IV SA/Wa 1227/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skarg W. G., B. M. i W. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących W. G. , B. M. i W. T. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego; III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat M. B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych oraz kwotę 110,40 (sto dziesięć 40/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; IV. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat G. L. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych oraz kwotę 110,40 (sto dziesięć 40/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2008 r. w wyniku rozpoznania odwołań W. G., W. T. i B. M., działając na podstawie art. 138§ 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.) ustalającą, lokalizację drogi dla inwestycji polegającej na budowie ul. [...] na odcinku ul. [...] na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...] mieszących się [...] w W. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że inwestor złożył wniosek zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 23 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.) przedstawiając mapę miasta wykonaną w skali 1:500 z wrysowanymi liniami rozgraniczającymi, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, opracowanie określające zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu oraz opinię Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...] pozytywnie opiniującego materiały do wniosku o uzyskanie "decyzji o ustalenie lokalizacji drogi" dla inwestycji polegającej na przebudowie ul. [...] a także wskazując, iż wniosek o ustalenie lokalizacji drogi nie przewiduje podziału działek. Decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r.. w ocenie organu odwoławczego jest zgodna z art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiera w szczególności: wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, oraz potrzeb obronności państwa a także wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto uwzględnia warunki wynikające z 1 Sygn. akt IV SA/Wa 1227/12 aktów prawnych. W odniesieniu do art. 7 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy organ I instancji zaznaczył, iż "Niniejszą decyzją nie zatwierdza się projektu podziału nieruchomości. Wskazane we wniosku działki ewidencyjne w całości zostają przeznaczone pod budowę drogi". Z akt administracyjnych wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...].02.2007 r. Sygn. akt [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...].11.2006 r. zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości położonej w W. [...] przy ul. [...], oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka ew. nr [...] w obrębie [...], w wyniku którego powstały działki o nr ew. [...]. Odnośnie zaś warunków dóbr kultury jednoznacznie wskazano, iż obszar inwestycji nie graniczy z terenami objętymi przepisami odrębnymi z zakresu ochrony dóbr kultury. Wojewoda [...] odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach stwierdził, iż przedstawiona w nich argumentacja nie dotyczy postępowania prowadzonego w niniejszym stadium, bowiem zarzuty dotyczące braku zabezpieczenia budynku odwołujących się przed szkodliwym hałasem czy drganiami, czy wzięcie przez organ I instancji pod uwagę ekspertyzy techniczno- budowlanej, powinny być rozpatrzone na etapie postępowania wszczętego z wniosku o pozwolenie na budowę planowanej inwestycji. Organ podzielił stanowisko odwołujących się, że jeżeli ich zdaniem pozostała część nieruchomości przejętej na cel publiczny nie nadaje się w myśl art. 13 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, to właściwy zarządca drogi obowiązany jest do nabycia na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości, jednakże w omawianej sprawie zarówno kwestia wykupu takiej nieruchomości jak również ustalenie wysokości odszkodowania nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. wnieśli W. G., W. T. i B. M. Skarżący W. G. w skardze z dnia 30 października 2008 r. (data stempla pocztowego) wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2 Sygn. akt IV SA/Wa 1227/12 września 2008 r. Wskazał, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. nie dotyczy nowej inwestycji, ma jedynie posłużyć zakończeniu inwestycji z roku 1987 z wykorzystaniem obecnie obowiązujących przepisów. Działania zmierzające do zakończenia budowy Ul. [...] powinny być podejmowane na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Niedopuszczalne jest w ocenie skarżącego, by w odniesieniu do tej samej inwestycji wydane zostały dwie decyzje, jedna w 1987 roku, druga w 2008 roku. Skarżący zarzucił decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. nieważność, gdyż zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 220, poz. 1601) do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Skarżący podniósł również, że decyzją Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. zostaje pozbawiony dostępu do drogi publicznej, skazany zostaje na " uciążliwości związane z hałasem, wibracjami. Decyzja ta stwarza zagrożenie pogorszenia stanu technicznego budynku mieszkalnego usytuowanego w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Ponadto, w jego ocenie, pozostała część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele. Skarżący podniósł, iż organy nie podjęły działań mających na celu zgromadzenie całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca W. T. oraz skarżąca B. M. w jednobrzmiących skargach, jak również skarżący W. G. w piśmie z dnia 22 stycznia 2009 r. jednobrzmiącym z treścią powyższych skarg, stanowiącym uzupełnienie jego skargi, wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz o zasadzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 2 ust. 2, art. 6, art. 7 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ponadto zarzucili naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, c, d, e oraz pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, § 11 ust. 1 i 2 oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie 3 Sygn. akt IV SA/Wa 1227/12 Zarzucili także naruszenie art. 93 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, § 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki I ich wzajemne usytuowanie z drogami publicznymi. Skarżący wskazali ponadto na naruszenie przepisów §§174, 175, 176, 177, 178, 179, 180 i 182 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wojewoda [...] w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie. W toku postępowania sądowego skarżący wnioskiem z dnia 20 października 2009 r. wnieśli o zawieszenie postępowania sądowego do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt IVSA/Wa 1252/08 w przedmiocie unieważnienia uchwały Nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] września 2002 r. w części dotyczącej podziału działki nr [...] na dwie działki o nr [...] oraz do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt I OSK 1338/09 od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2009 r., wydanego w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1164/08 oddalającego skargę B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. sygn. [...] z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...]. Uczestnik postępowania Miasto W. - Zarząd Dróg Miejskich na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 22 października 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 1887/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi skarżących, uznając, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa oraz nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyły B. M. i W. T. W wyniku rozpoznania powyższych skarg Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lutego 2012r. sygn. akt II OSK 2138/11 uchylił zaskarżony wyrok 4 Sygn. akt IV SA/Wa 1227/12 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, że w dacie wydania decyzji przez organ II instancji nie obowiązywały już przepisy rozdziału II ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Stosownie do art. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 958) uchylono rozdział 2 ustawy, zaś po rozdziale 2 dodano rozdział 2a. Tym samym od wejścia w życie zmian tj. od dnia 10 września 2008 r. zlikwidowane zostało dwuetapowe postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych w zakresie budowy publicznych. Na gruncie nowych przepisów nie wydaje się zatem decyzji o lokalizacji drogi i dopiero następnie decyzji o pozwoleniu na budowę. Obie te decyzje zastępuje wydana przez wojewodę w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starostę w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Wobec powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administarcyjnego zasadnym okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a albowiem organ wydał decyzję w oparciu o uchylone z dniem 10 września 2008 przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie naruszony został przepis art. 11 a ust.1 ustawy o szczególnych zasadach poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy w dniu wydawania decyzji przepisy ustawy przewidywały, że stosowne organy wydają jedną decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a nie dwie odrębne o ustaleniu lokalizacji drogi i o pozwoleniu na budowę. Ponadto Sąd wskazał, że ustawa z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 958) zawiera przepisy intertemporalne. Zgodnie z art. 6 ust. 2 dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe. Brzmienie tego przepisu należy wykładać jednak w ten sposób, że przepisy dotychczasowe stosuje 5 Sygn. akt IV SA/Wa 1227/12 się jedynie wówczas, gdy decyzja ta posiada walor ostateczności. Z wykładnią taką koresponduje treść art. 42 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Co prawda odnosi się on do wskazań lokalizacyjnych jednak wskazuje on, w sposób jednoznaczny na intencje ustawodawcy, który uznał, że postępowanie winno być prowadzone według dotychczasowych reguł jedynie wówczas, gdy została wydana decyzja ostateczna. Przekonanie to wzmacnia wykładnia art. 43, a zwłaszcza jego ustępu 2 który wskazuje jednoznacznie, że dotychczasowe przepisy stosuje się wyłącznie do decyzji ostatecznych. Tym samym postępowanie lokalizacyjne wieloetapowe może być kontynuowane według dotychczasowych zasad jedynie wówczas, gdy decyzja lokalizacyjna posiada walor ostateczności, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, ze zm.), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268). W pozostałym zakresie jednakże ocena wyrażona przez NSA wiąże sąd rozpoznający sprawy ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (J. P. Tarno, dz. cyt. i powołane tam orzeczenie Sądu Najwyższego). Warto wskazać, że na gruncie nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) akceptowany był podobny pogląd. W orzecznictwie sądowym dopuszczano 6 Sygn. akt IV SA/Wa 1227/12 możliwość odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu, jednakże konieczne było spełnienie jednej z dwóch przesłanek: zmiany stanu prawnego albo zmiany stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2000 r., sygn. akt SA/Bk 1480/99 - niepublikowany; wyrok NSA z dnia 18 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 3348/01 -niepublikowany). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. Tym samym, niezależnie od zarzutów podniesionych przez skarżących w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu nie budzącego wątpliwości interpretacyjnych a nadto, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji - sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (por. wyroki NSA z 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, Nr 1, poz. 23 i z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA z 1995 r. Nr 2, poz. 91). Tymczasem zaskarżona w sprawie decyzja organu II instancji wydana została w oparciu m.in. o rozdział II ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Jak wskazał zaś Naczelny Sąd Administracyjny w dacie wydania decyzji przez organ II instancji nie obowiązywały już przepisy rozdziału II ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.) o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Stosownie do art. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 958) rozdział ten został uchylony, zaś po rozdziale 2 dodano rozdział 2a. Tym samym od wejścia w życie zmian tj. od dnia 10 września 2008 r. zlikwidowane 7 Sygn. akt IV SA/Wa 1227/12 zostało dwuetapowe postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych w zakresie budowy publicznych. Na gruncie nowych przepisów nie wydaje się zatem decyzji o lokalizacji drogi i dopiero następnie decyzji o pozwoleniu na budowę. Obie te decyzje zastępuje wydana przez wojewodę w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starostę w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Wobec powyższego wydając zaskarżoną decyzję w oparciu o uchylone z dniem 10 września 2008 przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, organ rażąco naruszył prawo. Jednocześnie w sprawie doszło do naruszenia art. 11 a ust.1 ustawy o szczególnych zasadach poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy w dniu wydawania decyzji przepisy ustawy przewidywały, że stosowne organy wydają jedną decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a nie dwie odrębne o ustaleniu lokalizacji drogi i o pozwoleniu na budowę, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Podnieść przy tym należy, że NSA wskazał, iż wprawdzie ustawa z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 958) zawiera przepisy intertemporalne i zgodnie z art. 6 ust. 2 dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe, jednak brzmienie tego przepisu w ocenie NSA należy wykładać w ten sposób, że przepisy dotychczasowe stosuje się jedynie wówczas, gdy decyzja ta posiada walor ostateczności. Z wykładnią taką koresponduje zdaniem NSA treść art. 42 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, który co prawda odnosi się do wskazań lokalizacyjnych jednak wskazuje on, w sposób jednoznaczny na intencje ustawodawcy, który uznał, że postępowanie winno być prowadzone według dotychczasowych reguł jedynie wówczas, gdy została wydana decyzja ostateczna. Przekonanie to wzmacnia zaś wykładnia art. 43, a zwłaszcza jego ustępu 2, zgodnie z którym dotychczasowe przepisy stosuje się wyłącznie do decyzji ostatecznych. Tym samym postępowanie lokalizacyjne wieloetapowe może być kontynuowane według dotychczasowych zasad jedynie wówczas, gdy decyzja lokalizacyjna posiada walor ostateczności, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. 8 Sygn. akt IV SA/Wa 1227/12 Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§ 1 pkt. 2 p.p.s.a stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zapadły w oparciu o art. 200 i 205 w/w ustawy. 9