I OZ 432/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 407/12 o przywróceniu A. L. terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 407/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 407/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 407/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przywrócił A. L. termin do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2013 r., III SA/Gd 407/12 (dalej postanowienie z 30 stycznia 2013 r.) o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. W uzasadnieniu wskazał, że A. L. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. o skierowaniu na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdem, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, twierdząc, że jej wykonanie może prowadzić do powstania trudnych do usunięcia skutków. Sąd I instancji postanowieniem z 30 stycznia 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, które wraz z pouczeniem o sposobie i trybie wniesienia zażalenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 lutego 2013 r. Termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 14 lutego 2013 r. W piśmie nadanym w dniu 25 lutego 2013 r. adw. M. L., powołując się na udzielone mu przez skarżącego pełnomocnictwo, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 30 stycznia 2013 r. Wskazał, że w dniu 11 lutego 2013 r. zostało mu zlecone prowadzenie niniejszej sprawy, lecz tego samego dnia pogorszył się stan jego zdrowia, lekarz sądowy stwierdził anginę i zapalenie oskrzeli, zalecił by przez tydzień nie opuszczał domu i nie wykonywał obowiązków zawodowych. Nadto lekarz wystawił mu zwolnienie na okres od 12 do 18 lutego 2013 r. Sąd I instancji wskazał, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wniesiono zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a więc w niniejszej sprawie, zakończenia choroby pełnomocnika skarżącego. Uznał, że powołane przez pełnomocnika skarżącego przyczyny uchybienia terminu i załączona do wniosku dokumentacja medyczna, wyłączają jego winę w niedochowaniu terminu do wniesienia zażalenia. Okres, w którym zostało mu udzielone pełnomocnictwo, pokrył się z chorobą, a więc nie miał możliwości zapoznania się ze sprawą i jej aktami. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. (dalej Kolegium bądź SKO) wskazując na naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieni Kolegium wskazało, że dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstawa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia. Natomiast o braku winy w uchybieniu terminu można mówić, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mogli usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zaznaczył również, że od profesjonalnego pełnomocnika wymagana jest staranności wyższa niż przeciętna w zakresie prowadzenia spraw. Wskazując na powyższe SKO uznało, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Niedyspozycja zdrowotna w dobie nowoczesnych technologii mogłaby uzasadniać uchybienie terminu w szczególnych okolicznościach jak utrata świadomości czy też władztwa nad własnym ciałem, a nie w przypadku anginy i zapalenia oskrzeli. Zażalenie można było sporządzić w warunkach domowych. Uzyskanie niezbędnych materiałów z akt sprawy mógł zlecić pracownikom kancelarii, co nie wymagało dodatkowego pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie okazało się zasadne. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 p.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów zażalenia, zauważyć przede wszystkim należy, że istotnym dla oceny zachowania terminu wyżej wskazanego, jak i oceny uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu były okoliczności odnoszące się do zdrowia pełnomocnika skarżącego. Do wniosku o przywrócenie terminu nie załączono zwolnienia lekarskiego, a wyłącznie 5 kserokopii zaświadczeń z 11 lutego 2013 r. o niemożności stawienia się na wezwania różnych Sądów w dniach 13, 14, 18 lutego 2013 r. i kserokopię recepty lekarskiej (k. 105-109, 110 akt sądowych). Nadesłane dokumenty nie wskazują na niemożność wykonywania przez pełnomocnika skarżącego czynności adwokackich innych niż stawienie się w konkretnych dniach na wezwanie sądów. W aktach sądowych znajduje się potwierdzenie przelewu z dnia 15 lutego 2013 r. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (k. 119 akt sądowych), wskazujące na możliwość wykonywania obowiązków służbowych przy pomocy pracowników kancelarii. Pełnomocnik skarżącego przy dochowaniu minimum staranności mógł dochować terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2013 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest to czynność, którą należy dokonać osobiście w sądzie. Fakt choroby, potwierdzony zaświadczeniem lekarskim, wskazującym na niemożność stawienia się w konkretnych dniach (13, 14, 18 lutego 2013 r.) na wezwanie bezpośrednio wskazanego sądu, nie stwierdza całkowitej niezdolności do pracy nawet w warunkach domowych. Pełnomocnik skarżącego mógł nadać zażalenie w ustawowym terminie, korzystając z pomocy pracowników jego kancelarii. Trafnie żalący wskazuje, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił, że z przyczyn przez siebie nie zawinionych nie mógł wnieść zażalenia Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 i art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.