepis ten stanowi, że na całym obszarze objętym planem dopuszcza się realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej niezbędnej dla potrzeb lokalnych z zakresu: zaopatrzenia w wodę, odprowadzania i oczyszczania ścieków, zaopatrzenia w energię elektryczną. Powołany przepis zawiera ogólną normę, która doprecyzowanie znajduje w § 23 pkt 4 planu miejscowego. Ten ostatnio powołany przepis nakłada na inwestora obowiązek takiego lokalizowania ujęcia wody i sposobu jej poboru, aby nie zostały zakłócone stosunki hydrologiczne na terenie objętym inwestycją. Podstawę ocen w tym względzie stanowi właśnie opinia zawierająca badanie stosunków wodnych, o której mowa w analizowanym przepisie. Zdaniem tegoż sądu skoro w sprawie opinia taka nie została sporządzona, zatem jej brak uniemożliwiał wydanie inwestorom pozwolenia na budowę. Sąd I instancji odnosząc się natomiast do podnoszonego przez skarżącego w piśmie z dnia 29 listopada 2012 r. zarzutu, iż stronami kontrolowanego postępowania winni być właściciele nieruchomości, na których dojść może do ubytku wód gruntowych wskutek realizacji studni przez inwestora - uznał, że jest on niezasadny, wskazując że krąg stron postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę wyznacza art. 28 ust. 2 uPb. Skargą kasacyjną, reprezentowana przez pełnomocnika, B. B. zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości i zarzuciła mu: Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) w zw. z art. 153 Ppsa poprzez przekazanie organom mającym ponownie rozpoznawać sprawę oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego przebiegu postępowania, które nie gwarantują usunięcia wszystkich zaistniałych w sprawie naruszeń prawa, co w rzeczywistości przekłada się na brak należytego dokonania kontroli legalności kwestionowanych decyzji; Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy dokonały wykładni pojęcia "obszar oddziaływania obiektu budowlanego", a co za tym idzie - w sposób prawidłowy ustaliły krąg uczestników postępowania; 3. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez brak dokonania należytej kontroli kwestionowanych decyzji i błędne przyjęcie, że organy w sposób prawidłowy oceniły okoliczności i dowody składające się na wyznaczenie kręgu uczestników postępowania; 4. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. art. 134 § 1 Ppsa poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów i twierdzeń skargi, co skutkowało naruszeniem wymogu orzekania w granicach sprawy. Wobec powyższego wniesiono o: I. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA; II. zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych; III. przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały pokryte ani w całości ani w części oraz udokumentowanych wydatków radcy prawnego, w szczególności kosztów dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wniesiono także o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W piśmie z 22 sierpnia 2013 r. E. L. oraz M. L. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej, podkreślając że zmierza ona jedynie do przedłużenia trwającego postępowania i naraża inwestorów na straty. Po zobowiązaniu w kwestionowanym wyroku do przedłożenia oceny hydrologicznej uzyskali prawomocną decyzję Starosty Nowotarskiego z [...] maja 2013 r. Zarzuty braku uwzględnienia prawidłowego kręgu stron postępowania podnoszone w skardze kasacyjnej są nietrafne. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie poparł zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej, w tym przyznanie kosztów z tytułu udzielenia pomocy prawnej z urzędu, zaś pełnomocnik uczestników – E. A. i M. A. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz swoich mandatów kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. B. B. skargę kasacyjną opiera na podstawie z art. 174 pkt 2 Ppsa, tj., naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotny wpływ na wynik sprawy to taki, w którym istnieje związek przyczynowy pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego, który uzasadnia istnienie choćby hipotetycznej możliwości odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Innymi słowy, stawiając zarzut oparty na normie z art. 174 pkt 2 Ppsa obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest wykazanie, że gdyby do zarzucanych naruszeń przepisów nie doszło, wyrok sądu I instancji byłby inny. Tymczasem z argumentacji skargi kasacyjnej wynika, że sentencja wyroku WSA w Krakowie jest dla B. B. satysfakcjonująca. Podnosząc zarzut naruszenia przez sąd wojewódzki art. 134 § 1 Ppsa nie uzasadniono go w przekonujący sposób, wbrew obowiązkowi z art. 176 Ppsa. Wedle art. 134 § 1 Ppsa "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". W ocenie autora skargi kasacyjnej brak odniesienia się przez sąd a quo do wszystkich zarzutów i twierdzeń skargi skutkował naruszeniem wymogu orzekania w granicach sprawy. Niesporne jest, że granice sprawy wyznaczyła skarga T. B., którą zaskarżono decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] lipca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Nowotarskiego z [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem oraz infrastrukturą techniczną na enumeratywnie wskazanych działkach gruntowych w miejscowości [...]. WSA w Krakowie uchylając obie te decyzje nie wykroczył poza granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznaczone skargą T. B., tym samym zarzut naruszenia przepisu art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 3 § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa jest chybiony. Zarzuty wyłuszczone w pkt. 2 i 3 skargi kasacyjnej podlegają wspólnemu rozpatrzeniu, albowiem pozostają ze sobą w związku, nadto zostały w samej skardze kasacyjnej łącznie uzasadnione. B. B. zarzuca naruszenie przez sąd wojewódzki przepisów art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., jak również przepisów art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonych decyzji, wadliwą wykładnię pojęcia "obszar oddziaływania obiektu budowlanego", a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że organy prawidłowo wyznaczyły krąg "uczestników postępowania". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w przedmiotowej sprawie tak sformułowane zarzuty nie są usprawiedliwione, przy czym przepisy art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 uPb mają walor przepisów prawa materialnego, nie zaś procesowego. WSA w Krakowie wypowiadając się w kwestii kręgu stron, a nie "uczestników" w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, odnosił się w swych wywodach wyłącznie do podniesionej przez T. B., argumentacji zawartej w piśmie z 29 listopada 2012 r. W piśmie tym skarżący wywodził, że "bezspornie" nieruchomości o nr ewid. [...] i [...] bezpośrednio graniczące z nieruchomością objętą inwestycją budowlaną pozostają w obszarze oddziaływania tego obiektu. Przywołując treść art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 uPb, wedle których odpowiednio przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu oraz, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, sąd wojewódzki ograniczył się do stwierdzenia, że nie będą stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę ci właściciele nieruchomości, którzy jedynie uważają, że realizacja określonej inwestycji potencjalnie może spowodować ubytek wód gruntowych. Jednocześnie sąd I instancji uwzględnił skargę T. B. i wskazał, że inwestor nie został wezwany do uzupełnienia wymaganych prawem – miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaganych badań stosunków hydrologicznych zlewni powyżej ujęcia. Wskazując na treść § 23 pkt 4 planu miejscowego (Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Jabłonka zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Jabłonka Nr XV/143/2004 z 22 marca 2004 r., Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 95, poz. 1339) sąd wojewódzki wywiódł, że cyt. przepis nakłada na inwestora taki obowiązek lokalizowania ujęcia wody i sposobu jej poboru, aby nie zostały zakłócone stosunki hydrologiczne na terenie objętym inwestycją. Uchylając decyzje obu instancji nakazano uzupełnić postępowanie o wyniki badań, a następnie uwzględnić treść dokumentu w tym aspekcie. Skoro zatem wymaganego przepisem prawa miejscowego zakresu postępowania odnośnie zachowania wymogów lokalizowania ujęcia wody (studni) nie przeprowadzono, to zasadnie sąd a quo uchylił zaskarżone decyzje, z czym zresztą skarżąca kasacyjnie się zgadza. "Arbitralne", albowiem przedwczesne były wywody skarżącego odnośnie przymiotu stron postępowania u niektórych właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji. Dopiero uzyskanie przez inwestorów i przedłożenie organowi I instancji stosownego dokumentu w zakresie stosunków hydrologicznych może stanowić podstawę do przeprowadzenia bezspornych ustaleń w tej kwestii. Te okoliczności prowadzą do wniosku, że nie jest usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów uPb, nadto nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, albowiem nie wykazano, aby zarzucana uchybienia miały jakikolwiek wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej przed sądem I instancji. Nie jest także w konsekwencji usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 153 Ppsa. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi jedynie, iż "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie", z drugiego ze wskazanych przepisów wynika m. in., że uwzględniając skargę na decyzję sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało w pływ na wynik sprawy. WSA w Krakowie skarżonym kasacyjnie wyrokiem powołując się na dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując, w czym dopatruje się uzasadnionego zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego. Zastosowano przeto "środek określony w ustawie". Z kolei wedle art. 153 Ppsa, któremu miałby uchybić sąd I instancji stanowi, że "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika w zasadzie, że B. B. kwestionuje prawidłowość wytycznych sądu wojewódzkiego, a w istocie brak w nich wskazania, aby treść przyszłej opinii hydrologicznej zanalizować pod kątem oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie, co winno obligować do zweryfikowania kręgu uczestników postępowania. Taki zarzut, w ocenie Sądu, w rzeczywistości oznaczałby wadliwość zaskarżonego wyroku w postaci uchybienia przepisów art. 141 § 4 Ppsa zd. 2. Zgodnie z cyt. przepisem "Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Zarzutu naruszenia powyższego przepisu w skardze kasacyjnej jednak nie sformułowano. Jak to uprzednio wskazano argumentacja sądu wojewódzkiego w odniesieniu do przymiotu stron odnosiła się wyłącznie do postawienia kategorycznego stwierdzenia przez skarżącego, że właściciele oznaczonych nieruchomości na których może dojść do ubytku wód gruntowych, taki status posiadają, zasadnie jednak stwierdzenie to uznano za niezasadne, skoro uprzednio nie sporządzono wymaganego prawem opracowania hydrologicznego. Z powyższych względów zarzut naruszenia przepisu art. 153 Ppsa jest niezasadny. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa, bez orzekania w zakresie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W tej kwestii właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny (art. 254 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 8 Ppsa). Co się tyczy wniosku pełnomocnika uczestników o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, to wniosek ten nie znajduje oparcia w treści przepisu art. 204 Ppsa. Z kolei w kwestii przyznania wynagrodzenia z tytułu udzielenia praw pomocy przez pełnomocnika skarżącej kasacyjnie właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny.