II GZ 508/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 października 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1728/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 8 października 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1728/12, odmówił J. C. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2012 r., nr [...], o cofnięciu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. I Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. J. C. w skardze do WSA w W. z [...] lipca 2012 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2012 r. o wskazanym wyżej numerze i poprzedzającej ją decyzji M. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z [...] listopada 2011 r., nr [...] o cofnięciu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Skarżący uzasadnił wniosek niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody poprzez pozbawienie jego i pięcioosobowej rodziny środków do życia, a także koniecznością zapewnienia dzieciom wyprawek szkolnych. Postanowieniem z 8 października 2012 r. Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a." odmówił wnioskodawcy udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Uzasadniając odmowę Sąd powołał postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w powyższym zakresie i ocenił, że wnioskodawca, ograniczając się do gołosłownych twierdzeń, nie wykazał żadnych konkretnych okoliczności faktycznych, uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. II J. C. nie zgodził się z postanowieniem i zażaleniem z [...] października 2012 r. wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył je w całości. Wniósł o uchylenie postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentował, że ma na utrzymaniu pięcioosobową rodzinę, w tym czworo uczących się dzieci (w wieku: 20, 19, 18 i 17 lat), które nie osiągają żadnych dochodów (dwoje z nich wymaga konsultacji dermatologicznych, a jedno leczy się u ortodonty), natomiast jego małżonka co prawda pracuje, ale uzyskuje bardzo niskie wynagrodzenie za pracę. Ponadto wnoszący zażalenie wskazał, że leczy się na nadciśnienie i jest jednym żywicielem rodziny, ponoszącym dodatkowo koszty utrzymania domu. W sytuacji, gdy decyzja zostanie wykonania, utraci pracę i nie zostanie zatrudniony ponownie, co spowoduje nieodwracalny skutek i będzie tragedią, bowiem nie posiada żadnych kwalifikacji zawodowych do podjęcia innej pracy niż licencjonowany pracownik ochrony. Komendant Główny Policji w odpowiedzi wniósł o oddalenie zażalenia. Uznał, że J. C. nie jest jedynym żywicielem rodziny, bowiem jego żona posiada stałe zatrudnienie. Podał również, że skarżący może wykonywać inny zawód niż licencjonowany pracownik ochrony, ponieważ jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 6 ha. Zdaniem Komendanta w tym przypadku nie występuje więc prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, toteż nie ma przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, o którym mowa w art. 61 p.p.s.a. W sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 8 października 2012 r. odmówił wnioskodawcy wstrzymania wykonania objętej skargą z [...] lipca 2012 r. decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję M. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z [...] listopada 2011 r. o cofnięciu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przytoczył treść przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. i poprawnie przeanalizował treść wniosku skarżącego, ale nie ocenił go należycie pod kątem możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa w powyższym przepisie, tj. wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd pierwszej instancji nie uznał zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Oceny tej Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela, ponieważ wnioskodawca należycie uprawdopodobnił już przed WSA, że w sytuacji wykonania decyzji cofającej mu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia natychmiast straci pracę, a więc on sam, jak i jego rodzina zostaną pozbawieni poważniej części środków do życia. Twierdzenie to jest prawdopodobne, gdyż istotnie, w miejscu zamieszkania skarżącego w małej wsi występuje znaczne bezrobocie, a w dobie powszechnego kryzysu gospodarczego rynek pracy jest hermetyczny, zatem istnieją obiektywne, znaczne trudności w znalezieniu zatrudnienia. Przy czym bez znaczenia dla zasadności wniosku jest ewentualne posiadanie przez skarżącego gospodarstwa rolnego o powierzchni 6 ha, bowiem sam fakt posiadania lub bycia właścicielem gospodarstwa rolnego (z treści wniosku i zażalenia nie wynika ta okoliczność) nie oznacza automatycznie uzyskiwania z tego tytułu dochodów, mogących zapewnić utrzymanie sześciu osobom. Zważyć również trzeba, że pozbawienie skarżącego źródła dochodu przy nieznacznych dochodach z pracy żony i czwórce dzieci może spowodować poważne, a zarazem trudne do odwrócenia pogorszenie sytuacji życiowej całej rodziny. Powyższe oznacza, że wnioskodawca uprawdopodobnił wystąpienie obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem postanowienie Sądu pierwszej instancji należało uchylić i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 188 i art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.